Τρίτη, 2 Δεκεμβρίου 2014

Η συγκλονιστικότερη φωτογραφία από τις διαδηλώσεις στις ΗΠΑ και η ιστορία πίσω της

Τη στιγμή που σε όλες τις ΗΠΑ η εξαγριωμένη φωνή των χιλιάδων διαδηλωτών εξακολουθεί να ηχεί, μια φωτογραφία που κάνει το γύρο του διαδικτύου, έρχεται να στείλει ένα ελπιδοφόρο μήνυμα και να συγκινήσει.

Την εικόνα του μικρού παιδιού που κλαίει στην αγκαλιά ενός αστυνομικού απαθανάτισε στο  Πόρτλαντ ο φωτογράφος Johnny Nguyen. Το στιγμιότυπο είναι τραβηγμένο κατά τη διάρκεια μιας διαδήλωσης από αυτές που ξέσπασαν σε όλες τις ΗΠΑ μετά την αθώωση του αστυνομικού που πυροβόλησε θανάσιμα τον Μάικλ Μπράουν.


Οι πληροφορίες αναφέρουν πως ο αστυνομικός ονομάζεται Bret Barnum και ο νεαρός αφροαμερικανός που έχει πέσει στην αγκαλιά του είναι ο 12χρονος διαδηλωτής Devonte Hart. Ο μικρός Devonte βρισκόταν ανάμεσα στο πλήθος κρατώντας ένα πλακάτ που ξεχώριζε και αντί για κάποιο οργισμένο σύνθημα έγραφε "Free Hugs".

Η ατμόσφαιρα ήταν συναισθηματικά φορτισμένη και ο Devon ήταν δακρυσμένος καθώς ακολουθούσε το πλήθος. Ο  Aστυνομικός τον πλησίασε και άρχισε να συζητά μαζί του για τα όνειρά του, τις φιλοδοξίες του, την τέχνη, το σχολείο του και τη ζωή του. Μετά τη σύντομη κουβέντα τους, ζήτησε αυτό που το πλακάτ του μικρού διατυμπάνιζε και πήρε την "δωρεάν αγκαλιά" του. H στιγμή της αγκαλιάς τους έγινε μια από τις πιο μοιρασμένες και σχολιασμένες φωτογραφίες στα social media.

O Devonte και η μητέρα του 
Ο Devonte Hart γεννήθηκε πριν από 12 χρόνια σε ένα περιβάλλον που τον καταδίκαζε σε αβέβαιο μέλλον. Στο νεογέννητο σώμα του είχαν ανιχνευθεί ναρκωτικά εξαιτίας της συστηματικής χρήσης που έκανε η μητέρα του στην εγκυμοσύνη. Όταν έγινε τεσσάρων ετών είχε ήδη αρχίσει να καπνίζει και είχε καταναλώσει αλκοόλ, είχε υποστεί κακοποίηση και είχε πυροβοληθεί. Οι μόνες λέξεις που γνώριζε ήταν βρισιές και είχε αρχίσει να αναπτύσσει εξαιρετικά βίαιη προσωπικότητα ενώ η υγεία του ήταν πολύ βεβαρημένη. Η ζωή του άλλαξε όταν σχεδόν ένα χρόνο μετά υιοθετήθηκε από την Jen Hart και την σύζυγό της Sarah η οποίες εκτός από τον μικρό Devonte πήραν στην οικογένειά τους και τα δίδυμα αδέλφια του.  

Ο Devonte, σε μικρότερη ηλικία, όταν ξεκίνησε για πρώτη φορά την καμπάνια για δωρεάν αγκαλιές σε μια διαδήλωση  

Η μητέρα του περιγράφει πώς την πρώτη νύχτα που είχαν τον Devon στο σπίτι έκλαιγε όλη τη νύχτα, νιώθοντας ανήμπορη να μεγαλώσει αυτό το παιδί και φοβόταν πως δεν μπορούσε να το βοηθήσει να ξεπεράσει τα δεκάδες τραύματα που είχε κληρονομήσει από το περιβάλλον κακοποίησης. Μέσα σε λίγους μόλις μήνες ο Devon άρχισε να "λάμπει" και να γίνεται ένα χαρισματικό παιδί που κάθε φορά εμπνέει τους γύρω του και διέψευσε όλες τις δυσοίωνες προβλέψεις των γιατρών και ψυχολόγων που τον παρακολουθούσαν. Σήμερα είναι 12 ετών και στα γενέθλια του αντί για πάρτι ζητά πάντα να συγκεντρώσουν χρήματα για άλλα παιδιά και φιλανθρωπικούς σκοπούς ενώ σε κάθε διαδήλωση βρίσκεται κάπου ανάμεσα στο πλήθος φορώντας πάντα την ταμπέλα του που γράφει " Free Hugs".


 lifo.gr

Σάββατο, 29 Νοεμβρίου 2014

Αντιρρησίες του Facebook (μας ψεκάζουν και μας αρέσει)

Απαντώντας στις "νέες κατευθυντήριες γραμμές του Facebook" και σύμφωνα με τη συνείδησή μου και όχι με κάποιο ανύπαρκτο άρθρο, ενός ανύπαρκτου Νόμου, σήμερα, 28 Νοεμβρίου του 2014, δηλώνω ότι φροντίζω να αναρτώ ακριβώς όσες φωτογραφίες - προσωπικές ή φίλων - δεν θα με πείραζε να βρω δημοσιευμένες κάπου χωρίς την συγκατάθεσή μου, κάτι που γνωρίζω ότι είναι πολύ πιθανό.

Δεν αναρτώ φωτογραφίες που απεικονίζουν άμεσα τα παιδιά μου, για πολλούς και διάφορους λόγους και συνιστώ, για να μη χρησιμοποιήσω βαρύτερο όρο, να κάνετε και εσείς το ίδιο.

Δημοσιεύω όσο το δυνατόν λιγότερες προσωπικές πληροφορίες. Έχω δημιουργήσει λίστες φίλων, έτσι ώστε, φωτογραφίες, πληροφορίες και κείμενά μου, να κοινοποιούνται κάθε φορά σε αυτούς ακριβώς που επιθυμώ.

Βρίσκω πανέξυπνη την ιδέα, ό,τι κοινοποιώ να χρησιμοποιείται για στατιστικούς και διαφημιστικούς λόγους από πολυεθνικές κυρίως εταιρείες, καθώς προσπαθώ να είμαι συνειδητός καταναλωτής και έτσι δεν σπαμάρομαι με άσχετες προς τα ενδιαφέροντά μου διαφημίσεις.

Σπάνια διαβάζω τους όρους χρήσης και λειτουργίας πριν πατήσω "αποδοχή" σε κάτι και γι' αυτό φροντίζω να είμαι ιδιαίτερα προσεκτικός στη χρήση του, αλλά κυρίως να μη γκρινιάζω όταν η ημίγυμνη σέλφι μου, που κοινοποίησα με το απόρρητο ρυθμισμένο στο "δημόσια", χρησιμοποιήθηκε από έναν απατεώνα, για να ψαρεύσει προσωπικές πληροφορίες λιγούρηδων ή και χειρότερα.

Δεν τρέφω αυταπάτες ότι μπορώ να επαναστατήσω από το πληκτρολόγιό μου ή να υπερασπιστώ τα δικαιώματά μου, απλά (αντι)γράφοντας ένα γελοίο κείμενο στον τοίχο μου, ούτε ότι ο Mark Zuckerberg τον διαβάζει και θα φοβηθεί από την απειλή μήνυσης (sic) σε περίπτωση καταπάτησης των πνευματικών μου δικαιωμάτων.

Δηλώνω επίσης απερίφραστα, πως λατρεύω το Facebook και την εποχή των κοινωνικών δικτύων και - δυστυχώς ή ευτυχώς - δεν μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου πλέον χωρίς αυτά. Γνωρίζω όμως, πως ο μόνος τρόπος να  προστατεύσω τα προσωπικά μου δεδομένα, φωτογραφίες, είναι απλά να μην τα κοινοποιώ καθόλου.

Το Facebook είναι πλέον μια "ανοικτή οντότητα κεφαλαίου" (whatever that means) και έχω συναίσθηση της (μη) ιδιωτικότητας που μου προσφέρει και απολαμβάνω να έρχομαι κοντά με φίλους που είναι μακριά και δεν θα μάθαινα αλλιώς νέα τους, αλλά και αγνώστους που πολλές φορές τυγχάνει να εκτιμώ περισσότερο και από τους πιο στενούς φίλους.

Τέλος, αν βαρεθώ, ή νιώσω ότι απειλούμαι με οποιονδήποτε τρόπο, απλά θα απενεργοποιήσω τον λογαριασμό μου και θα βρω ένα χόμπι ή θα χτυπήσω ξαφνικά την πόρτα ενός από τους παραπάνω φίλους ή θα κάνω κάτι πιο χρήσιμο τέλος πάντων, από το να μιζεριάζω και να διαδίδω ανυπόστατες συνωμοσιολογίες.

