Τετάρτη, 23 Μαρτίου 2016

Γιατί στο Βέλγιο;



Γράφει ο Ε. Κλήμης

Στη διεθνή ειδησεογραφία κυριαρχεί το ερώτημα: "Why Belgium?"

Ακόμα και για όσους αρέσκονται στο αυτομαστίγωμα ("για όλα φταίμε εμείς οι κακοί Ευρωπαίοι"), το Βέλγιο δεν θα μπορούσε να είναι ο συνήθης ύποπτος της μεγάλης δύναμης που βομβαρδίζει ανήμπορες χώρες. Το μοναδικό αποικιοκρατικό του παρελθόν αφορά το Βελγικό Κονγκό (φρικτή ιστορία - αλλά καμία σχέση δεν έχει με τον ισλαμικό φονταμενταλισμό). 
Και οι ερμηνείες που συνήθως δίδονται είναι μάλλον ανόητες:
  •  "Είναι η καρδιά της Ευρώπης" (ΟΚ, αλλά οι τρομοκράτες δεν ταξίδεψαν ως εκεί για να χτυπήσουν, αλλά μεγάλωσαν ή και γεννήθηκαν στο Βέλγιο). 
  • "Η αστυνομική δύναμη του Βελγίου είναι πολύ μικρή" (δηλαδή, άν υπήρχαν μεγαλύτερες δυνάμεις ασφαλείας, το πολιτικό Ισλάμ δεν θα ανθούσε στις γειτονιές των Βρυξελλών;) 
Μόνο μετά από μια σειρά τραγικών γεγονότων, με αποκορύφωμα τα τρομοκρατικά χτυπήματα στο Βέλγιο, κάποιοι τολμούν, πλέον, να ψιθυρίσουν την άβολη (και πολιτικά μη ορθή) αλήθεια:

Κατά τις τελευταίες δεκαετίες, το Βέλγιο υπήρξε ανεκτικό στον διαρκώς αυξανόμενο ισλαμικό ριζοσπαστισμό. Και της ανεκτικότητας αυτής προηγήθηκε ανεκτικότητα στην παράνομη μετανάστευση. 

Για όσους έχουν την ελάχιστη ιδέα σχετικά, οι Βρυξέλλες δεν ήταν μόνο το κέντρο της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, αλλά και η ευρωπαϊκή πρωτεύουσα των λευκών γάμων νομιμοποίησης λαθρομεταναστών.

Προτού προκύψει το εφεύρημα χαρακτηρισμού ολόκληρων λαών ως προσφύγων, η ευκολότερη λύση για να νομιμοποιήσει κανείς την παρουσία του στην Ευρώπη ήταν να ταξιδέψει μέχρι το Βέλγιο και να παντρευτεί μία ντόπια (ή περίπου ντόπια) για να λάβει άδεια διαμονής.
Οι βελγικές Αρχές κάποια στιγμή έδειχναν να αντιλαμβάνονται το πρόβλημα, αλλά διαδοχικές νομοθετικές ρυθμίσεις απέτυχαν να το λύσουν.

Το τί έχει συμβεί σ' αυτή τη φιλήσυχη, μάλλον βαρετή χώρα, που σπανιότατα απασχολεί το διεθνή τύπο (για οποιοδήποτε λόγο), αποτελεί πολύ διδακτικό παράδειγμα σε όσους προσπαθούν να μας πείσουν ότι το προσφυγικό ζήτημα (με την ανεξέλεγκτη εισροή ανθρώπων με τελείως διαφορετικά πολιτισμικά standards) και η τρομοκρατία είναι δύο εντελώς άσχετα μεταξύ τους ζητήματα, που μόνον ένας φασίστας θα μπορούσε να συνδέσει.



Οι αναλογίες δεν σταματούν εδώ.

"Δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα με την απορρόφηση των προσφύγων/μεταναστών", υποστηρίζουν κάποιοι, "τί πρόβλημα μπορούν να μας δημιουργήσουν λίγα εκατομμύρια από αυτούς, μπροστά στο σύνολο του πληθυσμού της Ευρώπης;"

Οι Μουσουλμάνοι αποτελούν μόλις το 6% του πληθυσμού του Βελγίου. Όμως αντιπροσωπεύουν το 25% των κατοίκων των Βρυξελλών. Στο προάστιο Molenbeek είναι το 40%.



Και για όσους συνεχίζουν να κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν:
Κανείς δεν "καταδιώκει" κανέναν. Εξηγούμε ποιες είναι οι επιλογές. Αν με καλέσεις σπίτι σου (και πολύ περισσότερο, άν δεν με καλέσεις και έρθω από μόνος μου) οφείλω να προσαρμοσθώ στις δικές σου απαιτήσεις. Όταν πηγαίνω σε σπίτι Μουσουλμάνου βγάζω στην είσοδο τα παπούτσια μου, από σεβασμό στα έθιμά του. Δεν δίνω χειραψία στις γυναίκες, δεν τους απευθύνω το λόγο, ούτε καν τις κοιτάζω. 

Από τη στιγμή που επέλεξα να πάω κάπου που αυτά είναι τα δεδομένα, οφείλω να τα σεβαστώ. Αν μπω στο σπίτι του φορώντας παπούτσια, στρογγυλοκαθίσω όπου γουστάρω, ανοίξω την τηλεόραση, κουτσοπίνω την μπύρα που έφερα και ξεκακαδιάζω τη μύτη μου μπροστά σε όλους, είτε οι πάντες θα με απομονώσουν ή (άν ξεπεράσω κάποια όρια) ο οικοδεπότης θα με πετάξει έξω με τις κλωτσιές. 

Δεν ξέρω τί από όλα αυτά σας φαίνεται αξιοπερίεργο. Αναφέρθηκε και παραπάνω, στο Βέλγιο οι Μουσουλμάνοι αποτελούν μόλις το 6% του πληθυσμού αλλά αντιπροσωπεύουν το 25% των κατοίκων των Βρυξελλών. Στο Molenbeek είναι το 40%. 

Το Molenbeek είναι de facto ένα ταλιμπανάτο που άν το διασχίσει γυναίκα χωρίς μαντίλα, είτε θα δεχθεί σεξουαλική παρενόχληση (από τους νέους), είτε θα φάει κράξιμο από τους ηλικιωμένους. Και προφανώς δεν είναι το μονο μέρος στην Ευρώπη που συμβαίνουν αυτα, τα ίδια ισχύουν όπου Μουσουλμάνοι έχουν αποκτήσει σημαντική πληθυσμιοακή εκπροσώπηση. 

Στο Μάλμο της Σουηδίας (μπορείς να κάνεις αναζήτηση για να δεις), ειδικά οι Εβραίοι εγκαταλείπουν τα σπίτια τους για να μεταναστεύσουν αλλού, διότι δέχονται καθημερινές επιθέσεις βίας (όχι μόνο φραστικής αλλά και φυσικής).

Παρασκευή, 18 Μαρτίου 2016

Λευτεριά στον Γ. Ρουπακιά!

Την περασμένη εβδομάδα βρέθηκα στο Εφετείο Αθηνών ως μάρτυρας σε μία από τις πολλές υποθέσεις που επιλαμβανόμαστε οι Αστυνομικοί και μετά τραβιόμαστε χρόνια στα δικαστήρια, ώστε να καταθέσουμε πως ο ελέφαντας, είναι ελέφαντας. 

Και -ω, τί έκπληξή- η υπόθεση αναβλήθηκε. 

Μη φανταστείτε πως ήμασταν τίποτα τελευταίοι.
Δέκατη έκτη υπόθεση από τις τριάντα τέσσερις (;!) συνολικά που είχαν προγραμματιστεί για εκείνο το πρωινό, μόνο στη συγκεκριμένη αίθουσα.
Ζήτημα αν έφτασε μέχρι την έβδομη τελικά.
Και μιλάμε για υποθέσεις σοβαρές, ληστείες, ναρκωτικά, διακεκριμένες κλοπές και άλλα παρόμοια, όχι χαζά.

Ενώ λοιπόν περίμενα έξω στο διάδρομο μέχρι το κλείσιμο, μιας και στο τέλος παίρνουν παρουσίες από όσους κλήθηκαν και αν φύγεις το πρωί βλέποντας πως δεν πρόκειται να εκδικαστεί ποτέ η δική σου, θα κατηγορηθείς για λιπομαρτυρία, σκέφτηκα πως το όλο σκηνικό είναι μια μικρογραφία της ελληνικής κοινωνίας, από την αρχή ως το τέλος.

Κάντε μόνοι σας τους παραλληλισμούς με την καθημερινότητά μας, μέχρι να καταλήξουμε στο θέμα μας.

Μπαίνοντας, χάθηκα για δέκα λεπτά στο αχανές κτίριο, λόγω της ελλιπούς σήμανσης που καθοδηγεί (λέμε τώρα) τον κόσμο στις αίθουσες.
Άσε που δεν με έλεγξε κανείς μπαίνοντας.
Ξέρετε ότι 5-6 φορές το μήνα εκκενώνεται όλο το κτίριο, λόγω τηλεφωνήματος για τοποθέτηση βόμβας;
Μάθετέ το.

Βρίσκοντας με τα πολλά την αίθουσα, δεν μπορούσα καν να μπω, γιατί είχε καταληφθεί από δεκάδες αθίγγανους, με τα κίτρινα πουκάμισά τους, τις καδένες τους και τις καουμπόικες μπότες τους, όπως και αθίγγανες με τα μωρά τους, τα βυζιά τους και την ικανότητά τους να σου τρυπούν το τύμπανο κάθε φορά που μιλάνε. 
Όλοι αυτοί, είχαν έρθει να συμπαρασταθούν σε άλλους αθίγγανους (προφανώς), οι οποίοι κατηγορούνταν για "ληστείες από κοινού και κατ' εξακολούθηση".

Δικηγόρος των κατηγορουμένων ήταν ένας γνωστός μεγαλοδικηγόρος, που περπατούσε στο χώρο όπως ακριβώς αγόρευε.
Υπερφίαλα και απαξιωτικά προς τους θεσμούς, αφού γνωρίζει από πρώτο χέρι ότι τίποτα δεν λειτουργεί.
Σαν να μας κορόιδευε μέσ' στα μούτρα μας ένα πράμα.

Οι συνάδελφοί που περιμέναμε για τις υποθέσεις μας, συζητούσαμε κλασικά όπως σε όλες τις ουρές παντού, για τις περικοπές αλλά και την περίφημη αναδιάρθρωση της Αστυνομίας, που την περιμένουμε την έρμη τέσσερα χρόνια τώρα κι όλο έρχεται.

Επιβεβαίωσα ακόμη μια φορά, πως το ηθικό όλων ήταν στο ναδίρ.
Το καλύτερο που άκουσα από έναν ήταν: "Σιγά μην κάτσω να ασχοληθώ ξανά. Αφού τους αφήνουν να φύγουν και εν τω μεταξύ εμείς τραβιόμαστε χρόνια. Γιατί να ταλαιπωρούμαι και για ποιον;".

Στους διαδρόμους υπήρχαν παντού κολλημένες με σελοτέιπ, απαγορευτικές χάρτινες πινακίδες του καπνίσματος.
Παρόλα αυτά, συχνά πυκνά έπρεπε να βγαίνω έξω, ώστε να παίρνω μερικές ανάσες οξυγόνου και να επανέρχομαι, έτοιμος για τη δόση του καρκίνου που μου αναλογεί.
Και τις γόπες τις πετάμε κάτω στο πάτωμα, ε, για να μην ξεχνιόμαστε.