πρώτη δημοσίευση: eyedoll.gr


Δευτέρα, 24 Νοεμβρίου 2014

Ο ρουφιάνος ανάμεσά μας


Αυτό που μου αρέσει περισσότερο στο facebook, είναι ότι σου δίνεται η δυνατότητα συνδιαλλαγής σε τοίχους φίλων, με φίλους φίλων, τελείως άγνωστους σ΄εσένα και πολλές φορές, τελείως διαφορετικούς από εσένα. Μάλιστα, αρκετές φορές οι συζητήσεις πραγματεύονται θέματα που πιθανόν να μην τα θίγατε σε κάποια διά ζώσης κουβέντα με τους πραγματικούς φίλους σου.

Σε μία τέτοια «πολιτισμένη» συζήτηση που αφορούσε καταγγελία που έκανε φίλος στο 100 για κάτι που διαπίστωσε στο δρόμο, έφτασε κάποιος φίλος φίλου να τον πει μέχρι και «ρουφιάνο».
Επειδή σ' αυτές τις περιπτώσεις όσο και να επιχειρηματολογήσεις το κολλημένο μυαλό του άλλου δύσκολα το αλλάζεις, κατέφυγα -προτού παρατάξω τα επιχειρήματά μου για το πόσο ανάγκη έχουμε σήμερα περισσότερο από ποτέ, τους καλώς εννοούμενους «ρουφιάνους»- στην προσφιλή μου συνήθεια να συμβουλεύομαι το λεξικό, ως αντικειμενικό και αναμφισβήτητο κριτή:

Ρουφιανιά, η: διαβολή, συκοφαντία ή σπιουνιά: Kατάφερε να κερδίσει την εμπιστοσύνη των ανωτέρων του με ρουφιανιές.

Κυριολεκτικά λοιπόν, ο ρουφιάνος είναι ο συκοφάντης, ο ύπουλος. Αυτός που θα σπείρει ψεύτικες φήμες για σένα στον Πασά, ώστε να αποκεφαλιστείς κι αυτός να αρπάξει την ευκαιρία να παντρευτεί την κόρη σου και να κερδίσει τα κτήματά σου. Ή αυτός που θα σε καταδώσει στον Kommandant, φοβούμενος μην του κάψεις τη μαυραγορίτικη αποθήκη.

Αυτός όμως που θα πάρει την Αστυνομία για να καταγγείλει μια αξιόποινη πράξη που τελείται μπροστά του, είναι ρουφιάνος;

Να τελειώνουμε επιτέλους με αυτή την ελληναράδικη ερμηνεία της κακώς εννοούμενης ρουφιανιάς

Φτάσαμε στο σημείο πριν από τρία χρόνια όταν έκανα έκκληση μέσω του ιστολογίου μου για πληροφορίες σχετικά με την παράσυρση δύοu  γυναικών από Ι.Χ. με εγκατάλειψη στη Λεωφόρο Αθηνών (της οποίας είχα επιληφθεί προσωπικά) να μου γράφουν στα σχόλια «μόνο με τους ρουφιάνους σας μπορείτε να δουλέψετε» και άλλα περίεργα...

Τί περιμένεις δηλαδή; Τα νύχια μας να μυρίσουμε;
Τα αυτιά και τα μάτια της Αστυνομίας είναι ο κόσμος εκεί έξω! Χωρίς να γίνεσαι γραφικός και να καλείς το 100 κάθε τρεις και λίγο γιατί σε στραβοκοίταξε η γειτόνισσα και χωρίς να απογοητεύεσαι από το αποτρεπτικό ορισμένες φορές ύφος και την πιθανή έλλειψη προθυμίας αυτών που απαντούν στο τηλέφωνο (συμβαίνει άλλωστε σε όλες τις δημόσιες υπηρεσίες), έχεις υποχρέωση να ενημερώνεις για ό,τι αξιόλογο υποπίπτει στην αντίληψή σου.

Αλλά ξέχασα:
-Πρόπερσι που ο γείτονας σήκωσε μέσα σε δύο νύχτες τον τρίτο όροφο, δεν είπες τίποτα.
-Την Παρασκευή που πήγες στον Κιάμο έκανες 500€ λογαριασμό σε ουίσκια και γαρύφαλλα και δεν σου έκοψαν απόδειξη, δεν είπες τίποτα.
-Για το παιδί στον πάνω όροφο που ακούς να το χτυπούν και να κλαίει, δεν λες τίποτα. 
-Για το μονίμως αλυσοδεμένο, κοκαλιάρικο, ψωριάρικο σκυλί στην ταράτσα της απέναντι μονοκατοικίας, που το ακούς ολημερίς και ολονυχτίς να θρηνεί, δεν λες τίποτα.
-Όταν ο γιατρός σου ζήτησε 500€ για να χειρουργήσει τον πατέρα σου, δεν είπες τίποτα. 
-Την περασμένη Κυριακή που είδες στο γήπεδο τον τύπο με το γιο του δίπλα να βρίζει και να πετάει αναπτήρες, τασάκια, αμόνια και πολύφωτα στο «λάισμαν», δεν είπες τίποτα.
Ούτε όταν είδες αυτόν που καθόταν μπροστά του να φεύγει τρέχοντας προς τον αγωνιστικό χώρο κρατώντας το κάθισμα στο χέρι, αφού είχε φορέσει στη μούρη τη μπαλακλάβα «που είχε πρόχειρη», είπες κάτι.
-Προχθές πάλι το μεσημέρι επιστρέφοντας από τη δουλειά σου, είδες ένα φορτηγό φορτωμένο μέχρι το Θεό και τελικά έκανες μια ώρα να φτάσεις σπίτι σου από τα διπλοσταθμευμένα που καταλάμβαναν τη μία από τις δύο λωρίδες. Αλλά φυσικά, πάλι δεν είπες τίποτα.

Συγχαρητήρια. Τα κατάφερες. Δεν είσαι ρουφιάνος!
Είσαι απλά ένας ακόμη μαλάκας.



πρώτη δημοσίευση: eyedoll.gr

Δευτέρα, 6 Οκτωβρίου 2014

Ένας πιτσιρικάς της Κ.Κ.Κ. παίζει με έναν μαύρο Αστυνομικό και δίνει μαθήματα κατά του ρατσισμού


Ένας αφροαμερικάνος Αστυνομικός προστατεύει το δικαίωμα των λευκών να διαμαρτύρονται εναντίον του. Όμως ένας νεαρός λευκός δεν αντιλαμβάνεται τη σοβαρότητα της κατάστασης. 

Πλησιάζει τον μαύρο Αστυνομικό και άθελά του αποδεικνύει ότι ρατσιστής δεν γεννιέται κανείς. 

Η Κου Κλουξ Κλαν είχε διοργανώσει συγκέντρωση στην περιοχη Γκέινσβιλ της Τζόρτζια, όπου επεδίωκαν να επεκτείνουν τη δράση της οργάνωσης. 
Τη συγκέντρωση κάλυπτε ο δημοσιογράφος της τοπικής εφημερίδας, Τοντ Ρόμπερτσον. Μέχρι εκείνη τη στιγμή, όλα κυλούσαν ήρεμα.
 Υπήρχαν 66 μέλη της οργάνωσης και περίπου οι τριπλάσιοι αστυνομικοί, που είχαν περικυκλώσει τον χώρο. Αρκετά μακριά, υπήρχαν περίπου 100 άτομα, που διαμαρτύρονταν εναντίον της ΚΚΚ. 

Ο Ρόμπερτσον έτυχε να παρατηρήσει μία μητέρα με δύο μικρά αγόρια. Ήταν όλοι ντυμένοι με την άσπρη στολή και τα άσπρα κωνικά καπέλα. Στα μικρά αγοράκια, η στολή φάνταζε σχεδόν χαριτωμένη. Ένας απ’ τους μπόμπιρες πλησίασε έναν απ’ τους Αστυνομικούς που επιτηρούσαν τη συγκέντρωση. Ο Αστυνομικός της φωτογραφίας, ονόματι Άλεν Κάμπελ, είπε για το περιστατικό:

"Δεν τον είδα καν τον μικρό. Απλά κοίταξα κάτω επειδή ένιωσα κάτι να ακουμπάει την ασπίδα μου. Κι όταν κοίταξα, είδα ένα μικρό παιδάκι με τη στολή της Κλαν. Είδε τον αντικατοπτρισμό του στην ασπίδα και σχεδίαζε το περίγραμμά του. Το παιδί δεν είχε ιδέα για το τι συνέβαινε τριγύρω του. Ήταν εκεί απλά επειδή η μαμά και ο μπαμπάς του τον έφεραν μαζί τους". 


mixanitouxronou.gr

Πέμπτη, 2 Οκτωβρίου 2014

Gay for a day: H μεγάλη, Ισλανδική, των μπάτσων Σχολή (photos)





Οι Ισλανδοί εφαρμόζουν στην πράξη το Mpatselor Party! Και εξηγούμαι (αναδημοσιεύω):

Βγάζουν selfies, κάνουν κόλπα με ποδήλατα, πηγαίνουν για ορειβασία, σπρώχνουν αμάξια που κόλλησαν στο χιόνι, κάνουν καραόκε στο γραφείο, βάζουν τη σημαία του κινήματος των ομοφυλόφιλων στις μηχανές τους για να στηρίξουν το Gay Parade, κάνουν φάρσες και αυτοσαρκάζονται.