Τελικά, από τις υποθέσεις που αναβλήθηκαν, όσοι κατηγορούμενοι είχαν κριθεί προφυλακιστέοι, επανεγκλείστηκαν στις φυλακές μέχρι να δικαστούν εκ νέου.
Ή, τουλάχιστον να προσπαθήσουν.

Και ερχόμαστε στο κυρίως θέμα μας, γιατί όλο το παραπάνω ήταν μια εισαγωγή και σας το πήγαινα λάου-λάου.

Διαβάζω εδώ και λίγες εβδομάδες για την αποφυλάκιση του δολοφόνου του Παύλου Φύσσα, Γιώργου Ρουπακιά, που έλαβε χώρα τελικά καλή ώρα σήμερα και ήθελα να του γράψω ένα κείμενο συμπαράστασης.

Θα μου πεις, ένας Αστυνομικός, συμπαραστέκεται σε ένα νεοναζιστή δολοφόνο;

Ίσως μάλιστα, κάποιοι να μην εκπλαγούν, καθώς τι πιο φυσικό από έναν μπάτσο να υποστηρίζει έναν ακροδεξιό που έσφαξε ένα κουμμούνι;


΄Ωρσε, ζωάδια.

Να ξεκαθαρίσω λοιπόν εδώ, πως πιστεύω ότι ο Ρουπακιάς και το σινάφι του, που είναι ένα μάτσο αμόρφωτων μαχαιροβγαλτών μπράβων, οι οποίοι δεν σέβονται αν μη τι άλλο την ιστορία και τους αγώνες της χώρας για την οποία κόπτονται τόσο πολύ, πρέπει να σαπίσουν στη φυλακή.

Δεν έχουν θέση σε μια κοινωνία την οποία θέλουν να αλλάξουν ντε και καλά σύμφωνα με τα δικά τους πιστεύω, χρησιμοποιώντας μάλιστα πολλές φορές, βίαια μέσα.
Είναι τόσο κολλημένοι και άρρωστοι ιδεολογικά, τόσο επικίνδυνοι, που άμα τους δοθεί η ευκαιρία, θα γίνουν άλλοι Χίμλερ και Γκέρινγκ, έτσι και βγουν κάποια στιγμή από τη φυλακή, άπαξ και μπουν.
Δεν πιστεύω ότι πρόκειται να σωφρονιστούν από την τιμωρία, ούτε να ενταχθούν στην κοινωνία ως παραγωγικά μέλη της.

Αλλά βρε αδερφέ, το να τον έχεις τον άλλον στη φυλακή σχεδόν τρία χρόνια, χωρίς να τον έχεις δικάσει, δεν γίνεται ούτε στη Σαουδική Αραβία και δεν το κάνουν ούτε οι Αμερικάνοι στους Ταλιμπάν στο Γουαντάναμο!

Αν εσύ Ελληνική Αστυνομία κι εσύ Δικαστικό Σώμα, είστε τόσο μάγκες, συλλέξτε τα κατάλληλα στοιχεία ώστε να τον δέσετε χειροπόδαρα, δικάστε τον, ρίξτε του δις-τρις ισόβια ή αν δεν τα 'χετε, αθωώστε τον!

Ψεκάστε, σκουπίστε, τελειώσατε!
Έτσι γίνεται στα κράτη που σέβονται τον εαυτό τους.

Όπως τον μεταχειρίζεστε τώρα, τον κάνετε μάρτυρα στους μουτζαχεντίν που είναι έξω και τους δίνετε λόγους να πιστεύουν πως μόνο με τον τρόπο τους μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα, ενώ τρίβουν τα χέρια τους βλέποντας τα κενά της δημοκρατίας, λουφάζοντας σαν το φίδι έτοιμο να χυμήξει στο ανυποψίαστο θύμα του.


Γι' αυτό λοιπόν κι εγώ, συμπαραστέκομαι στον Γ. Ρουπακιά, του εύχομαι ειλικρινά να φροντίσει να περάσει όσο μπορεί πιο όμορφα τις στιγμές του έξω από τη φυλακή και μακάρι η δικαστική του ταλαιπωρία να τελειώσει πιο σύντομα από τη δική μου, ώστε να δικαστεί, να καταδικαστεί και να τελειώνουμε επιτέλους μ' αυτόν και με τους υπόλοιπους ψεκασμένους επαναστάτες του κώλου.


Υ.Γ.: Το παραπάνω κείμενο, αποτελεί αναδημοσίευση ενός άρθρου μου στο eyedoll.gr, στο οποίο πριν τρία χρόνια περίπου συμπαραστεκόμουν στον Κ. Σακκά. Όπου Σακκά έβαλα Ρουπακιά, άλλαξα λιγάκι τις κατηγορίες, et voila! Για να μην έχουμε δύο μέτρα και δύο σταθμά στην ευαισθησία των δικαιωμάτων των κρατουμένων, έτσιε;

Διαβάστε επίσης: 

Λευτεριά στον Κ. Σακκα!

Ήσαν μια κάποια λύσις

Θα χαρίσουμε τους μπάτσους στη Χρυσή Αυγή;

Κάφροι - Τιμή - Χρυσή Αυγή



Τετάρτη, 16 Μαρτίου 2016

41 σφαίρες: Η ψυχολογική ανάλυση της αστυνομικής βίας


Γράφει ο Γελωτοποιός

Είναι η 3η Φλεβάρη του 1999.

Ένα Ford Taurus προχωράει αργά στο νότιο Μπρονξ, σε μία από τις πιο υποβαθμισμένες και κακόφημες συνοικίες της Νέας Υόρκης. Μέσα στο αυτοκίνητο βρίσκονται τέσσερις λευκοί άντρες με πολιτικά ρούχα, αλεξίσφαιρα γιλέκα και ημιαυτόματα περίστροφα των εννιά χιλιοστών.

Είναι μέλη της Μονάδας Εγκλήματος του Δρόμου, ένα ειδικό τμήμα της Αστυνομίας της Νέας Υόρκης που σκοπός του είναι να επιτηρεί τα «καυτά σημεία» της πόλης.

Οι αστυνομικοί είναι όλοι πρωτάρηδες, είκοσι έξι και είκοσι εφτά χρονών. Δεν έχουν μπλεχτεί ξανά σε συμπλοκή.

Καθώς στρίβουν στην οδό Γουίλερ, βλέπουν ένα ύποπτο. Είναι μαύρος, νέος, κοντός και κάθεται στο κεφαλόσκαλο μιας πολυκατοικίας, χωρίς να κάνει τίποτα.

«Τι κάνει εκεί αυτός ο τύπος;» ρωτάει ένας από τους αστυνομικούς. Ίσως να βγήκε να απολαύσει την νύχτα, ήταν η απάντηση, αλλά κανείς δεν την σκέφτηκε εκείνη τη στιγμή. Γι’ αυτό ο Ντιάλο δολοφονήθηκε.

Ο Αμαντού Ντιάλο καταγόταν απ’ τη Γουινέα. Ήταν είκοσι δύο χρονών και δούλευε ως μικροπωλητής. Ήταν κοντός και αδύνατος. Αλλά ήταν και μαύρος, στο νότιο Μπρόνξ, στις δώδεκα και μισή τα μεσάνυχτα.

Είχε γυρίσει στο σπίτι του αργά το βράδυ κι αφού συζήτησε με τους συγκάτοικους του κατέβηκε κάτω «για να απολαύσει την νύχτα», όπως είχε πει στους συγκάτοικους του. Ίσως να αναζητούσε λίγη μοναξιά, λίγη ησυχία. Ποτέ δεν θα μάθουμε.

Το γεγονός ότι ήταν κοντός λειτούργησε αρνητικά στη σκέψη των αστυνομικών. Ένας αδύναμος τύπος, στο νότιο Μπρονξ, έχει σίγουρα όπλο, αλλιώς δεν επιβιώνει.

Το αυτοκίνητο έκανε όπισθεν. Ο Ντιάλο το είδε, αλλά δεν έτρεξε. Κι αυτό λειτούργησε αρνητικά. Ένας τύπος που δεν τρέχει είναι πιο επικίνδυνος, γιατί σημαίνει ότι είναι σκληρός, ίσως ότι έχει όπλο.

Το αυτοκίνητο σταμάτησε και δύο λευκοί μεγαλόσωμοι τύποι πλησίασαν τον Ντιάλο. Εκείνος τους κοίταξε για μια στιγμή κι έπειτα… Γύρισε και ξεκίνησε να τρέχει προς τις σκάλες.

Ήταν καταδίωξη!!

Οι δύο αστυνομικοί βρέθηκαν πίσω του, με τα περίστροφα στο χέρι. Του φώναξαν να σταματήσει. Εκείνος γύρισε, έβαλε το χέρι στην τσέπη και ξεκίνησε να βγάζει ένα μαύρο αντικείμενο.

Ο αστυνομικός Κάρολ ούρλιαξε: «Όπλο! Έχει όπλο!»

Ο ΜακΜέλον δίπλα του έκανε ένα βήμα προς τα πίσω και έπεσε πυροβολώντας στον αέρα.

Ο Κάρολ πίστεψε ότι ο συνεργάτης είχε χτυπηθεί, ότι οι πυροβολισμοί ακούγονταν απ’ το μαύρο αντικείμενο του κοντού και ξεκίνησε να πυροβολεί.

Εκείνη τη στιγμή οι άλλοι δύο αστυνομικοί μπήκαν μέσα. Είδαν τον ΜακΜέλον κάτω, είδαν τον Κάρολ να πυροβολάει, και ξεκίνησαν να πυροβολούν κι αυτοί.

Ο Κάρολ κι ο ΜακΜέλον έριξαν δεκάξι σφαίρες ο καθένας. Ο Μπος πέντε. Ο Μέρφι τέσσερις.

Σύνολο: 41 σφαίρες.

Έπειτα σιωπή. Μόλις κατάφεραν να συνέλθουν και να πλησιάσουν κοίταξαν το χέρι του νεκρού Ντιάλο.

«Πού πήγε το γαμημένο όπλο;» φώναξε ο Κάρολ.

Στο χέρι του ο νεκρός κρατούσε ένα πορτοφόλι.


Στις ταινίες και την τηλεόραση οι μπάτσοι δεν σταματάνε να πυροβολάνε κακούς. Αφού τους σκοτώσουν κάθονται πάνω απ’ τον νεκρό και καπνίζουν ένα τσιγάρο ή λένε μια έξυπνη ατάκα στο συνεργάτη τους.
Αν πιστέψουμε τις ταινίες (και δυστυχώς πολλοί το κάνουν) τότε η ένοπλη συμπλοκή είναι μια πολύ συνηθισμένη και σχεδόν ευχάριστη δραστηριότητα για τους αστυνομικούς.

Όμως τα στατιστικά στοιχεία δείχνουν ότι ακόμα και στις ΗΠΑ το ποσοστό των αστυνομικών που δεν έχει ποτέ πυροβολήσει άνθρωπο είναι μεγαλύτερο του 90% κι όσοι το έχουν κάνει, ακόμα κι όταν έπρεπε να το κάνουν, θεωρούν αυτή την εμπειρία τραυματική.