Όχι, δεν είναι δημόσιοι υπάλληλοι, δεν είναι μέλη Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης. Είναι οι αστυνομικοί της Ισλανδίας, μιας ομολογουμένως ήσυχης χώρας που προσπαθούν να βρουν ευφάνταστους τρόπους για να περάσουν την ώρα τους.


Οι άνδρες και οι γυναίκες της αστυνομίας του Ρέικιαβικ βομβαρδίζουν τα social media με φωτογραφίες της καθημερινής ζωής τους στη δουλειά, σε μια ιδιότυπη καμπάνια για να δείξουν ένα πιο κοινωνικό και φιλικό προφίλ προς τους συμπολίτες τους. Στόχος τους, να περάσουν προς τα έξω την εικόνα μιας Αστυνομικής Αρχής που είναι διαφορετική από τις άλλες. Βέβαια, η ανάγκη επέμβασης τους είναι σαφώς πιο περιορισμένη σε σχέση με το τι συμβαίνει σε άλλα κράτη, μιας και στην Ισλανδία η εγκληματικότητα είναι σχεδόν μηδενική. Για την ακρίβεια, η εγκληματικότητα είναι από τις χαμηλότερες στον κόσμο (ο δείκτης δολοφονιών είναι μόλις 1,8 ανά 100.000 άτομα μεταξύ 1999-2009) αν και πολλοί Ισλανδοί έχουν άδεια οπλοφορίας για κυνηγετική καραμπίνα. Υπάρχουν 90.000 όπλα στη χώρα των 322.000 κατοίκων. Αλλά η διαδικασία απόκτησης άδειας οπλοφορίας είναι εξαιρετικά αυστηρή: ο υποψήφιος περνάει από ιατρικές και ψυχιατρικές εξετάσεις καθώς και από γραπτή δοκιμασία.

Η ζωή είναι ήσυχη και πολλοί γονείς αφήνουν τα παιδιά τους ελεύθερα και μόνα να παίζουν στους δρόμους. Επιτελώντας τα καθημερινά τους καθήκοντα οι Ισλανδοί αστυνομικοί δεν οπλοφορούν ποτέ, πλην των ειδικών δυνάμεων της αστυνομίας που στην Ισλανδία ονομάζεται "Ομάδα Βίκινγκς" και σπανίως απασχολεί την επικαιρότητα στο καταπαγωμένο και φιλήσυχο νησί. Μόλις πέρυσι, για πρώτη φορά στην ιστορία της, η Ισλανδική Αστυνομία αναγκάστηκε να ανοίξει πυρ εναντίον ενός 60χρονου ο οποίος για άγνωστο λόγο πυροβολούσε με κυνηγετική καραμπίνα από το διαμέρισμα στο οποίο ζούσε μόνος στο Ρέικιαβικ.

Δείτε μερικές από τις φωτογραφίες που έχουν δημοσιεύσει επίσημο Instagram προφίλ της Ισλανδικής "ΕΛ.ΑΣ.". Ναι, γιατί έχουν και επίσημο προφίλ στο Instagram. Και στο Twitter. Και στο Facebook:












news247.gr 




Δευτέρα, 4 Αυγούστου 2014

Λίστα με Φιλοζωικές Οργανώσεις και Σωματεία

Η Ελληνική Φιλοζωική Εταιρεία ιδρύθηκε το 1975 με σκοπό την προστασία των αδέσποτων κυρίως ζώων σε έκτακτη ανάγκη. Είναι σωματείο μη κερδοσκοπικό, κοινωφελές, δεν επιδοτείται από το ελληνικό κράτος ή την Ε.Ε. και στηρίζεται στις συνδρομές των μελών της, σε δωρεές, χορηγίες και εκδηλώσεις για ευόδωση των σκοπών της. Τα μέλη της έχουν ειδικές παροχές /διευκολύνσεις (35€ ετήσια συνδρομή μέλους). Διαθέτει ένα μοναδικό και πρότυπο Φιλοζωικό Κτηνιατρικό Κέντρο στην Αττική Οδό (περιοχή Αεροδρομίου-Σπάτων) και έναν κτηνιατρικό σταθμό στη Δυτική Αττική (τέρμα Αχαρνών), παρέχοντας όλες τις υπηρεσίες με το εξειδικευμένο προσωπικό της. Διαθέτει δύο ασθενοφόρα αδέσποτων ζώων για συνεργασία περισυλλογής και ελέγχου γεννήσεων και υγείας των αδέσποτων με δήμους και οργανισμούς που συνεργάζεται. 

Απασχολεί μόνιμο προσωπικό (κτηνιάτρους, νοσοκόμους, ζωοκόμους, οδηγούς ασθενοφόρων, διοικητικό προσωπικό) και δεκάδες μέλη και εθελοντές που σε καθημερινή βάση προσφέρουν τις υπηρεσίες τους με ειδική γνώση, εμπειρία και αγάπη προς τα ζώα. 

Συνεργάζεται με δήμους και άλλους οργανισμούς κοινής ωφέλειας (Διεθνής Αερολιμένας Αθηνών, Αττική Οδός κ.λπ.) για τα προβλήματα που έχουν με τα αδέσποτα. 

Επίκεντρο όλων των δραστηριοτήτων της ΕΦΕ είναι ο έλεγχος της υγείας και του πληθυσμού (στειρώσεις) των αδέσποτων ζώων προκειμένου να συμβιώνουν αρμονικά στη δική μας κοινωνία. Φροντίζει παράλληλα και στο διάστημα που τα περιθάλπει να βρουν μια ζεστή αγκαλιά και τον άνθρωπό τους συνάπτοντας ειδική σύμβαση υιοθεσίας για την επιτήρησή τους. 

Επίσης, λειτουργεί ειδικό τμήμα για ζώα που χάθηκαν ή βρέθηκαν προκειμένου να ξαναβρεθούν με τους ιδιοκτήτες τους ή να βρουν νέο σπίτι. 

Βοηθάει με ίδιους πόρους δεκάδες αδέσποτα το χρόνο για ειδικές περιπτώσεις που είναι αδύνατον να αναλάβουν δήμοι ή πολίτες, διοργανώνοντας εκδηλώσεις (μπαζάρ κ.λπ.) και τοποθετώντας κουμπαράδες σε διάφορα σημεία προκειμένου να συγκεντρωθούν χρήματα που θα βοηθήσουν ακόμα περισσότερα ανήμπορα ζώα. 

Εκπαιδεύει δεκάδες μαθητές κάθε χρόνο να γίνουν υπεύθυνοι ζωόφιλοι και διανέμει ενημερωτικά φυλλάδια για ανάπτυξη της ζωοφιλίας στη χώρα μας. 

Η ΕΦΕ είναι αναγνωρισμένη οργάνωση σε διεθνές επίπεδο, μέλος της Παγκόσμιας Οργάνωσης (WSPA), επίτιμο μέλος του RSPCA και συνεργαζόμενη με αυτές και πολλές άλλες σε εκστρατείες και αγώνες που αφορούν τη βελτίωση συνθηκών διαβίωσης για διάφορα είδη ζώων του πλανήτη. 

Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με την Ελληνική Φιλοζωική εταιρεία, για να γίνετε μέλη της, εθελοντής/εθελόντρια, να διαβάσετε τις δράσεις της ή και για να υιοθετήσετε κάποιο ζώο, επισκεφτείτε την επίσημη ιστοσελίδα ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΦΙΛΟΖΩΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ 

Λίστα λοιπών φιλοζωικών οργανώσεων και Σωματείων (η ίδια λίστα υπάρχει και επίσημα στο Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων. Υπάρχει πιθανότητα κάποια σωματεία να μη λειτουργούν πια ή να υπολειτουργούν)

Αττική: 
  • Φάρμα αδέσποτων ζώων»FAZOO» τηλ.: 6982977330 
  • Σωματείο περίθαλψης & προστασίας αδέσποτων ζώων»STRAY.GR e-mail: info@stray.gr 
  • Ελληνική φιλοζωική εταιρία Τηλ: 210-6020202, 210-6626061 
  • Σύλλογος περίθαλψης αδέσποτων σκύλων»ΣΠΑΣ ΒΥΡΩΝΑ»και γάτες Τηλ:6934390331 
  • Φιλοζωικό σωματείο «ΑΔΕΣΠΟΤΟΛΟΓΙΟ» www.adespotologio.gr ,e-mail: adespotakia@gmail.com 
  • SAPT Hellas (Δράση για τα αδέσποτα & Σκύλοι Θεραπείας Ελλάδας) Τηλ:6974-481351 
  • Σύλλογος ζωόφιλων Αγ.Παρασκευής Τηλ: 210 63 90 916,693 75 84 341 
  • Φιλοζωικός Σύλλογος Διονύσου Τηλ:6944884735 
  • Φιλοζωική ένωση Νέας Ιωνίας Τηλ:6939424244,6972577607 
  • Φιλοζωϊκός σύλλογος Π.Φαλήρου Τηλ:210-9818037 & 6974702240 
  • Ζωοφιλική ένωση Ηλιούπολης Τηλ: 6976 131680, 6985 896064 
  • »SOS Αδέσποτα Βριλησσίων» Τηλ:6973-024.266 
  • Ελληνικό Ταμείο Μέριμνας Ζώων-GAWF τηλ & φαξ: 210 3840010 Κιν.:6944240222 
  • Σωματείο ζωόφιλων “ΣΩ.ΖΩ» Τηλ: 210-6460782 
  • Φιλοζωικός σύλλογος Κρυονερίου Τηλ: 6936 14155 
  • Οικολογικός και Φιλοζωικός Σύλλογος Χολαργού Ελπινίκη τηλ: 6938979773 
  • Καταφύγιο αδέσποτων ζώων(ΚΑΖ) Τηλ: 6971-780960 & 6977 846783 
  • ΑΓΙΟΣ ΦΡΑΓKΙΣΚΟΣ ΤΗΣ ΑΣΣΙΖΗΣ Τηλ:2106925704,2106925654 
  • Φίλοι ζώων Νέας Μάκρης τηλ.: 6932212477, 6972205670 
  • Σύλλογος»Φίλοι των ζώων» Χαλανδρίου Τηλ:210-6814276 και 6973-698750 
  • Φιλοζωϊκός σύλλογος Ν.Φιλαδέλφειας Τηλ:6939 011500 (&694-494-9741) 
  • Σύλλογος προστασίας αδέσποτων ζώων»ΣΠΑΖ»Tηλ:6948 011572
  • Γλυφάδα Ζωοφιλικός σύλλογος Ελευσίνας Τηλ: 6972268514 
  • Ζωοφιλικός και περιβαλλοντολογικός σύλλογος Περάματος Τηλ. 2104416729, 2104411295, 2104410537, 6976115062, 6946701305 
  • Zωοφιλικός σύλλογος αδέσποτων Περάματος Τηλ.6983156769 
  • Φιλοζωϊκή Καισαριανής Όλγα Μάλλη Τηλ: 6938539875 
  • Πανελλήνια ένωση φιλόζωων»Ο ΑΡΓΟΣ» Τηλ: 6944 202625 
  • ΠΡΟ.ΣΤ.Α.ΤΕ.Υ.Ω ΠΡΟσωρινη ΣΤεγη σε ΑδεσποΤΕς ψΥχες τΩρα!!!! http://prostatevo.blogspot.com Εθελοντές Ζωοφιλικού Συλλόγου Ελευσίνας Τηλ: 6944860451,6942830897 
  • Σύλλογος καναρινόφιλων Τηλ:7790476, Άγιος Αρτέμιος 
Θεσσαλονίκη:
  • »ΑΡΓΟΣ»Τηλ: 6944-748968 
  • Σωματείο η «ΑΓΑΠΗ» Τηλ: 6977-951694 
  • Σωματείο «ΜΑΖΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ» Τηλ:6938042048,6932556621 
Υπόλοιπη Ελλάδα: 
  • ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΗ Φιλοζωικό σωματείο ΚΙΒΩΤΟΣ Τηλ: 6942860056 
  • ΒΟΛΟΣ Φιλοζωικός σύλλογος Βόλου “ΚΟΣΜΟΣ ΚΑΙ ΦΥΣΗ” Τηλ: 24280 99973 Η 6938060539 
  • ΓΙΑΝΝΙΤΣΑ Φιλοζωϊκή Γιαννιτσών Τηλ. 6972749658 
  • ΔΡΑΜΑ Φιλοζωϊκή Εταιρία Δράμας Τηλ: 6973733627 – 6936449107 
  • ΕΥΒΟΙΑ Φιλοζωϊκό Σωματείο Ερέτριας Εύβοιας 
  • Ο ΑΡΓΟΣ Τηλ 6984427573 
  • ΖΑΚΥΝΘΟΣ Ζακυνθινός Όμιλος Μέριμνας Ζώων Τηλ:6946986589 
  • ΗΜΑΘΙΑ Σύλλογος ζωόφιλων ΗμαθίαςΤηλ.:6932726576 & 6949172560 
  • ΚΑΒΑΛΑ Φιλοζωικό σωματείο Καβάλας »
  • ΑΙΣΩΠΟΣ» e-mail: help@aesops.gr 
  • ΚΑΛΑΜΑΤΑ Φιλοζωϊκός Όμιλος Καλαμάτας Τηλ:6932 287 375 
  • ΚΑΤΕΡΙΝΗ »Ελπίδα και Στοργή» Τηλ 6944370642 
  • ΚΕΡΚΥΡΑ «Η ΚΙΒΩΤΟΣ» Τηλ. 26610 80308, 26610 32111, 69797 98202 
  • ΚΟΜΟΤΗΝΗ Φιλοζωική εταιρία Κομοτηνής Τηλ. 6944-620973 / 6948-587887 / 6938-490744 / 6957-783355 
  • ΚΡΗΤΗ -Φίλοι ζώων Ρεθύμνου Τηλ: 28310-72138 -CRETAN ANIMAL WELFARE GROUP-THE HEAVEN Τηλ: 6993 023797,6944 690368 -Φιλοζωικός σύλλογος Χανίων Η ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΩΝ ΖΩΩΝ Τηλ:6976489349,6943906337,6948063584 -Ζωόφιλη δράση Ηρακλείου Τηλέφωνο υιοθεσιών 6977223289 -ZΩΦΟΡΟΣ – Πολιτισμός,περιβάλλον,ζωοφιλία Τηλ.6979913007 
  • ΛΕΡΟΣ Φιλόζωοιν της Λέρου-LEROS ANIMAL LOVERS Τηλ: 2247026432,6979775931 
  • ΜΥΤΙΛΗΝΗ Σύλλογος μέριμνας απροστάτευτων ζώων»Η ΚΙΒΩΤΟΣ» Τηλ:6937400469 & 6942061846 
  • ΝΑΥΠΛΙΟ Φιλοζωϊκός Σύλλογος Ναυπλίου «ΟΙ ΑΔΕΣΠΟΤΟΙ» Τηλ:: 6972173246,6983273826 6983234342,6977983068 
  • ΠΑΡΟΣ Φιλοζωϊκός Σύλλογος Πάρου – PAWS Τηλ:22840-44001,6977 210990 
  • ΠΑΤΡΑ Αχαϊκός σύλλογος για την μέριμνα των ζώων Τηλ:6933224040 
  • ΡΟΔΟΣ Σύλλογος Φιλοζωικής Ρόδου (Φιλοζωικός και Πολιτιστικός Σύλλογος) Τηλ:2241069224-2241068449 
  • ΣΑΝΤΟΤΙΝΗ SANTORINI ANIMAL WELFARE ASSOCIATION SAWA – Ένωση ζωόφιλων Θήρας Τηλ:6974321784 
  • ΣΚΙΑΘΟΣ Skiathos Cat Welfare Society Τηλ:6977827593 
  • ΧΑΛΚΙΔΑ Καταφύγιο Σκύλων Χαλκίδας email: halkidasdogshelter@yahoo.gr Εθελοντικές Ομάδες: »ΓΑΤΟΟΜΑΔΑ» Θεσσαλονίκης 6979780445 (2-4 μμ) 

socialpolicy.gr
mycat.e-steki.gr


Ο πνιγμός δε μοιάζει με πνιγμό


Πολλά γράφονται αυτές τις μέρες γύρω από τον πνιγμό και δικαιολογημένα, αφού είναι η εποχή που ξεχυνόμαστε στις θάλασσες και πρέπει να είμαστε σε εγρήγορση. Καθώς περνάνε δεκάδες άρθρα από τα μάτια μου καθημερινά, νόμιζα ότι τα είχα διαβάσει όλα για το θέμα. Μέχρι που βρέθηκα στο site του Mario Vittone, που είναι κορυφή σε θέματα διάσωσης και διάβασα το post του με τίτλο Drowning Doesn’t Look Like Drowning.

Είναι ένα post του ανατρέπει όσα ξέραμε ή όσα νομίζαμε ότι ξέραμε για τον πνιγμό. Στην ουσία εξηγεί πώς ένας άνθρωπος μπορεί να πνίγεται δίπλα σου και εσύ να μην παίρνεις είδηση. Μου έκανε τόσο εντύπωση το post που επικοινώνησα μαζί του και του ζήτησα την άδεια να το μεταφράσω και να το δημοσιεύσω στο Aspa Online. Προσφέρθηκα επίσης να του στείλω ένα αντίγραφο στα ελληνικά για να το συμπεριλάβει στις μεταφράσεις που δημοσιεύει μαζί με το πρωτότυπο. Μέσα σε λιγότερο από μία ώρα μου είχε απαντήσει «ναι» και στα δύο. Ακολουθεί λοιπόν το άρθρο, με την ελπίδα ότι ως αποτέλεσμα αυτής της δημοσίευσης μπορεί κάποτε να σωθεί μια ανθρώπινη ζωή.