Στο βιβλίο του «Into the kill zone», ο εγκληματολόγος Ντέιβιντ Κλίνγκερ πήρε συνεντεύξεις από αστυνομικούς που πυροβόλησαν και σκότωσαν. Σχεδόν πάντα παρουσιάζεται διαταραχή της αντίληψης:

«Πυροβόλησα πέντε φορές. Μόλις άρχισα να ρίχνω δεν έβλεπα πια ολόκληρη την εικόνα, παρά μόνο το κεφάλι του υπόπτου […] Μπορούσα να δω τις σφαίρες μου να τον χτυπούν.»

«Τα έβλεπα όλα σε αργή κίνηση. Δεν αισθανόμουν τίποτα από το στήθος και κάτω. Όλες μου οι αισθήσεις είχαν επικεντρωθεί στον άντρα που ερχόταν κατά πάνω μου. Τον πυροβόλησα δυο φορές, αλλά δεν άκουσα τον ήχο απ’ το όπλο μου. Έριξα άλλες δυο φορές κι έπειτα έπεσα.[…] Δεν θυμάμαι πώς σηκώθηκα.»

Αυτή είναι η φυσιολογική αντίδραση σε καταστάσεις υψηλού στρες.  

Κάποιες αισθήσεις αυξάνονται, ο στόχος-κίνδυνος γίνεται το επίκεντρο και - τις περισσότερες φορές - αποφασίζεις χωρίς να σκέφτεσαι.

Ο Ντέιβ Γκρόσμαν, στο βιβλίο του «On killing» διατείνεται ότι η βέλτιστη κατάσταση εγρήγορσης -οι συνθήκες κάτω από τις οποίες το στρες βελτιώνει την απόδοση- είναι όταν οι παλμοί της καρδιάς κυμαίνονται μεταξύ εκατόν δεκαπέντε και εκατόν σαράντα πέντε σφυγμών το λεπτό.

Μετρώντας αθλητές της σκοποβολής, όπως ο πρωταθλητής Ρον Έιβερι, διαπίστωσε ότι κάθε φορά που αγωνιζόταν οι σφυγμοί του άγγιζαν την κορυφή αυτής της κλίμακας -χωρίς να έχει τρέξει πριν.

Ο μπασκεμπολίστας Λάρι Μπερντ συνήθιζε να λέει ότι στις πιο κρίσιμες στιγμές του παιχνιδιού είχε την εντύπωση ότι δεν ακουγόταν κανένας ήχος κι ότι οι παίκτες έπαιζαν σε αργή κίνηση -ναι, όπως το βλέπουμε συχνά και στις ταινίες.

Όμως πολλοί λίγοι άνθρωποι μπορούν να πετύχουν αυτό το επίπεδο βέλτιστης απόδοσης.

Οι περισσότεροι από μας, όταν βρισκόμαστε υπό πίεση, περνάμε σε κατάσταση υπερβολικής εγρήγορσης και -από ένα σημείο και μετά- το σώμα μας αγνοεί τόσες πηγές πληροφοριών ώστε αρχίζουμε να μη λειτουργούμε σωστά.

Στους εκατόν εβδομήντα πέντε σφυγμούς αρχίζουμε να διαπιστώνουμε κατάρρευση της γνωστικής επεξεργασίας.

Ο πρόσθιος εγκέφαλος παραδίδει την κυριαρχία στον μεσεγκέφαλο. Έχετε προσπαθήσει να συζητήσετε με έναν εξαγριωμένο ή τρομοκρατημένο άνθρωπο; Είναι αδύνατον.

Είναι το κινηματογραφικό κλισέ όπου ο ήρωας χαστουκίζει τον πανικόβλητο φίλο του, προκειμένου να επανέλθει στην πραγματικότητα.

Όμως αυτό δεν θα συνιστούσα να το κάνετε σ’ έναν αστυνομικό που σας σημαδεύει.

Η όραση περιορίζεται. Η συμπεριφορά γίνεται καθαρά αντανακλαστική -κι ο εγκέφαλος διαλέγει, ασυνείδητα ανάμεσα στη φυγή ή την επίθεση.

Οι μυς σκληραίνουν και πολλοί άνθρωποι κάνουν εμετό ή λιποθυμούν.

Με την καρδιά να χτυπάει σε τέτοιους ρυθμούς ακόμα και ο έλεγχος συντονισμού των κινήσεων καταρρέει. Σε καταστάσεις υψηλού κινδύνου είναι εξαιρετικά δύσκολο να θυμηθείς τον αριθμό και να πάρεις τηλέφωνο για βοήθεια.

Φανταστείτε εκείνη τη στιγμή να κρατάτε ένα όπλο. Αν οι σφυγμοί σας είναι πάνω από 170 ανά λεπτό, τότε δεν θα σκεφτείτε πριν αντιδράσετε.

Κι ένας κοντός μαύρος νεαρός, που προσπαθεί να βγάλει το πορτοφόλι του, θα πεθάνει.


Υπάρχει κι ένας ακόμα λόγος που αυτή η υπερδιέγερση οδηγεί στη δολοφονία αφροαμερικάνων κυρίως. Σε κατάσταση υψηλής διέγερσης κι όταν πρέπει ν’ αποφασίσουμε γρήγορα, γινόμαστε ρατσιστές!

Ακόμα κι εκείνοι που σε κατάσταση ηρεμίας θα πιούν μια μπύρα παρέα με τον έγχρωμο φίλο τους.

Ο ψυχολόγος Κιθ Πέιν έβαλε κάποιους ανθρώπους (όχι αστυνομικούς) μπρος σε μια οθόνη και τους έδειχνε το πρόσωπο ενός μαύρου ή ενός λευκού. Μετά τους έδειχνε ένα αντικείμενο, όπλο ή γαλλικό κλειδί, και τα υποκείμενα έπρεπε να πουν τι είχαν δει.

Όσοι έβλεπαν το πρόσωπο του μαύρου (ακόμα κι αν ήταν κι εκείνοι μαύροι) αναγνώριζαν πιο γρήγορα το όπλο ως όπλο, από εκείνους που έβλεπαν το πρόσωπο του λευκού.

Ένας μαύρος. Ένα όπλο. Συνειρμός.


Το πιο παράξενο συνέβη όταν τους έδωσε λιγότερο χρόνο (μισό δευτερόλεπτο) για να πουν τι είχαν δει στη δεύτερη εικόνα.

Τότε, υπό πίεση, έβλεπαν το γαλλικό κλειδί μετά την εικόνα του μαύρου και έλεγαν: «Όπλο!»

Σε κατάσταση υπερδιέγερσης δεν προλάβαιναν (ή δεν εμπιστεύονταν) τις αισθήσεις τους και ακολουθούσαν το σύστημα των στερεότυπων. Ένας ξανθός γαλανομάτης δεν ταιριάζει τόσο με το όπλο όσο ο μαύρος.

«Όταν αποφασίζουμε σε κλάσματα δευτερολέπτου», λέει ο Πέινς, «γινόμαστε πιο ευάλωτοι στα στερεότυπα και τις προκαταλήψεις, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι απαραίτητα ότι τις υιοθετούμε ή τις πιστεύουμε».

Ακόμα κι όταν ο Πέινς εξηγούσε στα υποκείμενα τι ακριβώς αφορούσε το πείραμα, ακόμα κι όταν τους ζητούσε με έμφαση ν’ αποφύγουν τα φυλετικά στερεότυπα, εκείνοι συνέχιζαν να βλέπουν ένα όπλο, αντί για γαλλικό κλειδί.


ΠΡΟΣΟΧΗ: Μη θεωρείτε ότι εσείς θα λειτουργούσατε διαφορετικά σε μια κατάσταση υψηλού άγχους. Φανταστείτε ότι περπατάτε νύχτα στο δρόμο κι ακούτε έναν δυνατό θόρυβο ή πυροβολισμό ή κραυγή.

Γυρνάτε τρομαγμένοι και βλέπετε έναν ρακένδυτο, έναν μαύρο (ή έναν ματατζή ή έναν σκίνχεντ, επιλέξτε ελεύθερα) να τρέχει κατά πάνω σας. Δεν θα αντιδράσετε το ίδιο όταν δείτε μια καλλονή, ένα παιδί ή έναν παπά, να κάνει το ίδιο.

Οι τρεις πρώτοι συνιστούν κίνδυνο, αυτό σας λέει ο μεσεγκέφαλος.


Στις ΗΠΑ, σε πολλές πολιτείες, τα περιπολικά τα επανδρώνει πλέον ένας μόνο άντρας. Όταν υπάρχουν συνεργάτες, τότε οι αστυνομικοί φέρονται λιγότερο συνετά.

Αν ο αστυνομικός είναι μόνος, τότε δεν θα ξεκινήσει την καταδίωξη με την πρώτη ευκαιρία. Θα ζητήσει ενισχύσεις, θα περιμένει.

«Όταν είναι μόνοι τους ο ρυθμός επιβραδύνεται κι αυτό βοηθάει να κάνουν λιγότερα λάθη. Ο αστυνομικός δίνει περισσότερο χρόνο στους άλλους και στον εαυτό του».

Έτσι, όπως κατέδειξε ο Κιθ Πέιν, έχει τον χρόνο να αναγνωρίσει το γαλλικό κλειδί ως γαλλικό κλειδί κι όχι ως όπλο.

Αν εκείνη την νύχτα του 1999, μέσα στο Taurus βρισκόταν μόνο ένας αστυνομικός, αντί για τέσσερις, τότε σίγουρα ο Ντιάλο θα ήταν ζωντανός.

Αν αυτοί οι αστυνομικοί είχαν εκπαιδευθεί σωστά, βιωματικά, σε καταστάσεις υψηλού άγχους, τότε πάλι ο Ντιάλο θα ήταν ζωντανός, αφού πειραματικά αποδείχτηκε ότι αρκούν τέσσερις ή πέντε συμμετοχές σε εικονικά επεισόδια με ελαστικές σφαίρες ώστε οι αστυνομικοί να μπορούν να πάρουν μέρος σε αληθινή συμπλοκή χωρίς οι σφυγμοί τους να φτάσουν τους 175 ανά λεπτό.



ΥΓ1: Οι 41 σφαίρες που σκότωσαν τον Ντιάλο ρίχτηκαν μέσα σε δυομιση δευτερόλεπτα. Όλο το περιστατικό, απ’ τη στιγμή που οι αστυνομικοί κατέβηκαν από το αυτοκίνητο μέχρι να πέσει νεκρός ο Ντιάλο, διήρκεσε μόλις 7 δευτερόλεπτα! Όσο χρόνο χρειάζεστε για να διαβάσετε δύο παραγράφους σαν αυτή.

ΥΓ2: Καμία εκπαίδευση δεν μπορεί να αναιρέσει και να δικαιολογήσει το ρατσιστικό υπόβαθρο.

ΥΓ3: Μετά τη δολοφονία του Ντιάλο έγιναν διαδηλώσεις και διαμαρτυρίες σε όλη την πόλη. Η λεωφόρος Γουίλερ μετονομάστηκε σε Τοποθεσία Αμαντού Ντιάλο. Κι ο Μπρους Σπρίνγκστην έγραψε το τραγούδι «41 shots», όπου το ρεφρέν λέει: «Μπορείς να σκοτωθείς μόνο και μόνο επειδή ζεις στο αμερικάνικο πετσί σου».