Ο καινούριος καπετάνιος πήδηξε από το κατάστρωμα με τα ρούχα και άρχισε να κολυμπάει με ταχύτητα. Πρώην ναυαγοσώστης, κρατούσε τα μάτια του πάνω στο θύμα καθώς κατευθυνόταν προς το ζευγάρι που κολυμπούσε μεταξύ του αγκυροβολημένου σκάφους και της παραλίας. «Νομίζω ότι νομίζει ότι πνίγεσαι» είπε ο άντρας στη σύζυγό του. Λίγο πριν κατάβρεχαν ο ένας τον άλλον και εκείνη είχε βάλει μια φωνή αλλά τώρα πια πάτωναν σε μία λωρίδα άμμου μέσα στη θάλασσα – το νερό τους έφτανε μέχρι το λαιμό. «Είμαστε εντάξει, τι στο καλό κάνει;» ρώτησε, λίγο ενοχλημένη. «Είμαστε εντάξει!» φώναξε ο σύζυγος, κάνοντάς του νόημα να φύγει αλλά ο καπετάνιος συνέχισε να κολυμπάει γρήγορα. «Κουνηθείτε!» φώναξε καθώς πέρασε μεταξύ των έκπληκτων ιδιοκτητών του σκάφους. Ακριβώς πίσω τους, ούτε καν στα τρία μέτρα, η εννιάχρονη κόρη τους πνιγόταν. Ασφαλής πάνω από την επιφάνεια του νερού, στα χέρια του καπετάνιου, ξέσπασε σε δάκρια. «Μπαμπά!» 

Πώς ο καπετάνιος ήξερε – από 15 μέτρα απόσταση – αυτό που ο πατέρας δεν μπορούσε να αναγνωρίσει από τα 3 μόνο; Ο πνιγμός δεν είναι η βίαιη κραυγή βοήθειας με το χτύπημα των χεριών στο νερό, όπως νομίζουν οι περισσότεροι άνθρωποι. Ο καπετάνιος ήταν εκπαιδευμένος από ειδικούς να αναγνωρίζει τον πνιγμό και είχε μακροχρόνια εμπειρία. Ο πατέρας από την άλλη, είχε μάθει πώς μοιάζει ο πνιγμός βλέποντας τηλεόραση. Αν περνάτε χρόνο στο νερό ή κοντά στο νερό (όπως όλοι μας) τότε θα πρέπει να βεβαιωθείτε ότι τόσο εσείς, όσο και το πλήρωμά σας, γνωρίζετε τι να προσέχετε όταν κάποιος μπαίνει στο νερό. Μέχρι τη στιγμή που είπε εκείνο το γεμάτο δάκρυα «μπαμπά», το κορίτσι δεν είχε κάνει κανέναν θόρυβο. Καθώς είμαι κι εγώ πρώην ναυαγοσώστης, η ιστορία αυτή δεν με εξέπληξε καθόλου.

Ο πνιγμός είναι σχεδόν πάντα ένα απατηλά ήσυχο περιστατικό.

Το κούνημα των χεριών, το χτύπημα του νερού, οι φωνές και οι «εντυπωσιακές» ενδείξεις που έχουμε εκπαιδευτεί μέσω τηλεόρασης να περιμένουμε, σπάνια συναντώνται στην πραγματική ζωή. 

Η Ενστικτώδης Αντίδραση Πνιγμού (Instinctive Drowning Response) – όπως ονομάστηκε από τον Francesco A. Pia, Ph.D. είναι αυτό που κάνουν οι άνθρωποι για να αποφύγουν την πραγματική ή την εκλαμβανόμενη ως πραγματική ασφυξία μέσα στο νερό. Και δε μοιάζει με αυτή που περιμένουν οι περισσότεροι. Υπάρχει ελάχιστο πιτσίλισμα, καθόλου κούνημα χεριών ή φωνές ή κάλεσμα για βοήθεια οποιουδήποτε είδους. Για να πάρετε μια ιδέα από το πόσο ήσυχος και ήρεμος μπορεί να φαίνεται απ’ έξω ο πνιγμός, σκεφτείτε το εξής: Είναι η υπ’ αριθμόν δύο αιτία θανάτου από ατύχημα στα παιδιά 15 ετών και κάτω (αμέσως μετά από τα ατυχήματα με αυτοκίνητα). Από τα 750 παιδιά που θα πνιγούν μέσα στην επόμενη χρονιά, τα 375 από αυτά θα βρίσκονται σε απόσταση 23 μέτρων από κάποιον γονέα ή άλλον ενήλικα. Στο 10% από αυτούς τους πνιγμούς, ο ενήλικας παρακολουθεί χωρίς να έχει ιδέα τι συμβαίνει. Ο πνιγμός δε μοιάζει με πνιγμό. 

Ο Dr. Pia, σε ένα άρθρο του περιοδικού On Scene της Ακτοφυλακής, περιέγραψε την ενστικτώδη αντίδραση πνιγμού ως εξής: 
  1.  Εκτός από σπάνιες περιπτώσεις, οι άνθρωποι που πνίγονται δεν είναι σωματικά σε θέση να φωνάξουν για βοήθεια. Το αναπνευστικό σύστημα έχει σχεδιαστεί για την αναπνοή. Η ομιλία είναι δευτερεύουσα λειτουργία. Πρέπει να επιτελείται η αναπνοή, πριν λάβει χώρα η ομιλία. 
  2. Το στόμα των ανθρώπων που πνίγονται βουλιάζει και βγαίνει πάνω από την επιφάνεια του νερού εναλλάξ. Το στόμα των ανθρώπων που πνίγονται δε μένει αρκετή ώρα πάνω από το νερό ώστε να μπορέσουν να εκπνεύσουν, να εισπνεύσουν και να φωνάξουν για βοήθεια. Όταν το στόμα των ανθρώπων που πνίγονται είναι πάνω από την επιφάνεια του νερού, εκπνέουν και εισπνέουν γρήγορα ενώ το στόμα τους αρχίζει να βυθίζεται κάτω από την επιφάνεια του νερού.
  3. Οι άνθρωποι που πνίγονται δεν μπορούν να κουνήσουν τα χέρια για βοήθεια. Η φύση τους αναγκάζει ενστικτωδώς να εκτείνουν τα χέρια τους πλαγίως και να πιέσουν προς τα κάτω την επιφάνεια του νερού. Πιέζοντας προς τα κάτω την επιφάνεια του νερού χρησιμοποιούν το σώμα τους ως μοχλό ώστε να μπορέσουν να βγάλουν το στόμα τους έξω από το νερό για να αναπνεύσουν.
  4. Κατά τη διάρκεια της Ενστικτώδους Αντίδρασης Πνιγμού, οι άνθρωποι που πνίγονται δεν μπορούν να ελέγξουν τις κινήσεις των χεριών τους. Από άποψη φυσιολογίας οι άνθρωποι που πνίγονται και αγωνίζονται στην επιφάνεια του νερού δεν μπορούν να σταματήσουν να πνίγονται και να εκτελέσουν τις κινήσεις που θα ήθελαν, όπως να κουνήσουν τα χέρια για βοήθεια, να κινηθούν προς έναν διασώστη ή να απλώσουν τα χέρια για να πιάσουν εξοπλισμό διάσωσης. 
  5. Από την αρχή ως το τέλος της Ενστικτώδους Αντίδρασης Πνιγμού τα σώματα των ανθρώπων παραμένουν σε όρθια θέση στο νερό, χωρίς κανένα ίχνος υποστηρικτικών λακτισμάτων με τα πόδια. Αν δεν διασωθούν από έναν εκπαιδευμένο ναυαγοσώστη, οι άνθρωποι που πνίγονται μπορούν να παλέψουν στην επιφάνεια του νερού μόνο από 20 ως 60 δευτερόλεπτα πριν να βουλιάξουν
[Πηγή: On Scene Magazine: Fall 2006 (page 14)] 

Αυτό δε σημαίνει ότι ένας άνθρωπος που φωνάζει για βοήθεια και κάνει απότομες και σπασμωδικές κινήσεις δεν αντιμετωπίζει σοβαρό θέμα – βρίσκεται σε αγχώδη κατάσταση στο νερό. Χωρίς να είναι πάντα παρούσα πριν την ενστικτώδη αντίδραση πνιγμού η αγχώδης κατάσταση στο νερό δε διαρκεί πολύ – αλλά αντίθετα με ό,τι συμβαίνει στον πραγματικό πνιγμό, τα θύματα αυτά είναι ακόμα σε θέση να βοηθήσουν στη διάσωσή τους. Μπορούν να πιάσουν σκοινιά διάσωσης, σωσίβια, κ.λ.π. 

Δώστε επίσης προσοχή τα εξής σημάδια πνιγμού: 
  • Κεφάλι χαμηλά στο νερό, στόμα στο επίπεδο της επιφάνειας του νερού 
  • Κεφάλι που γέρνει προς τα πίσω, στόμα ανοιχτό 
  • Βλέμμα παγωμένο και άδειο, που δεν μπορεί να εστιάσει 
  • Μάτια κλειστά 
  • Μαλλιά πάνω στο μέτωπο ή στα μάτια 
  • Δε χρησιμοποιούν πόδια – σε κάθετη θέση Ασθμαίνουν ή αγκομαχούν 
  • Προσπαθούν να κολυμπήσουν προς μία συγκεκριμένη κατεύθυνση αλλά δεν τα καταφέρνουν 
  • Προσπαθούν να γυρίσουν ανάσκελα 
  • Φαίνεται σαν να προσπαθούν να σκαρφαλώσουν σε μία αόρατη σκάλα 
Έτσι αν κάποιος από το πλήρωμα πέσει στη θάλασσα και όλα φαίνονται ΟΚ – μην είστε τόσο σίγουροι. Καμιά φορά η πιο συνηθισμένη ένδειξη ότι κάποιος πνίγεται είναι ότι δεν μοιάζει να πνίγεται. Μπορεί να φαίνεται σαν να κολυμπά όρθιος κουνώντας χέρια και πόδια κοιτάζοντας προς στο κατάστρωμα. Ένας καλός τρόπος για να σιγουρευτείτε; Ρωτήστε τον «Είσαι εντάξει;» Αν είναι σε θέση να απαντήσει, προφανώς είναι. Αν σας κοιτάξει με ένα άδειο βλέμμα, μπορεί να έχετε λιγότερο από 30 δευτερόλεπτα για να τον φτάσετε. Και γονείς – τα παιδιά που παίζουν στο νερό κάνουν φασαρία. Αν τυχόν ησυχάσουν, τα πλησιάζετε για να μάθετε γιατί.



Τετάρτη, 9 Ιουλίου 2014

Δίδαξαν ήθος ξανά οι Ιάπωνες (ΦΩΤΟ)


Μία από τις ιστορίες του Μουντιάλ, που δεν έγινε γνωστή, ήταν η συμπεριφορά των Ιαπώνων φιλάθλων μετά το παιχνίδι με την Εθνική μας.

Αναδημοσιεύω από τον sportfm. Διαβάστε και κλάψτε:

Για ένα ακόμη παιχνίδι, οι φίλαθλοι της Ιαπωνίας έμειναν μετά το τέλος του αγώνα με την Ελλάδα στις κερκίδες για να τις καθαρίσουν:


Τί κι αν ήταν πικραμένοι από το 0-0 με την Ελλάδα και τη «φτωχή» παρουσία της ομάδας τους; Οι φίλαθλοι της Ιαπωνίας παρέδωσαν ξανά μαθήματα συμπεριφοράς. Μετά το τελευταίο σφύριγμα όλοι τους κάθισαν να καθαρίσουν την κερκίδα τους (και όχι μόνο) αφήνοντας με ανοιχτό το στόμα τους υπόλοιπους θεατές.


Σκούπισαν, μάζεψαν τα σκουπιδάκια και τα τοποθέτησαν σε ειδικές σακούλες που είχαν φέρει μαζί τους στο γήπεδο (και που χρησιμοποίησαν ανεμίζοντάς τες στη διάρκεια του αγώνα για να δημιουργήσουν... χρώμα στις κερκίδες) και στη συνέχεια τις άφησαν στον ειδικό χώρο για να τις μαζέψουν τα απορριμματοφόρα.


Αρκετοί Βραζιλιάνοι ενθουσιάστηκαν τόσο με την κίνηση των Ιαπώνων που θέλησαν να τους βοηθήσουν και να τους μιμηθούν.


Οι ίδιοι οι Ιάπωνες δήλωναν πως γι’ αυτούς δεν είναι κάτι… σπουδαίο, αλλά αποτελεί πλέον συνήθεια που δείχνει το σεβασμό τους στο χώρο που τους φιλοξενεί.

sport-fm.gr


Σάββατο, 28 Ιουνίου 2014

Ήσαν μια κάποια λύσις...


Η σωστή Δημοκρατία δεν εκδικείται. 
O Σακκάς δεν έμεινε προφυλακιστέος τρία χρόνια γιατί ήταν κωλόπαιδο. Ούτε γιατί κρίθηκε εκ των προτέρων ένοχος. Ως την τελεσίδικη απόφαση του δικαστηρίου, όλοι είναι αθώοι, μέχρις αποδείξεως του εναντίου. 

Ακόμα και αν δε συμπαθείς κάποιον κατηγορούμενο, ακόμη και αν κάνει μπαμ ότι είναι ένοχος, όσο σοβαρές και να’ ναι οι πράξεις για τις οποίες κατηγορείται, ακόμη και αν εσύ, ο αντιφασίστας, θέλεις να τον σαπίσεις αντιφασιστικά στο ξύλο και να τον ρίξεις με αντιφαστιστικές, συνοπτικές διαδικασίες σε ένα ανήλιαγο, υγρό μπουντρούμι, ο κατηγορούμενος θεωρείται αθώος, μέχρι να καταδικαστεί. 

Η σωστή Δημοκρατία δεν το παίζει έξυπνη. 
Μέχρι να διαβάσει κανείς το σύνολο μιας δικογραφίας, σπουδάσει νομική και τελειώσει τη σχολή δικαστών, αν εκφέρει απόλυτη γνώμη για αποφάσεις Ανακριτών, Εισαγγελέων, Δικαστών κλπ, είναι απλά ένας ηλίθιος ξερόλας. 

Η σωστή Δημοκρατία έχει κανόνες και τους ακολουθεί, no matter what. 
Όταν κάποιος δεν προφυλακίζεται, δεν σημαίνει ότι αθωώνεται, ούτε ότι δεν είναι δεμένο το κατηγορητήριο. Και όταν προφυλακίζεται, δεν σημαίνει ότι θεωρείται ένοχος. Η προσωρινή κράτηση, όπως είναι ο σωστός όρος, δεν έχει τιμωρητικό χαρακτήρα. Κρατείται προσωρινά κάποιος όταν θεωρείται πιθανό να διαφύγει πριν τη δίκη και είναι πιθανό να διαπράξει νέα αδικήματα μέχρι αυτή. Οι κατηγορίες συνεχίζουν να τον βαραίνουν μέχρι να τελειώσει η δίκη, όταν αυτή γίνει με το καλό, ασχέτως της πίεσης που ασκείται από την κοινή γνώμη ή από αλλού (wink wink). 

Η σωστή Δημοκρατία is a bitch κατά βάθος και έχει τις πισινές της. 
Το γεγονός ότι δεν κρατείται προσωρινά κάποιος υπόδικος, δεν σημαίνει πως μέχρι να γίνει η δίκη δεν μπορεί να διαταχθεί τελικά η προσωρινή κράτησή του, αν προκύψουν νέα στοιχεία για άλλο αδίκημα ή αν δημιουργηθούν υπόνοιες ότι δεν θα παραστεί σε αυτή, προσπαθώντας να αποφύγει την πιθανά επιβαλλόμενη ποινή. 

Η σωστή Δημοκρατία δεν πανικοβάλλεται. 
Δρα ψύχραιμα και μεθοδικά, μέχρι να εκμηδενίσει τον εχθρό της. Γιατί οτιδήποτε λιγότερο είναι ημίμετρο και αν δεν σβήσεις τον εχθρό σου από το χάρτη, αργά ή γρήγορα θα τον βρεις μπροστά σου.  
Και για να μην παρεξηγηθώ, η σωστή Δημοκρατία, μειδιά σαρδόνια κάθε φορά που ακούει από απροσάρμοστους, ψευδοεπαναστάτες κάφρους, να λένε ότι διώκονται για πολιτικούς λόγους. Το άκουσε από τον Κουφοντίνα, το άκουσε και από τον Κασιδιάρη. 
Όλοι αυτοί πρέπει να το πάρουν απλά απόφαση. Εχθρός της Δημοκρατίας είναι όποιος παραβιάζει το Νόμο. Τον παραβίασες; Πας φυλακή. Τέλος. 

Και να σας πω και κάτι; Εμένα κάποιο πουλάκι μου σφύριξε πως δεν υπάρχουν στ’ αλήθεια βάρβαροι. Μόνο κριτές, δικαστές, κουτσομπόλες, που σχολιάζουν τα τεκταινόμενα βλέποντάς τα από απόσταση και μέσα από τα χρωματιστά τους γυαλιά. Άλλα με μπλε φακούς, άλλα με μαύρους, άλλα με κόκκινους. Όλοι αυτοί πρέπει όμως να βγάλουν το σκασμό και να αφήσουν τη δικαιοσύνη να κάνει τη δουλειά της. 

Γιατί, όπως γυρνούν ανήσυχοι στα σπίτια τους απ’ τις πλατείες και τους δρόμους, έχουν συλλογιστεί τι θα απογίνουν χωρίς βαρβάρους; Με ποιους θα ασχολούνται αν διαψευσθούν από την αποτελεσματικότητα της δικαιοσύνης; Ποιον θα’ χουν να τα ρίχνουν όλα; Γιατί οφείλουν να παραδεχτούν πως, όσο να’ ναι, αυτοί οι άνθρωποι ήσαν μια κάποια λύσις...

Οι κοντινές σου Ιθάκες


Καθώς διανύω τις τελευταίες ημέρες των διακοπών με την οικογένεια, μου συνέβη κάτι που θα' θελα να το μοιραστώ, μιας και είναι από αυτά που σε κάνουν πιο σοφό, ώστε να καταλάβεις τι σημαίνουν οι Ιθάκες. 

Μας πρότειναν λοιπόν, να πάμε στην παραλία Σαμικού. Προχωράμε στην εθνική, βλέπουμε "ΣΑΜΙΚΟ" δεξιά, στρίβουμε δεξιά, που είναι και η κατεύθυνση της θάλασσας άλλωστε. Αρχίζει όμως ο δρόμος να ανηφορίζει κι εμείς να αφήνουμε τη θάλασσα πίσω μας. Μετά από δυο-τρία χιλιόμετρα και ενώ έχουμε φτάσει πλέον σ' ένα γραφικό χωριουδάκι που βλέπει από ψηλά το βαθύ γαλάζιο, αρκετά χιλιόμετρα όμως μακριά του, αρχίζουμε να αισθανόμαστε ότι κάτι δεν πάει καλά.