(σ.σ.) Διαβάστε το «Blink» του Malcolm Gladwell, από τις εκδόσεις Λιβάνη, μτφ Ρένα Λέκκου-Δάντου

Τετάρτη, 2 Μαρτίου 2016

Γιατί οι πρόσφυγες επιλέγουν να περάσουν από την Ελλάδα κι όχι από Βουλγαρία ή Αλβανία - Ένας Σύρος γιατρός εξηγεί

Ο Σύρος γιατρός ο Αλί Καντίρ που βρίσκεται στην Καβάλα ευχαριστεί τους Έλληνες για τη φιλοξενία και εξηγεί γιατί οι πρόσφυγες επιλέγουν να φτάσουν στην Ευρώπη μέσω της Ελλάδας και όχι μέσω Βουλγαρίας, Ουγγαρίας ή Αλβανίας.

"Εργάζομαι ως γιατρός", λέει ο Καντίρ και αφηγείται την ιστορία του στο ΑΠΕ.ΜΠΕ: "Δεν έχω οικογένεια, οπότε για μένα δεν είναι πρόβλημα, όπου και να πάω. Στο παρελθόν, εργαζόμουν στη Μεγάλη Βρετανία. Πάντως, οι περισσότεροι από τους 800 ανθρώπους που είμαστε εδώ, σχεδιάζουν να φτάσουν στη Γερμανία. Ξέρουμε ότι η Κροατία, τα Σκόπια έχουν κλείσει τα σύνορά τους, όμως δεν μπορούμε να μείνουμε άλλο στην Καβάλα, παρόλο που είναι εξαιρετική η φιλοξενία. Δεν αντέχει άλλο το μπάτζετ των περισσότερων ανθρώπων, που είναι ζήτημα να έχουν απομείνει 100 - 200 δολάρια ή ευρώ σε μια οικογένεια. Είναι λεφτά, τα οποία έχουν φυλάξει για να πληρώσουν τα εισιτήρια του λεωφορείου που θα τους πάει στα σύνορα. Πάντως, αν μπορέσουμε να φτάσουμε, ξέρουμε ότι θα περάσουμε. Υπάρχουν εκεί άνθρωποι, που αν τους πληρώσουμε, θα μας περάσουν, ώστε ο καθένας να ακολουθήσει τη μοίρα του".

Ερωτηθείς για τους λόγους που επιλέγεται η Ελλάδα ώστε να φτάσουν στα σύνορα με τα Σκόπια κι όχι κάποια εναλλακτική διαδρομή από τα σύνορα της Τουρκίας με τη Βουλγαρία, ο Αλί Καντίρ επισημαίνει: "είναι ο μόνος δρόμος, που δεν θεωρείται έγκλημα να περάσεις τα σύνορα. Για παράδειγμα σας λέω ότι όποιος πρόσφυγας προσπαθήσει να περάσει για παράδειγμα τα σύνορα της Ουγγαρίας, κινδυνεύει με τέσσερα χρόνια φυλάκιση. Αν τώρα πάμε από τα σύνορα Τουρκίας - Βουλγαρίας, υπάρχουν αστυνομικοί που θα μας κλέψουν, ώστε να μας αποτρέψουν να περάσουμε. Θα μας πάρουν τα χρήματα, τα τηλέφωνά μας κι ότι βρουν επάνω μας. Την έχουν πατήσει άλλοι συμπατριώτες μας πιο πριν και τώρα ξέρουμε. Και πάλι δεν είναι σίγουρο ότι θα μας αφήσουν να περάσουμε. Μπορεί να μας στείλουν πίσω στην Τουρκία. Όσο για την Αλβανία, υπάρχει μια κανονική μαφία στα σύνορα".

Αναφορικά με το κόστος του ταξιδιού, ο Αλί Καντίρ είπε ότι οι Τούρκοι δουλέμποροι ζητούν 700 ευρώ ανά άτομο κι όπως λέει χαρακτηριστικά: "τώρα είναι φτηνά τα ναύλα. Παλιότερα, ζητούσαν περισσότερα και μας είχαν σε βάρκες - σκουπίδια. Φανταστείτε, ότι εγώ ταξίδεψα με ένα φουσκωτό και στοιβαχτήκαμε εκεί 70 άτομα. Ο κάθε λαθρέμπορος επιδιώκει να βγάλει κατά μέσο 50.000 € σε κάθε ταξίδι".

Καταλήγοντας, ο Σύρος γιατρός ευχαριστει τους κατοίκους και τους υπαλλήλους του Δήμου Καβάλας για την παροχή βοήθειας στον ίδιο και τους συμπατριώτες του: "Θέλω να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ στην Καβάλα. Είστε εξαιρετικοί άνθρωποι. Ήρθαμε ξαφνικά εδώ και χωρίς να υπάρχει σχέδιο για να μείνουμε, κάνατε ότι περνούσε από το χέρι σας και μας παρείχατε τα πάντα. Ήρθαν 15 γιατροί εθελοντικά, έδωσαν φάρμακα σε όποιους το είχαν ανάγκη, ενώ βοήθησαν κι εμένα, ώστε να βοηθήσω κι εγώ από την πλευρά μου τους συμπατριώτες μου, αφού είμαι γιατρός. Ευχαριστώ, Ελλάδα".

lifo.gr

Πώς να μην εξαπατηθείτε κατά την αγοραπωλησία οχημάτων


Το Αρχηγείο της Ελληνικής Αστυνομίας, στο πλαίσιο της προληπτικής του δράσης, ενημερώνει και συμβουλεύει τους πολίτες για την αποφυγή εξαπάτησης τους από επιτήδειους, κατά την αγοραπωλησία οχημάτων.

Επισημαίνεται ότι οι δράστες χρησιμοποιούν δύο διαφορετικές μεθοδολογίες (modus operandi), που περιγράφονται ως ακολούθως:

α) Οι δράστες εμφανίζονται ως υποψήφιοι αγοραστές οχημάτων
  • μέσω του διαδικτύου, αναζητούν και βρίσκουν ηλεκτρονικές αγγελίες πώλησης οχημάτων, παντός τύπου, με σκοπό την εξαπάτηση των ιδιοκτητών τους, 
  • αφού έρχονται σε επικοινωνία με τους κατόχους των οχημάτων, συμφωνούν για την αγορά και το αντίτιμο της συναλλαγής, 
  • στη συνέχεια, επιδεικνύουν στον πωλητή του οχήματος είτε ανύπαρκτο αριθμό λογαριασμού, στον οποίο φαίνεται ψευδής ηλεκτρονική μεταφορά του αντιτίμου της συναλλαγής στο λογαριασμό του, είτε πλαστές βεβαιώσεις μεταφοράς εμβασμάτων στον προαναφερθέντα λογαριασμό, 
  • οι πωλητές των οχημάτων παραπλανούνται - πείθονται και χωρίς να έχουν διασταυρώσει αν είναι πραγματική η μεταφορά χρημάτων, υποβάλλουν υπεύθυνες δηλώσεις μεταβίβασης οχήματος, τις οποίες 
  • οι δράστες χρησιμοποιούν για την μεταβίβαση του οχήματος στο όνομά τους, οι δράστες, έχοντας στην κατοχή τους το όχημα εξαφανίζονται, χωρίς να καταβάλλουν το αντίστοιχο τίμημα και συνήθως προβαίνουν στην άμεση μεταπώληση του οχήματος. 

β) Οι δράστες εμφανίζονται ως πωλητές των οχημάτων 
  • καταχωρούν μέσω διαδικτύου ηλεκτρονικές αγγελίες πώλησης εικονικών οχημάτων, παντός τύπου, με σκοπό την εξαπάτηση υποψήφιων αγοραστών. Σε πολλές περιπτώσεις προσφέρουν τα προς πώληση οχήματα σε δελεαστικές τιμές, 
  • οι υποψήφιοι αγοραστές έρχονται σε επικοινωνία μαζί τους και χωρίς να έχουν δει στην πλειοψηφία των περιπτώσεων το προς πώληση όχημα, πείθονται για τη φερεγγυότητα του υποτιθέμενου πωλητή και συμφωνούν για την αγορά του, 
  • στη συνέχεια, καταβάλλουν σε λογαριασμό Πιστωτικού Ιδρύματος που τους υποδεικνύεται από τους δράστες το αντίτιμο που έχει συμφωνηθεί, ως προκαταβολή. Σε ορισμένες περιπτώσεις, όταν το προς αγορά όχημα βρίσκεται σε απομακρυσμένη περιοχή, πείθονται και καταβάλλουν αντίτιμο και για τη μεταφορά του, 
  • οι δράστες, εφόσον τα χρήματα έχουν καταβληθεί στον υποδεικνυόμενο από αυτούς λογαριασμό, διακόπτουν κάθε επικοινωνία με τον υποψήφιο αγοραστή και εκταμιεύουν απευθείας το χρηματικό ποσό που κατατέθηκε στο Πιστωτικό Ίδρυμα. 

Τονίζεται ότι οι δράστες αποφεύγουν την αυτοπρόσωπη παρουσία με τους παθόντες, επιδιώκοντας αποκλειστικά και μόνο την τηλεφωνική επικοινωνία μαζί τους, μέσω διαφόρων τηλεφωνικών συνδέσεων ή τη διαμεσολάβηση τρίτων προσώπων, για την ελαχιστοποίηση του κινδύνου εντοπισμού και σύλληψής τους.



Το Αρχηγείο της Ελληνικής Αστυνομίας για την πρόληψη και αποτροπή τέτοιων περιστατικών, συνιστά τα ακόλουθα:
  • σε περιπτώσεις που κατά την πώληση οχήματος επιδεικνύεται από τον υποψήφιο αγοραστή απόδειξη ηλεκτρονικής μεταφοράς χρημάτων ή βεβαίωση πληρωμής μέσω Πιστωτικού Ιδρύματος, να γίνεται διασταύρωση μέσω του Πιστωτικού Ιδρύματος, προκειμένου να διαπιστώνεται το αληθές της μεταφοράς χρημάτων, 
  • για την ευχερέστερη και άμεση επαλήθευση της πληρωμής και πριν την παροχή στον ενδιαφερόμενο αγοραστή του αριθμού λογαριασμού για την κατάθεση των χρημάτων, ενδείκνυται η έκδοση κωδικών e - banking του εν λόγω λογαριασμού, γνωστοποιώντας παράλληλα στον υποψήφιο αγοραστή την ύπαρξή τους, με σκοπό την αποθάρρυνσή του, σε περίπτωση ενδεχόμενης εξαπάτησης, 
  • σε περίπτωση ηλεκτρονικής μεταφοράς χρημάτων σε υποψήφιο πωλητή, να διασταυρώνετε τα στοιχεία του, ως δικαιούχου του υποδεικνυόμενου λογαριασμού (Ονοματεπώνυμο, Α.Φ.Μ.), 
  •  να αποφεύγετε την προκαταβολή χρημάτων σε ιδιώτες πωλητές, τους οποίους δε γνωρίζετε, ακόμη και εάν αυτοί αποκαλύπτουν τα προσωπικά τους στοιχεία ή τον αριθμό του τραπεζικού τους λογαριασμού, 
  • να είστε ιδιαίτερα επιφυλακτικοί όταν εντοπίζετε αγγελίες πώλησης οχημάτων σε δελεαστικές τιμές, ως «ευκαιρία αγοράς», να αποφεύγετε, κατά προτίμηση, τις συναλλαγές με πρόσωπα τα οποία παρέχουν στοιχεία επικοινωνίας εκτός Ελλάδας, 
  •  σε κάθε περίπτωση να επιδιώκετε τη διασταύρωση του αληθούς της πώλησης οχήματος, την τεχνική εξέταση του (σε εξουσιοδοτημένο συνεργείο κατά προτίμηση) προ της συναλλαγής καθώς και την επίδειξη της άδειας κυκλοφορίας του, με σκοπό τον, κατά το δυνατό, αποκλεισμό περίπτωσης κλεμμένου οχήματος, 
  • να επιδιώκετε ο προγραμματισμός συναντήσεων (ραντεβού) για επίδειξη του οχήματος να γίνεται σε πολυσύχναστα μέρη και σημεία και όχι σε ερημικές τοποθεσίες, για λόγους ασφαλείας, 
  • σε περίπτωση επιθυμίας δοκιμής του οχήματος από τον υποψήφιο αγοραστή (test drive), να επιδιώκετε την παρουσία σας ως συνοδηγού ή συνεπιβάτη, για την αποφυγή ενδεχόμενης κλοπής του, 
  • ενδείκνυται η αποθήκευση της ηλεκτρονικής διεύθυνσης της αγγελίας (URL) σε περίπτωση αγοράς οχήματος, με σκοπό την κατοχή ηλεκτρονικών πειστηρίων, προς διευκόλυνση του έργου των διωκτικών αρχών σε ενδεχόμενη εξαπάτηση, καθώς υφίσταται πιθανότητα άμεσης διαγραφής της σχετικής αγγελίας, 
  • σε περίπτωση καταβολής μετρητών, να επιδιώκεται η επιτόπια κατάθεσή τους στο Τραπεζικό Κατάστημα, όπου τηρείται ο λογαριασμός του πωλητή, προκειμένου να ελέγχεται η γνησιότητα του συνόλου των τραπεζογραμματίων, 
  • κατά προτίμηση, η καταβολή του ποσού (με οποιονδήποτε τρόπο) να πραγματοποιείται σε ελάχιστο χρόνο, πριν τη διαδικασία μεταβίβασης του οχήματος, 
  • πριν την ολοκλήρωση όλων των σχετικών διαδικασιών να εξασφαλίζεται η φυσική παρουσία του οχήματος και να αποφεύγεται η παράδοση των κλειδιών του στον υποψήφιο αγοραστή. 
Οι παραπάνω συμβουλές αφορούν και στις περιπτώσεις αγοραπωλησίας ανταλλακτικών και εξαρτημάτων για οχήματα.