Προχωράμε και προχωράμε με τα αυτοκίνητο μέσα από κάτι στενότατα πλακοστρωμένα, ελικοειδή δρομάκια και ανάμεσα από πολύχρωμα, μικρά, δίπατα σπίτια, ώσπου φτάνουμε σε αδιέξοδο. Δεξιά μας, ένα υπέροχο, μικρό εκκλησάκι. Μπροστά μας, μία κατά τα φαινόμενα, παλιά κρήνη με τρεχούμενο νερό. Αριστερά μας, πλαγιά κατάφυτη από ελιές, πεύκα και πουρνάρια. Θάλασσα πουθενά. Ούτε με τα κιάλια. 

Αποφασίζω να σταθμεύσω το αυτοκίνητο και να περπατήσω πενήντα μέτρα πίσω, ώστε να ρωτήσω μια γιαγιά που καθόταν σ' ένα πεζούλι -ήταν δεν ήταν ενενήντα χρόνων. 

"Καλησπέρα!", της λέω. Μου χαμογελάει έκπληκτη, μ' ένα χαμόγελο που αν ήταν πιο γλυκό, θα έπρεπε να χτυπήσω επί τόπου ένεση ινσουλίνης από το ζάχαρο που θα ανέβαζα. 
"…Ωραίο το χωριό σας, αλλά μάλλον δεν θέλαμε να ‘ρθουμε εδώ". 
Συνεχίζει να μου χαμογελάει, το ίδιο έκπληκτη, το ίδιο γλυκά και με το ίδιο βλέμμα κοιτάω-τον-πλάτανο-πίσω-σου-λες-και-είσαι-διάφανος. 
Συνεχίζω να της μιλάω. 

"Το Σαμικό είν' εδώ;". 
"Εεε;". 
"Λέω, το Σαμικό είναι εδώ;". 
"Το Γιώργο;", μου λέει και αρχίζω να την κοιτάω με το ίδιο βλέμμα, προσπαθώντας να μη βάλω τα γέλια. 
"Το Σαμικό είν' εδώ;" επαναλαμβάνω φωναχτά, σκεπτόμενος πως δεν θα κάνουμε μπάνιο σήμερα, αλλά ίσως και ποτέ. 

Μου γνέφει καταφατικά. 
Ωραία, αρχίζουμε να βγάζουμε μια άκρη, σκέφτομαι. 

"Για την παραλία πώς πάμε;", τη ρωτάω φωναχτά. 
"Ουουου, εσύ έχεις χαθεί για τα καλά!", μου λέει και βάζει τα γέλια. 
"Έτσι φαίνεται. Τώρα τί κάνουμε;". 
"Θα πας πίσω, από 'κει που ήρθες και θα ρωτήσεις μια κυρία που κάθεται σε κάτι σκαλιά. Την είδες, δεν την είδες όπως ερχόσουν; Όλο εκεί κάθεται αυτή". 

Της γνέφω καταφατικά -δεν είχα δει καμιά κυρία όπως ερχόμουν- και επιστρέφω χαμογελώντας στο αυτοκίνητο. Περιμένει η γυναίκα μου να της πω πού θα πάμε, εγώ της διηγούμαι τον παραπάνω διάλογο και ξεσπάμε και οι δύο στα γέλια. Κατεβαίνουμε, πίνουμε νεράκι από την κρήνη -δροσίστηκε η καρδούλα μας- ρεμβάζουμε το τοπίο για λίγο και φεύγουμε χαμογελαστοί. 
Τελικά, εμείς ψάχναμε, λέει, το Κάτω Σαμικό, τέσσερα-πέντε χιλιόμετρα πιο κάτω στην εθνική από εκεί που στρίψαμε και όντως το βρήκαμε, με τα πολλά. Με μια παραλία, ονειρική. Ούτε στο Χαβάη 5-0 είχαν τέτοιες. 

Αλλά τί να το κάνεις; Εμένα στο μυαλό μου χαράχθηκε το εκκλησάκι, το γάργαρο νερό της κρήνης, τα πολύχρωμα σπιτάκια, η κατάφυτη πλαγιά και φυσικά, η γιαγιούλα. Με το γλυκό χαμόγελο, το διαπεραστικό βλέμμα, τα βουλωμένα αυτιά και την αξεπέραστη ικανότητα να δίνει οδηγίες. 

Μακάρι όλοι οι πηγαιμοί μου να είναι τέτοιοι, ευχόμουν μέσα μου ξαπλωμένος στην άμμο. Κι εγώ υπόσχομαι πως δεν θα φοβάμαι ούτε τους Λαιστρυγόνες, ούτε τους Κύκλωπες.

Τετάρτη, 25 Ιουνίου 2014

Μην κάψετε την ηρωίνη, δώστε τη στα πρεζόνια


Γράφει ο Θάνος Τζήμερος

Μέχρι τώρα τα ναρκωτικά που κατάσχονται από την αστυνομία αποτεφρώνονται σε υψικαμίνους. Είναι η ιδανική επιλογή για να... κρατιέται ψηλά η τιμή τους και να συνεχίζει το κύκλωμα την εγκληματική του δραστηριότητα. (Η ιδιομορφία της αγοράς των ναρκωτικών έγκειται στο ότι δεν είναι ακριβά ως προϊόν. Μπορείς να κατασκευάσεις ηρωίνη πάμφθηνα. Ακριβά τα κάνει η παρανομία.)

Αυτούς, όμως τους δύο τόνους μην τους κάψετε. Τολμήστε το. Αποθηκεύστε τους σε ασφαλές μέρος και δώστε την ηρωίνη δωρεάν στα πρεζόνια. Καλέστε τους με ένα μήνυμα γεμάτο αγάπη, να τους πείτε ότι δεν τους θεωρείτε εγκληματίες, αλλά συνανθρώπους μας που χρειάζονται βοήθεια και στήριξη, ότι η Πολιτεία θέλει να σταθεί δίπλα τους κι ότι μπορούν, μέχρι να αποφασίσουν να ξεκινήσουν θεραπεία απεξάρτησης, να παίρνουν τη δόση τους σε ένα ασφαλές περιβάλλον, με ιατρική φροντίδα και με αποστειρωμένες σύριγγες. 

Δύο τόνοι ηρωίνη θα επαρκέσουν για να καλύψουν την εγχώρια ζήτηση για χρόνια. Δείτε τι θα πετύχετε: 

1. Θα σωθούν ζωές που χάνονται από λάθος δόση. 

2. Θα ανακοπεί η εξάπλωση των ασθενειών που προκαλούνται από μολυσμένες σύριγγες. 

3. Θα σταματήσει η αγωνία των ναρκομανών και των οκογενειών τους για το πού και πώς θα εξασφαλίσουν τη δόση τους. 

4. Θα πεθάνει, με ακαριαίο θάνατο, το κύκλωμα εμπορίας των ναρκωτικών. Θα σταματήσει -επίσης ακαριαία- όλη η εγκληματική δραστηριότητα αυτού του κυκλώματος, η εξαθλίωση και οι παράνομες πράξεις στις οποίες οδηγεί τους ηρωινομανείς (κλοπές, πορνεία κ.λπ.) 

5. Θα χτυπήσετε και την κρατική διαφθορά, καθώς τα κυκλώματα των ναρκωτικών λαδώνουν τον κρατικό μηχανισμό, για να έχουν κάλυψη. 

6. Τα χρήματα που τροφοδοτούσαν το έγκλημα θα μείνουν στη χώρα και στην παραγωγική οικονομία. 

7. Θα καταγράψετε με αξιόπιστα στοιχεία τον αριθμό των εξαρτημένων. 

8. Θα απομυθοποιήσετε την όλη διαδικασία καθώς ένα στοιχείο της γοητείας των ναρκωτικών (στην αρχή τουλάχιστον) είναι η αίσθηση της παράνομης ομάδας και η ψευδαίσθηση της συντροφικότητας που αυτή προσφέρει. Όταν ο ναρκομανής μπορεί να πάρει τη δόση του σε ένα προστατευμένο χώρο με τον γιατρό δίπλα του, «ξενερώνει». Όμως, η δωρεάν δόση είναι σημαντικό δέλεαρ για να την αρνηθεί. Έτσι σιγά-σιγά συνηθίζει το ελεγχόμενο περιβάλλον, παύει να φοβάται τις κρατικές δομές και εντάσσεται ευκολότερα σε πρόγραμμα απεξάρτησης. 

Τολμήστε την μερική νομιμοποίηση των ναρκωτικών. 

Να μπορεί ο ναρκομανής να τα προμηθεύεται δωρεάν μόνο από τα κέντρα απεξάρτησης ή από πιστοποιημένα νοσοκομεία, με την προϋπόθεση ότι θα παίρνει τη δόση του εκεί. Σκεφθείτε, επί τέλους, καινοτόμα και ανθρωπιστικά. Αυτό το φορτίο ηρωίνης, μπορεί να γίνει η αφορμή ώστε ένα δυσβάστακτο φορτίο για τους ναρκομανείς, τις οικογένειές τους και την κοινωνία να αρχίσει να ελαφραίνει.