Τέλος, οι πολίτες παρακαλούνται να ενημερώνουν άμεσα τις Αστυνομικές Αρχές σε κάθε περίπτωση που αντιλαμβάνονται ή διαπιστώνουν τέτοιες συμπεριφορές. Μπορούν να απευθύνονται στο Τμήμα Ασφαλείας της περιοχής τους, ενώ για άμεση αστυνομική επέμβαση μπορούν να επικοινωνούν με την Άμεση Δράση, καλώντας τον τριψήφιο αριθμό 100 ή/και στέλνοντας δωρεάν μήνυμα (SMS) στον ίδιο αριθμό.

Υπενθυμίζεται ότι στην ιστοσελίδα της Ελληνικής Αστυνομίας, στην ενότητα «Οδηγός του πολίτη/Χρήσιμες συμβουλές» παρατίθενται γενικές και ειδικότερες συμβουλές ασφαλείας για την αποφυγή εξαπάτησης πολιτών.

Κυριακή, 21 Φεβρουαρίου 2016

Δήμαρχος δέχθηκε κλήση για παράνομη στάθμευση - ΦΩΤΟ


[(σ.σ.) Η πλάκα είναι, ότι το 100% των εσόδων από τις κλήσεις, είτε τις βεβαιώνει Υπηρεσία της Ελληνικής Αστυνομίας είτε δημοτική Αστυνομία, πηγαίνουν στα ταμεία των κατά τόπους Δήμων.
Μπορεί δηλαδή ο Δήμαρχος- και είναι σίγουρο πως θα το κάνει - απλά να μην πληρώσει την κλήση, αφού κανένας δεν θα διεκδικήσει το μη καταβληθέν ποσό και τους τυχόν τόκους υπερημερίας.

Όπως και να 'χει, για λόγους δημοσίων σχέσεων κυρίως, οι Δήμοι σχεδόν ποτέ δεν διεκδικούν τα μη καταβληθέντα ποσά από βεβαιωθείσες παραβάσεις, με αποτέλεσμα να χάνουν έσοδα που θα μπορούσαν να επιστρέψουν στους δημότες τους ως υπηρεσίες του Δήμου (έργα, τροφεία σε παιδικούς, εκδηλώσεις κλπ), αλλά, κυρίως, να επικρατεί ατιμωρησία με ό,τι αυτό συνεπάγεται.]


"Μια κλήση της Τροχαίας δέχθηκε, χθες το πρωί, το υπηρεσιακό αυτοκίνητο του Δήμου Καλαμάτας, το οποίο χρησιμοποιεί ο Δήμαρχος, Παναγιώτης Νίκας, για τις μετακινήσεις του.

Οι Aστυνομικοί της Τροχαίας δεν χάρισαν την παράνομη στάθμευση στο αυτοκίνητο του "πρώτου πολίτη" της πόλης και έκοψαν την κλήση κανονικά, καθώς ήταν σταθμευμένο για αρκετή ώρα - και μάλιστα αρκετά πρόχειρα όπως φαίνεται ξεκάθαρα στη φωτογραφία - στη διασταύρωση των οδών Ψαρών και Σόλωνος στην Καλαμάτα."


epoli.gr
 

Παρασκευή, 19 Φεβρουαρίου 2016

Ο παππούς που απέτρεψε 160 αυτοκτονίες, με μία απλή ερώτηση



Παρά την μαγευτική φυσική ομορφιά του, το «Χάσμα» στη Νέα Νότια Ουαλία, της Αυστραλίας, είναι δυστυχώς περισσότερο γνωστό, ως το σημείο στο όποιο επιλέγουν αρκετοί απελπισμένοι άνθρωποι να δώσουν τέλος στη ζωή τους.

Ευτυχώς όμως για πέντε δεκαετίες, ακριβώς απέναντι ζούσε ο Ντόν Ρίτσι, ένας άντρας που με την έγκαιρη παρέμβαση του κατόρθωσε να αποτρέψει πάνω από 160 αυτοκτονίες. Δεν είναι τυχαίο ότι πολλοί τον αποκαλούν «Άγγελο της Αυστραλίας».


Ο Ρίτσι ποτέ δεν εκπαιδεύτηκε για αυτό που έκανε αλλά ούτε και κάλεσε ποτέ τη αστυνομία για να τον βοηθήσει. Κάθε πρωί στέκονταν με τις ώρες στο μπαλκόνι του και παρατηρούσε τον βράχο. Μόλις αντιλαμβάνονταν κάποιον που συμπεριφέρονταν «ύποπτα», έβγαινε από το σπίτι του και τον πλησίαζε. Πως έπειθε τους απελπισμένους ανθρώπους να μην αυτοκτονήσουν; Με μια πολύ απλή ερώτηση:
 
«Μπορώ να σας βοηθήσω σε κάτι;»

Και συνέχιζε με ήρεμη φωνή, πάντα χαμογελαστός: «Θέλετε να έρθετε σπίτι μου να πιούμε ένα φλιτζάνι τσάι;»

Και το κάλεσμα του πάντα έβρισκε ανταπόκριση.
«Δεν μπορείς απλά να κάθεσαι και να τους παρακολουθείς», είχε δηλώσει ο Ντόν στις εφημερίδες. «Πρέπει να προσπαθήσεις να τους σώσεις. Είναι πολύ απλό».



Δεν ήταν λίγοι οι παραλίγο αυτόχειρες που δέθηκαν μαζί του. Υπήρχαν αρκετοί που χρόνια μετά, επέστρεφαν και του χτυπούσαν την πόρτα για να «πιουν μαζί ένα τσάι και να τον ευχαριστήσουν ξανά». Κάποια μέρα ένας άντρας του έστειλε μια ζωγραφιά. Ήταν ένας άγγελος με ακτίνες γύρω του σαν αυτές του ήλιου. Από κάτω έγραφε: «Είσαι ένας άγγελος που περπατά ανάμεσα μας».

«Η φιλοδοξία μου ήταν πάντα να τους τραβήξω μακριά από την άκρη του βράχου, να κερδίσω λίγο χρόνο για να τους μιλήσω. Να τους δώσω την ευκαιρία να το ξανασκεφτούν και να συνειδητοποιήσουν ότι τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι πολύ διαφορετικά το επόμενο πρωινό», είπε κάποτε ο Ρίτσι. «Πως τα καταφέρνω τελικά; Ποτέ μην υποτιμάτε τη δύναμη των λέξεων και του χαμόγελου»

Ο Ρίτσι ήταν ναυτικός στο Βασιλικό Αυστραλιανό ναυτικό κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Όταν τέλειωσε ο πόλεμος, επέστρεψε στο Σίδνεϊ και εργάστηκε στον κλάδο των ασφαλίσεων. Έλεγε χαριτολογώντας: «Ήμουν πωλητής για το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου και τώρα πουλάω στους ανθρώπους ζωή».

Ο Ντόν Ρίτσι πέθανε τον Μάιο του 2012.



odditycentral.com
dinfo.gr


Πέμπτη, 18 Φεβρουαρίου 2016

Live fast, die young (NOT)





























Live fast, die young.

Αυτό ήταν το μότο του Paul Walker, του διάσημου ηθοποιού του Hollywood, που έφυγε τόσο γρήγορα και τόσο άδικα από τη ζωή, σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα το περασμένο Σάββατο. Μόλις σαράντα ετών, άφησε πίσω του μία δεκαπεντάχρονη κόρη, η οποία όπως έλεγε χαρακτηριστικά ο ίδιος, «είναι μισή ελληνίδα», καθώς η καταγωγή της πρώην συζύγου του είναι από την Ελλάδα.

Και κάπως έτσι, δημιουργήθηκε άλλος ένας θρύλος.
Λίγο το πιασάρικο μότο του, λίγο το γεγονός ότι ήταν εμφανίσιμος, λίγο ο τραγικός τρόπος που σκοτώθηκε και το νεαρό της ηλικίας του, όλοι έχουν λυσσάξει από χθες στο κλάμα και τους οδυρμούς, παρόλο που δεν έχει παίξει και σε καμιά ιδιαίτερη ταινία ή δεν γνώριζαν κάτι από την πρoσωπική του ζωή, που να τους κάνει να ταυτιστούν μαζί του.

Το γεγονός ότι ο πρωταγωνιστής της σειράς ταινιών "Fast & Furious", ταινίες που τον έκαναν διάσημο και με τις οποίες γαλουχήθηκαν οι απανταχού κάγκουρες τα τελευταία δέκα χρόνια, σκοτώθηκε σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα όταν η Porsche GT στην οποία επέβαινε ως συνοδηγός καρφώθηκε σε ένα δένδρο και ανεφλέγη, μόνο ως ένα μήνυμα από το σύμπαν μπορώ να το εκλάβω.

Ή μήπως μόνο εγώ βλέπω την τραγική ειρωνεία σε όλο αυτό, από εκείνες που λαμβάνουν χώρα μόνο σε ένα Ομηρικό έπος;

Για το τροχαίο σύμφωνα με δηλώσεις του Σερίφη του Τμήματος που ανέλαβε την προανάκριση, πιθανότατα ευθύνεται η υπερβολική ταχύτητα. Τον οδηγό της Porsche, Roger Rodas, ο Paul τον γνώρισε πριν χρόνια σε αγώνες ταχύτητας και από τότε έγιναν οι καλύτεροι φίλοι. Ο Roger ήταν ιδιοκτήτης εταιρείας που «έφτιαχνε» αυτοκίνητα. Ο Paul πριν λίγο καιρό τελείωσε τα γυρίσματα της έβδομης κατά σειρά ταινίας "Fast & Furious".

Οι εν λόγω ταινίες, μαζί με το βιντεοπαιχνίδι Grand Theft Auto, είναι η αιτία που τα τελευταία χρόνια έχει γίνει της μόδας το μπλε λαμπάκι στους υαλοκαθαριστήρες.
Που θεωρείται cool να μη σταματάς στην Αστυνομία.
Να «πειράζεις» τον κινητήρα του αυτοκινήτου σου και το ηχοσύστημά σου.
Να αντικαθιστάς την εξάτμισή του με ένα μπουρί.
Να συμμετέχεις σε κόντρες και γενικά να παραβιάζεις τον Κ.Ο.Κ.
Όσες περισσότερες παραβιάσεις, τόσο πιο cool.

Και αναρωτιέμαι, προς τί η οιμωγή και ο σπαραγμός; O πρώτος είναι ή ο τελευταίος;

Στην Ελλάδα κάθε μέρα σκοτώνονται κατά μέσο όρο πέντε άνθρωποι σε τροχαία ατυχήματα.

Μάλιστα, είναι η πρώτη αιτία θανάτου για τις ηλικίες 15-29.
Φίλοι μας, συγγενείς μας, γείτονες και συμμαθητές μας. Δικοί μας άνθρωποι.
Έχω ανακοινώσει σε δεκάδες ανθρώπους το θάνατο οικείου τους προσώπου από τροχαίο και ξέρω πως είναι.

Να κρατήσετε για όλους αυτούς τα δάκρυά σας λοιπόν.

Γιατί δεν θα μας λείψουν οι ταινίες του Paul Walker, ούτε η αισθητική και το ήθος που προωθούσαν. Θα λείψει στην οικογένειά του και σε αυτούς που βοηθούσε με τη φιλανθρωπική του δράση, αλλά ως εκεί. Και βρείτε κανένα πρότυπο της προκοπής επιτέλους. Έναν για τον οποίο θα αξίζουν τα δάκρυά σας όταν πεθάνει. Που θα σας κάνει πιο υπεύθυνους και πιο ώριμους.
Γιατί αυτό το "live fast, die young", καλό είναι για τις ταινίες του Hollywood, αλλά για την πραγματική ζωή, μπάζει από παντού.
Κι αν δεν πιστεύετε εμένα, ρωτήστε την κόρη του Walker, τη Meadow:





































 eyedoll.gr


Ο Ιαβέρης συγκλόνισε τη Βουλή: Είναι σαν να πέφτει κάθε μέρα σε κατοικημένη περιοχή, αεροσκάφος με 20 επιβάτες

πηγή φωτογραφίας: intime

Μέσα σε ένα χρόνο είχαμε 1.600 νεκρούς και 20.000 τραυματίες σε τροχαία ατυχήματα.

Κάθε ημέρα έχουμε πέντε νεκρούς, πέντε τετραπληγικούς, 10 παραπληγικούς, 60 τραυματίες, ενώ δεκάδες χιλιάδες ευρώ είναι το κόστος σε υλικές ζημιές.

Είναι σαν να πέφτει κάθε μέρα σε μια κατοικημένη περιοχή, ένα μικρό αεροσκάφος της αεροπλοΐας με 20 επιβάτες.

Τα πιο πολλά τροχαία ατυχήματα συμβαίνουν σε κατοικημένες περιοχές με ταχύτητες κάτω από 45 χλμ την ώρα. Και τα περισσότερα θύματα που αφήνουν την τελευταία τους πνοή στην άσφαλτο, είναι κάτω των 30 ετών. Σύμφωνα μάλιστα με τα τελευταία στοιχεία, το 60 με 70% των θυμάτων από τροχαία ατυχήματα, είναι ηλικίας 15 - 29. 

Αυτά τα συγκλονιστικά στοιχεία παρουσίασε στην Μόνιμη Επιτροπή Οδικής Ασφάλειας ο Αναστάσιος Μαρκούζος, γνωστός ως Ιαβέρης. Και η κοινή παραδοχή όλων των μελών της ήταν ότι στους ελληνικούς δρόμους γίνεται καθημερινά μια γενοκτονία.

Αιτία;

Οι τραγικοί δρόμοι και οι επικίνδυνοι οδηγοί που σε συνδυασμό με την άγνοια και την αδιαφορία οδηγούν σε ένα εγκληματικό αποτέλεσμα, όπως εξήγησε ο Ιαβέρης. Και αυτά μας κατατάσσουν στην 28η και τελευταία θέση στην ΕΕ. «Τον καρκίνο του δρόμου στη χώρα μας τον αντιμετωπίζουμε με παυσίπονο αντί χειρουργείου», είπε και έφερε ως παράδειγμα το γεγονός ότι, ενώ σε όλες τις χώρες έχουν μειωθεί τα τροχαία ατυχήματα από 20% - 99,5%, όπως η Σουηδία, στην Ελλάδα είχαμε αύξηση ως και 60%.

«Το αυτοκίνητο γίνεται όπλο, όταν μπαίνει ένα βλήμα» είπε χαρακτηριστικά ο Ιαβέρης και εξήγησε: «Μέσα στα τελευταία 100 χρόνια, στην Ελλάδα που πέρασε και δύο πολέμους, έχασαν την ζωή τους σε ώρα μάχης 70.000 ελληνόπουλα. Στα 60 τελευταία χρόνια με το αυτοκίνητο έχασαν τη ζωή τους 140.000 άνθρωποι, δηλαδή τα θύματα ήταν τετραπλάσια, ενώ 350.000 έμειναν ανάπηροι».

Ο Ιαβέρης, έθεσε και μια άλλη σημαντική παράμετρο, την οικονομική καθώς όπως είπε, «το 40% του κόστους στην υγεία, είναι από τροχαία». «Τα τροχαία ατυχήματα κοστίζουν 12 δισ. ευρώ κάθε χρόνο. Στα 50 χρόνια σημαίνει 600 δισ. ευρώ πεταμένα ματωμένα, στην άσφαλτο. Και μετά λέμε πώς να εξοικονομήσουμε λεφτά και βάζουμε ισοδύναμα, όταν όλα αυτά τα χρήματα πετιούνται άδικα στο δρόμο», επεσήμανε ο Ιαβέρης.

Ο γνωστός αυτοκινητιστής ήταν αποκαλυπτικός, σε ότι αφορά την εγκληματική άγνοια που επιδεικνύουν οι γονείς, απέναντι στα παιδιά τους. «Ένας γονιός που οδηγεί με πάνω από 10 χλμ την ώρα το αυτοκίνητο και αφήνει το παιδί του να κάθεται στη μέση των πίσω καθισμάτων και δεν το δένει κανονικά στο παιδικό κάθισμα είναι σαν το προορίζει για αναπηρικό καροτσάκι που θα το σπρώχνει σε όλη του τη ζωή, αν συμβεί ένα βίαιο φρενάρισμα», τόνισε χαρακτηριστικά.

Μίλησε, όμως, και για γενικότερη άγνοια που υπάρχει στη κοινή γνώμη, σε ότι αφορά την σημασία που έχει η ασφαλής οδήγηση, επικαλούμενος το εξής παράδειγμα: «Ρωτήσανε σε ένα τηλεπαιχνίδι 100 ανθρώπους για ποιο επάγγελμα χρειάζεται μικρότερη προσοχή και η πιο δημοφιλής απάντηση με ποσοστό 80% ήταν ο επαγγελματίας οδηγός. Δηλαδή, ο οδηγός του σχολικού που μεταφέρει τα παιδιά μας», ανέφερε. Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε στην παραβίαση του ερυθρού σηματοδότη, υπογραμμίζοντας ότι «είναι απόπειρα φόνου, είναι απόπειρα αυτοκτονίας».

Ο Ιαβέρης, υπογράμμισε ακόμα, ότι, μόνο αν αναληφθεί πρωτοβουλία σε υψηλό πολιτικό επίπεδο, μπορεί το εθνικό αυτό πρόβλημα να πάρει σοβαρές διαστάσεις. «Για να σταματήσει το έγκλημα και η γενοκτονία που συντελείται καθημερινά στους ελληνικούς δρόμους, πρέπει η Επιτροπή Οδικής Ασφάλειας να πάει στο Μαξίμου και να ζητήσει από τον πρωθυπουργό να το πάρει πάνω του γιατί είναι μέγα εθνικό και πολιτικό ζήτημα», τόνισε και η πρόταση του αυτή έδειξε να έχει θετική αποδοχή από την Επιτροπή.

Κλείνοντας ο Ιαβέρης την ενημέρωση του, έδωσε μια συμβουλή σε όλους τους οδηγούς λέγοντας χαρακτηριστικά: «Η λύση του προβλήματος είναι η αυτοεκτίμηση. Καθένας, πρέπει να ξέρει πόσο ανεκτίμητος και λατρεμένος είναι, και πόσο θα λείψει από τα παιδιά ή τους γονείς του, αν εμπλακεί σε μια ανόητη σύγκρουση, επειδή τα μυαλό του είναι στα κάγκελα. Αν θέλουμε άμεσα να μειώσουμε το οδικό έγκλημα, κάθε πρωί ας κοντοσταθούμε και ας σκεφτούμε πόσες αγκαλιές μας περιμένουν το απόγευμα».

'' Ιαβέρης '': Τα ''Άθλια'' πρότυπα των παιδιών !
'' Ιαβέρης '': Τα ''Άθλια'' πρότυπα των παιδιών !Οικογένεια (παιδεία) - Σχολείο - ΜΜΕ - Πολιτικοί κλπ κλπ
Δημοσιεύτηκε από ΙΑΒΕΡΗΣ (ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΜΑΡΚΟΥΙΖΟΣ) fans club στις Τετάρτη, 17 Φεβρουαρίου 2016


'' Ιαβέρης '': Αλλάζει η Ζωή μας...
'' Ιαβέρης '': Αλλάζει η Ζωή μας...
Δημοσιεύτηκε από ΙΑΒΕΡΗΣ (ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΜΑΡΚΟΥΙΖΟΣ) fans club στις Τρίτη, 12 Ιανουαρίου 2016

 news247.gr

Παρασκευή, 5 Φεβρουαρίου 2016

Το πρόβλημα των Αστυνομικών, δεν είναι (μόνο) το ασφαλιστικό


Σε λίγο θα ξεκινήσω για τη συγκέντρωση διαμαρτυρίας – πορεία των ένστολων στο κέντρο της Αθήνας.
Εκτός υπηρεσίας φυσικά και χωρίς να επιβαρύνω τα καθήκοντά μου.
Χωρίς να εκπροσωπώ κάποια συνδικαλιστική οργάνωση, παρά μόνο τον εαυτό μου.

Όχι για να διεκδικήσω πρόωρη συνταξιοδότηση και πλασματικά χρόνια υπηρεσίας, αλλά αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας και εξάλειψη των αυθαιρεσιών.

Όχι για να διεκδικήσω παχηλά εφάπαξ, αλλά επαρκή υλικοτεχνικό εξοπλισμό.

Όχι για να διεκδικήσω προικοδοτήσεις ή αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις, αλλά αξιοκρατία, αποπολιτικοποίηση, ακριβοδίκαια και διαρκή αξιολόγηση, συνεχή και υποχρεωτική επιμόρφωση και επανεκπαίδευση.

Όχι για να διεκδικήσω τη διατήρηση των κεκτημένων, αλλά τον εξορθολογισμό στις απαιτήσεις, την αυτοκριτική, τον αυτοσαρκασμό, την προσέγγιση του πολίτη, τη φαντασία στην εξουσία.

Θα μου πεις, είσαι σίγουρος πως θα διεκδικείς τα ίδια πράγματα με τους υπόλοιπους;
Θα σου απαντήσω, όχι απαραίτητα, αλλά αυτό είναι το μόνο μέσο που μου απομένει, καθώς οι Αστυνομικοί στερούμενοι του «δικαιώματος» να προβούμε σε «δυναμικές» κινητοποιήσεις με παράνομα πολλές φορές μέσα (αποκλεισμούς δρόμων, βανδαλισμούς, τραμπουκισμούς), το μόνο που μας μένει είναι να ενώσουμε τις φωνές μας.

Έστω και αν αυτές είναι πολύ διαφορετικές.

Ο στόχος, άλλωστε, είναι κοινός και τελικά ένας και μόνο: η ασφάλεια του πολίτη

(ο τίτλος προβοκατόρικος και με σαφή αναφορά στο προ δύο ετών άρθρο μου στο eyedoll.gr: To πρόβλημα των Αστυνομικών, δεν είναι ο μισθός)

Δευτέρα, 1 Φεβρουαρίου 2016

Βοηθώντας τον συνάνθρωπο

Ήμουν έτοιμος να γράψω ένα σεντόνι για τον αλτρουισμό, τον θεσμό της Αστυνομίας και άλλα τέτοια γραφικά, αλλά αποφάσισα να περάσω κατευθείαν στο θέμα:

Πριν από λίγες εβδομάδες υπέπεσε στην αντίληψή μου η δράση πέντε νέων ανθρώπων, που με δική τους πρωτοβουλία μαζεύτηκαν για να βοηθήσουν τους άστεγους στην Αθήνα. Η δράση τους έγινε γρήγορα γνωστή μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, με αποτέλεσμα να δημιουργήσουν ένα κίνημα ανθρώπων που χωρίς κανένα προσωπικό όφελος εκτός της ηθικής ικανοποίησης ότι βοηθούν συνανθρώπους τους, κατάφεραν να κάνουν ακριβώς αυτό, ξεπερνώντας τους μικρούς αρχικά στόχους τους.

Πλέον έχουν προγραμματίσει νέες δράσεις με πιο κοντινή χρονολογικά τη "Βοηθώντας τους άστεγους του Πειραιά". Όσοι επιθυμούν να βοηθήσουν με οποιονδήποτε τρόπο, μπορούν για την καλύτερη οργάνωση της δράσης να συμπληρώσουν τη σχετική αίτηση.

Η βασική λίστα αναγκών για τη δράση του Πειραιά, έχει ως εξής:

Ρουχισμός (Σε καλή κατάσταση, όχι σκισμένα και τα προτεινόμενα μεγέθη είναι Μ-L και 38-46 νούμερο παπούτσια χωρίς να εξαιρούμε κανένα άλλο.)

 - Χειμωνιάτικα μπουφάν ανδρικά/γυναικεία
 - Χειμωνιάτικες φόρμες ανδρικές
 - Τζιν ανδρικά
 - Πουλόβερ/Μπλούζες ανδρικές
 - Παπούτσια(Μποτάκια/Αθλητικά) ανδρικά/γυναικεία
 - Κάλτσες - Φανέλες (ακόμα καλύτερα ισοθερμικές)
 - γάντια - σκουφάκια/καπέλα
 - κασκόλ - κουβέρτες - μαξιλάρια
 - Sleeping bag
 - Ομπρέλες Τρόφιμα (Πρέπει να σκεφτούμε τις συνθήκες συντήρησης αλλά και την διάρκεια των τροφίμων μιας που οι άστεγοι δεν διαθέτουν μέσα συντήρησης ή αποθηκευτικούς χώρους)
 - μαγειρεμένα φαγητά
 - συσκευασμένα τρόφιμα (μακαρόνια, όσπρια)
 - κονσέρβες - φρούτα
 - ξηροί καρποί
 - Γλυκά, μπισκότα, κρουασάν, μπάρες δημητριακών κτλ
 - Αναψυκτικά - Νερά - Ατομικούς χυμούς - Γαλακτοκομικά - Αρτοσκευάσματα


Είναι αυτονόητο πως δεν είναι το θέμα να αδειάσετε απλά τις ντουλάπες σας και να φέρετε τελικά ρούχα τα οποία δεν είναι κατάλληλα για άστεγους ανθρώπους, με αποτέλεσμα να πεταχθούν. Πριν λοιπόν φέρετε κάποιο ρούχο, σκεφτείτε να είναι χρήσιμο σε κάποιον άνθρωπο σε κατάσταση δρόμου.

 Είδη υγιεινής

 - Χαρτιά υγιεινής
 - Μαντιλάκια
 - Αντισηπτικά
 - Σερβιέτες
 - Σαπούνια
 - Γάντια
 - Οδοντόβουρτσες και οδοντόκρεμες

Αυτά που είναι ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ απαραίτητα, είναι κουβέρτες, sleeping bags, ανδρικά παλτά, ανδρικές φόρμες, ανδρικά εσώρουχα και ανδρικά αθλητικά παπούτσια.

Τα φάρμακα που θα μαζευτούν δεν θα μοιραστούν από τους εθελοντές της δράσης, αλλά από το Αλληλέγγυο Ιατρείο Πειραιά. Ο αποθηκευτικός χώρος βρίσκεται στο Παγκράτι (βλ. τη σχετική εκδήλωση στο fb) και θα δέχεται πράγματα ΜΟΝΟ από την βασική λίστα. Είναι επιθυμητό από τους διοργανωτές, όσα θα προσφέρετε να είναι ταξινομημένα, ώστε να μπορούν να τα οργανώσουν πχ παντελόνια ανδρικά.

Προσωπικά, προτίθεμαι να συγκεντρώσω ό,τι από τα παραπάνω μπορώ και από φίλους και συναδέλφους, αλλά κυρίως να βοηθήσω με τη φυσική μου παρουσία την ημέρα της δράσης.

Έχω έρθει σε επαφή με μία εκ των διοργανωτών, γνωστοποιώντας της την ιδιότητά μου και πως προτίθεμαι να παρευρεθώ, βοηθώντας με όποιον τρόπο μπορώ, προσπαθώντας έτσι να διαδώσω το μήνυμα ότι ο εθελοντισμός είναι η ύψιστη μορφή κοινωνικής ευαισθησίας και πως ο Έλληνας Αστυνομικός  είναι κοντά στις αδύναμες κοινωνικές ομάδες και όχι απέναντί τους. 

Καλώ όποιον άλλο ένστολο θα επιθυμούσε να πράξει το ίδιο, να έρθει σε επαφή μαζί μου και φυσικά όλους τους πολίτες, να στηρίξουν όπως μπορούν παρόμοιες δράσεις, ασχέτως πεποιθήσεων,  ιστορικού και τυχόν διαφορών.

H συμμετοχή μας θα είναι κάτι τελείως διαφορετικό από την πρόσφατη, εξαιρετική δράση της ομάδας ΔΙΑΣ in action στον Πειραιά και υπό την αιγίδα των διοργανωτών της.

Όπως λένε και στην σχετική ομάδα εθελοντών που δημιούργησαν στο facebook, "ελπίζουμε σε ένα καλύτερο μέλλον, όπου η δυστυχία δεν θα είναι κάτι δεδομένο. Ο καθένας μπορεί να βοηθήσει, όλοι μαζί όμως μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο."



Τετάρτη, 20 Ιανουαρίου 2016

Ποιος έχει την ευθύνη για τη σύγκρουση οχήματος με ζώο;


Πρόσφατα σημειώθηκε τροχαίο ατύχημα στην Εγνατία Οδό, χωρίς ευτυχώς τραυματισμό, αλλά με υλικές ζημιές, όταν μια αγελάδα εισέβαλε στον αυτοκινητόδρομο. Σε τέτοια περίπτωση την βασική ευθύνη φέρει ο ιδιοκτήτης του άτυχου ζώου.

Τι συμβαίνει όμως όταν το ζώο που εισβάλλει σε οδό ταχείας κυκλοφορίας είναι αδέσποτο;

Κατά κύριο λόγο την ευθύνη για την ασφαλή χρήση των οδών ταχείας κυκλοφορίας φέρει το Ελληνικό Κράτος μέσω των αρμοδίων υπηρεσιών του Υπουργείου Υποδομών για την συντήρηση των εθνικών οδικών δικτύων, καθώς υποχρεούται να κατασκευάζει, ανακαινίζει και συντηρεί τις εθνικές οδούς (άρθρο 5 παρ. 1 του ν. 3155/1965). Κατά δε τη διάταξη του άρθρου 10 παρ. 1 του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας (ν. 2696/1999, Α' 57) «Όποιος έχει τις κατά τον παρόντα Κώδικα αρμοδιότητες ή την εξουσία επί του πράγματος, επί του οποίου διεξάγεται δημόσια κυκλοφορία, υποχρεούται να λαμβάνει κάθε μέτρο, ώστε από τη δημόσια κυκλοφορία να μην δημιουργείται κίνδυνος ή ζημία τρίτων προσώπων ή άλλων έννομων αγαθών».

Αυτό αφορά και την περίπτωση όπου μεγάλα τμήματα οδών ταχείας κυκλοφορίας έχουν δοθεί σε εταιρείες από το Ελληνικό Δημόσιο, οι οποίες φέρουν την ευθύνη για την κατασκευή και εκμετάλλευσή τους, αρά και την συντήρηση και επίβλεψη αυτών. Μεταξύ του ελληνικού κράτους και των εταιρειών αυτών έχουν υπογραφεί συμβάσεις, που καθορίζουν τις συγκεκριμένες ευθύνες των ανάδοχων εταιρειών και τα όρια αυτών. Σε κάθε δηλαδή οδικό δίκτυο ταχείας κυκλοφορίας που η εκμετάλλευση του δεν ανήκει στο ελληνικό δημόσιο π.χ. Αττική Οδός, η σύμβαση αναδοχής είναι διαφορετική και η ευθύνη της κάθε αναδόχου εταιρείας διαφοροποιημένη από τις άλλες. Εκεί λοιπόν, για να δούμε ακριβώς την ευθύνη της αναδόχου εταιρείας πρέπει να μελετήσουμε την συγκεκριμένη σύμβασή της.

Όσον αφορά το εθνικό οδικό δίκτυο στο άρθρο 105 του Εισαγωγικού Νόμου του Αστικού Κώδικα ορίζεται ότι: «Για παράνομες πράξεις ή παραλείψεις των οργάνων του Δημοσίου, κατά την άσκηση δημόσιας εξουσίας που τους έχει ανατεθεί, το Δημόσιο ενέχεται σε αποζημίωση, εκτός αν η πράξη ή η παράλειψη έγινε κατά παράβαση διάταξης που υπάρχει για χάρη του γενικού συμφέροντος...». Κατά την έννοια των διατάξεων αυτών ευθύνη προς αποζημίωση γεννάται και από μη νόμιμες υλικές ενέργειες των οργάνων του Δημοσίου ή από παραλείψεις οφειλομένων νομίμων υλικών ενεργειών αυτών, εφ' όσον οι υλικές αυτές ενέργειες ή παραλείψεις συνάπτονται με την οργάνωση και λειτουργία των δημοσίων υπηρεσιών. Π.χ. η αιφνίδια είσοδος αδέσποτου ζώου στον αυτοκινητόδρομο, η οποία, όμως, θα είχε εμποδισθεί εάν υπήρχε η προβλεπόμενη από την οικεία μελέτη κατασκευής της εν λόγω οδού περίφραξη για τον αποκλεισμό της εισόδου ζώων στον αυτοκινητόδρομο και η οποία (περίφραξη) δεν έγινε ή δεν είχε ελεγχθεί και συντηρηθεί επαρκώς από τις αρμόδιες υπηρεσίες του Δημοσίου.

Για τη θεμελίωση της ανωτέρω ευθύνης απαιτείται η ύπαρξη αιτιώδους συνδέσμου μεταξύ της παράνομης πράξεως ή παραλείψεως του δημοσίου οργάνου και της επελθούσης ζημίας. Περαιτέρω, κατά την έννοια των διατάξεων του άρθρου 105 ΕισΝΑΚ η ευθύνη του Δημοσίου καλύπτει κάθε θετική και αποθετική ζημία του ζημιωθέντος από την παράνομη δραστηριότητα των οργάνων αυτού, ως επίσης και την χρηματική του ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης, κατ' ανάλογη εφαρμογή της διατάξεως του άρθρου 932 εδαφ. γ' του Αστικού Κώδικα, δεδομένου ότι πρόκειται περί μορφής αδικοπραξίας. Σε περίπτωση θανάτωσης προσώπου, η χρηματική αυτή ικανοποίηση μπορεί να επιδικασθεί στην οικογένεια του θύματος λόγω ψυχικής οδύνης.

Αναστασία Χρ. Μήλιου
Δικηγόρος παρ' Εφέταις Αθηνών
legalaction.gr
e-mail: natmil@otenet.gr

auto-internet.gr
Άνθρωπος και Σκύλος

Δευτέρα, 18 Ιανουαρίου 2016

Λιμενικοί γονάτισαν Τούρκο δουλέμπορο μπροστά στα άψυχα κορμιά 3 προσφυγόπουλων (ΒΙΝΤΕΟ)


Ως κατηγορούμενος για τριπλή ανθρωποκτονία παραπέμπεται στον εισαγγελέα Σάμου ο Τούρκος οδηγός λέμβου που μετέφερε πρόσφυγες και ανατράπηκε στο βράδυ της περασμένης Πέμπτης, με αποτέλεσμα να πνιγούν 3 παιδιά. 
Ο 20χρονος Ak Oskart τελεί υπό κράτηση και αντιμετωπίζει κατηγορίες για ανθρωποκτονία, παράνομη διακίνηση μεταναστών και πρόκληση ναυαγίου. Η βάρκα που οδηγούσε μετέφερε 12 άντρες, 5 γυναίκες και 6 παιδιά. Η σύλληψή του ακολούθησε την προσπάθεια διάσωσης από την οργάνωση MOAS, την οποία κατέγραψε η κάμερα του καναλιού Sky News. 


Σε άλλες εικόνες, από το κατάστρωμα του πλοίου που μετέφερε τους επιζώντες στη Σάμο, Λιμενικοί αναγκάζουν τον Ak Oskart να γονατίσει και να κοιτάξει τα πτώματα των 3 παιδιών, ενός 4χρονου κοριτσιού και 2 αγοριών 2 ετών. Ύστερα από λίγο, ο διακινητής κοιτάζει κάτω, μην μπορώντας να αντικρίσει άλλο τα νεκρά παιδιά. Όταν όμως βλέπει έναν πατέρα να αναγνωρίζει μεταξύ των πτωμάτων το δικό του παιδί, ο Oskart καταρρέει. 
 
Ο κατηγορούμενος δήλωσε πως ταξίδευε στην Ελλάδα για να βρει δουλειά, πως δεν πληρώθηκε για να μεταφέρει τους πρόσφυγες, αλλά τον έπεισαν να το κάνει 4 άλλοι Τούρκοι, παραδέχτηκε ωστόσο πως πρώτη φορά οδηγούσε βάρκα στη ζωή του.

Ο John Hamilton, μέλος της οργάνωσης MOAS και πρώην αξιωματικός του πολεμικού Ναυτικού της Μάλτας, ανέφερε στο Sky News πως την ώρα του ναυαγίου επικρατούσε απόλυτο σκοτάδι και χαρακτήρισε ανοησία την ενέργεια του κατηγορουμένου, ιδίως εφόσον δεν γνώριζε καλά την περιοχή. 
«Ίσως του έδωσαν καλά λεφτά για να κάνει αυτή τη δουλειά, αλλά για μένα είναι ντροπή που πλοήγησε αυτή τη βάρκα χωρίς να έχει εμπειρία και μάλιστα νύχτα σε αυτά τα νερά» πρόσθεσε ο Hamilton.

Δείτε το συγκλονιστικό βίντεο από το κανάλι Sky News: 


Σάββατο, 26 Δεκεμβρίου 2015

Μέσε Έλληνα, μήπως είσαι λίγο σκατόψυχος;

γράφει ο Ευάγγελος Γιαννόπουλος* 

Αυτή είναι η αλήθεια και δεν λυπάμαι καθόλου που σου μιλάω έτσι. Και είναι καιρός να την ακούσεις από έναν straight, που θα μπορούσες να πεις ότι δεν τον νοιάζει το σύμφωνο συμβίωσης.

Αλλά τον νοιάζει. Δεν χρειάζονται πολλά λόγια άλλωστε, για να εξηγήσεις το αυτονόητο. Αρκεί να δεις ποιοι είναι αντίθετοι στο σύμφωνο συμβίωσης. Χρυσή Αυγή, ΚΚΕ, σχεδόν όλοι οι ΑΝΕΛ, μεγάλο μέρος της Νέας Δημοκρατίας, αναγνώστες του μακελειού και της Ελεύθερης Ώρας και άνθρωποι της εκκλησίας της Ελλάδος.

Δηλαδή για να το ξεκαθαρίσουμε λίγο στο μυαλό μας. Σε τι είναι αντίθετοι;

Θα δώσουμε επιδόματα στους gay; Θα μπορούν να υιοθετούν παιδάκια; Θα τους κάνουμε δώρο πχ ένα ταξίδι στην Νέα Υόρκη με όλα τα έξοδα πληρωμένα σε βάρος των φορολογούμενων;

Όχι! 

Είναι αντίθετοι σε στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα! Στο να αναγνωρίζεται σε ομόφυλα ζευγάρια να έχουν ίδια δικαιώματα αναφορικά με τα κληρονομικά ή τα φορολογικά θέματα με όλους τους υπόλοιπους φορολογούμενους πολίτες αυτής της χώρας.

Όλους; Όχι και όλους. Γιατί είναι κάποιοι οι οποίοι δεν πληρώνουν αυτά που τους αναλογούν σε φόρους όπως πληρώνουμε όλοι μας.


Φοβούνται τι; Φοβούνται να μην πάρει το σπίτι ο Κώστας από τον Γιάννη, όταν ο Γιάννης πεθάνει; Φοβούνται να μην έχουν κοινό λογαριασμό η Νίκη με την Μαρία; Φοβούνται τι θα πει η γειτονιά;

Όχι! 

Φοβούνται την ευτυχία! Αυτό είναι που φοβούνται. Την ευτυχία. Τους ευτυχισμένους ανθρώπους που μέσα στην άθλια καθημερινότητα που ζούμε, θα έχουν λύσει έστω ένα από τα ζητήματά τους. Γιατί οι ίδιοι έχουν συνηθίσει στην δυστυχία, έχουν συνηθίσει να φταίει κάποιος άλλος για όλα τα κακά που μας συμβαίνουν, έχουν βρει τις δικαιολογίες τους για την νέα τάξη πραγμάτων και τους κακούς που θέλουν να διαλύσουν την Ελλάδα. Έχουν πει 500 φορές την ατάκα “ας κάθονταν σπίτι τους” όταν ακούνε στις ειδήσεις για ανθρώπους να πνίγονται στο Φαρμακονήσι.

Δεν είναι θέμα ομοφοβίας, είναι θέμα ανθρωπισμού. Δεν ξέρω αν με καταλαβαίνεις.
Η ζωή μας έχει αλλάξει τα τελευταία χρόνια. Έχει γίνει σκληρή. Και απρόσωπη. Και χρειάζεται να καταθέτεις πολλή ψυχή κάθε μέρα για να μην περάσεις στην σκοτεινή πλευρά του μίσους. Θέλει προσπάθεια κάθε ημέρα να παλεύεις να μη βυθιστείς και εσύ στην άβυσσο της σκατοψυχιάς. Δεν είναι καθόλου εύκολο. Θα είχα σπάσει την τηλεόραση, αν δεν την χρώσταγα ακόμα, βλέποντας τον Παναγιώταρο χθες από το βήμα της Βουλής να εξισώνει την ομοφυλοφιλία με την κτηνοβασία, να μιλάει για παρτουζιάρηδες, ξεφτυλισμένους, εντολές του Τζόρτζ Σόρος, σε έναν αχταρμά από editorial Ελεύθερης Ώρας και αρχικό στάδιο εγκεφαλικού. Δεν θα την έσπαγα επειδή με νευριάζει ο Παναγιώταρος. Όχι. Από αυτόν τα περιμένω αυτά.

Θα την έσπαγα επειδή εκείνη την ώρα, κάπου στην Ελλάδα, ένας Ελληναράς με την γκόμενα του να είναι τρεις δρόμους πιο πάνω, τα παιδιά του στο δωμάτιο τους και την γυναίκα του στην κουζίνα να μαγειρεύει, ούρλιαζε την τηλεόραση του: "ΠΕΣ ΤΑ ΡΕ ΗΛΙΑ! ΠΕΣ ΤΑ!".

Γιατί είμαστε τόσο ξεφτυλισμένη χώρα, που ακόμα και στην Βουλή, δεν μπορούμε να κάνουμε μια γαμημένη φορά έναν ουσιαστικό διάλογο με επιχειρήματα και όχι με κραυγές. Γιατί υπάρχουν συμπολίτες μας εκεί έξω που σήμερα το πρωί λένε και γράφουν “τα λύσαμε όλα, ανεργία, φτώχεια, μεταναστευτικό, λύσαμε και το θέμα με τους πούστηδες”. Και το πιστεύουν. Γιατί έτσι έχουν μάθει. Να τα χώνουν όλα μαζί στο ίδιο καζάνι. Πράγματα που δεν έχουν καμία σχέση μεταξύ τους. Αυτή είναι η επιχειρηματολογία τους. Έτσι τους έμαθαν.

Σήμερα ξημέρωσε μια νέα μέρα, μια ημέρα γεμάτη με ελπίδα για ένα μεγάλο κομμάτι συναθρώπων μας. Σήμερα λοιπόν είναι μια καλή ημέρα.

Υ.Γ. Έγραψε χθες το Slo-Gun : “Μην έχετε αυταπάτες. Βορειοαφρικανική χώρα είμαστε, απλά με πιο γρήγορο Ίντερνετ”. Το πιστεύω απόλυτα. Αν και ίσως αδικούμε τις βορειοαφρικανικές χώρες. Μπορεί να έχουν πιο γρήγορο ίντερνετ από εμάς…

*Ο Ευάγγελος Γιαννόπουλος είναι αναγνώστης της gazzetta.gr

Related Posts with Thumbnails