Τρίτη, 17 Ιουνίου 2014

Σαν ν' ακούς κλασσική μουσική...


Του Νίκου Παπαδογιάννη

Παρακολουθώ το Μουντιάλ όπως όλοι οι φίλαθλοι της γης. Συμπάσχω όταν ζορίζεται η Εθνική μας, πανηγυρίζω τα γκολ θαρραλέων μικρών όπως η αγαπημένη Κόστα Ρίκα, συγχύζομαι με την ξεδιάντροπη «κονσομασιόν» προς τους μεγάλους, εκστασιάζομαι με παραστάσεις όπως το ρεσιτάλ της Ολλανδίας, γελώ με τα παθήματα των Ισπανών, αναρωτιέμαι πότε θα εκραγεί το καζάνι που λέγεται «Βραζιλία των ανισοτήτων». 

Έπειτα, αλλάζω βαριεστημένος κανάλι. Το μπάσκετ του Ιουνίου είναι το κορυφαίο αθλητικό θέαμα του πλανήτη. Αρκεί να παίζεται μακριά από τα Βαλκάνια. 

Η ημιτελική σειρά της Μπαρτσελόνα με τη Βαλένθια τελείωσε με 3-2 και κρίθηκε στο τελευταίο δευτερόλεπτο του τελευταίου αγώνα. Και οι πέντε αγώνες τελείωσαν με διπλό! Δεν άνοιξε μύτη. Στο τέλος χύθηκαν δάκρυα χαράς και δάκρυα απογοήτευσης. Οι πρωταγωνιστές αγκαλιάστηκαν και οι φίλαθλοι χειροκρότησαν. Δεν άνοιξε ούτε ρουθούνι. Εδώ, με πέντε διπλά σε ισάριθμους αγώνες, σίγουρα θα είχαμε νεκρούς. 

Μιλάνο-Σάσαρι, ημιτελικοί του ιταλικού πρωταθλήματος. Εξι αγώνες, τέσσερα διπλά. Η Αρμάνι νίκησε δύο φορές στη Σαρδηνία, η Σάσαρι δύο φορές στο μιλανέζικο Φόρουμ. Ο κόσμος ευχαριστήθηκε με την ψυχή του, ξελαρυγγιάστηκε από τις φωνές και στο τέλος ευχαρίστησε με γενναίο χειροκρότημα νικητές και ηττημένους. Δεν άνοιξε μύτη. Εδώ, με τέσσερα διπλά σε έξι αγώνες, θα είχαμε εμφύλιο. 

Ρεάλ-Μάλαγα 3-1, ο άλλος ημιτελικός της Ισπανίας. Από τις τρεις νίκες της «βασίλισσας», οι δύο σημειώθηκαν στην παράταση και η άλλη στον πόντο, με σκάνδαλο διαιτησίας. Το πατροπαράδοτο θέατρο έπεσε σύννεφο. Το κοινό φανατίστηκε, συμμετείχε στο δράμα, εν τέλει επέστρεψε στο σπίτι του με τα κύτταρα γεμάτα. Ο Γολιάθ νίκησε τον Δαυίδ με άνωθεν λαθροχειρία. Εδώ, θα κηρύσσαμε τον πόλεμο και θα παίρναμε τους παίκτες από την Εθνική. 

Στη Σερβία, ο πρώτος τελικός ολοκληρώθηκε με 4 εναντίον 2, αφού έπεσε ξύλο στο παρκέ και οι ομάδες αποδεκατίστηκαν. Στην Τουρκία, αφιονισμένοι οπαδοί πέταξαν κόπρανα στον αντίπαλο προπονητή. Της Ελλάδας τα καμώματα καλύτερα να μη τα θυμηθούμε. Mπαλκάνια, Τρίτος κόσμος. Το μπάσκετ της ντροπής, ή μάλλον, το ποδόσφαιρο της ντροπής: Παναθηναϊκός-Ολυμπιακός, Γαλατασαράι-Φενέρμπαχτσε, Παρτίζαν-Ερ.Αστέρας. Ποδόσφαιρο, καμουφλαρισμένο. Από το ταλαίπωρο μπάσκετ, αυτές οι αντιπαλότητες είναι περαστικές. 

Ακόμη και οι Ισπανοί, που υποτίθεται είναι ίδιοι με εμάς, ξεπέρασαν την παιδική ασθένεια που στα Βαλκάνια μοιάζει ανίατη. Οι οπαδοί της Ρεάλ και της Μπάρτσα συνυπήρξαν χωρίς το παραμικρό παρατράγουδο στο Μιλάνο, στο Λονδίνο, στη Βαρκελώνη του 2011. Ας μην ανοίξουμε συζήτηση για το ετήσιο φάιναλ-8 του Κυπέλλου του Βασιλιά. 

Πρώτα και πάνω απ’όλα, η Αμερική. Οι Σαν Αντόνιο Σπερς. Δεν κάνουν μπάσκετ, κάνουν ποίηση. Τους βλέπεις να κυκλοφορούν τη μπάλα και νομίζεις ότι ακούς κλασσική μουσική. 

Μαζέψτε τα καλούδια του ποδοσφαιρικού Μουντιάλ, δεκαπλασιάστε τα, στολίστε τα με χρυσοποίκιλτη κορδέλα, και πάλι θα δυσκολευτείτε να πλησιάσετε το αθλητικό μεγαλείο αυτής της ομάδας. Η μπάλα εξαφανίζεται από το γήπεδο, το καλάθι εξαφανίζεται από τα μάτια των αντιπάλων. Η μαγευτική παράσταση των φετινών τελικών αμφιβάλλω αν έχει προηγούμενο στην ιστορία του ΝΒΑ. 

Οι Σπερς, των μεταναστών: Γκρεγκ Πόποβιτς από την Κροατία, Μάνου Τζινόμπιλι από την Αργεντινή, Τιμ Ντάνκαν από τις Παρθένες Νήσους, Τόνι Πάρκερ και Μπορίς Ντιαό από τη Γαλλία, Πάτι Μιλς και Άρον Μπέινς από την Αυστραλία, Μάρκο Μπελινέλι από την Ιταλία, Τιάγκο Σπλίτερ από τη Βραζιλία, Κόρεϊ Τζόζεφ από τον Καναδά. 

"Ήρθαμε να σας δείξουμε πώς πρέπει να παίζεται το μπάσκετ". 

Ο Κοάι Λέναρντ, ο σπουδαίος MVP των τελικών, από το γκέτο. Εσωτερικός, οικονομικός μετανάστης και αυτός. 

Ο «Ποπ». Ο Γκρεγκ Πόποβιτς. Ο άνθρωπος που φιλοτέχνησε τη μεγαλύτερη δυναστεία στο μετά τον Τζόρνταν ΝΒΑ. Ο φιλόσοφος, ο παιδαγωγός, ο φίλος, ο διδάκτωρ, ο δικτάτωρ. Εφτασε τους 5 τίτλους και θα είχε 6 αν δεν ήταν αδιαπραγμάτευτα προσηλωμένος στο προπονητικό του δόγμα. Ισως ο κορυφαίος προπονητής που πάτησε ποτέ το παρκέ του μπάσκετ. Την πρώτη σεζόν της καριέρας του, σε ένα μικρό κολέγιο, την τελείωσε με ρεκόρ 2-22. Οι ήττες του κόλλησαν το μικρόβιο. 

Και στο τέλος, η αγάπη. Τα δάκρυα. Ο Πάρκερ, στην αγκαλιά του Ντάνκαν. Ο Τζινόμπιλι, στην αγκαλιά του Πόποβιτς. Ο Λέναρντ, στα χέρια των συμπαικτών του. Ο ηττημένος Λεμπρόν Τζέιμς, πρώτος στον αντίπαλο πάγκο για συγχαρητήρια. Ένα πρόχειρο «πασίγιο» από τους απερχόμενους πρωταθλητές για τους θριαμβευτές της βραδιάς. Ο κλαμμένος Ντάνκαν, με τα παιδάκια του στα χέρια. Ο Τζινόμπιλι, περήφανος χαζομπαμπάς με τους γιους του. Ο Πάρκερ να ψάχνει στην εξέδρα το καινούριο του αμόρε και να στέλνει λάγνα βλέμματα. 

Ο ιδιοκτήτης της ομάδας, Πήτερ Χολτ, να παραμερίζει για να μη χαλάσει τις φωτογραφίες των παικτών του: «Από αυτούς ξεκινάει η επιτυχία, όχι από την κορυφή όπως λέτε». Να σκέφτεσαι την Ελλάδα και να μελαγχολείς. Να απορείς ποια κατάρα σε γέννησε στη χώρα που αρνείται να απολαύσει τον αθλητισμό της. Στον τόπο των αφιονισμένων, των θυμωμένων, των φανατισμένων, των αγανακτισμένων. Των επαναστατών χωρίς αιτία. 

"Εάν δεν σου αρέσει, να φύγεις, να μεταναστεύσεις, να πας αλλού", θα γράψει από κάτω ο Ελληνάρας. Αυτός που κυοφόρησε την κρίση αλλά αρνείται να αναγνωρίσει το τέκνον του. 

Όχι. Στον δικό μου τον κόσμο, οι άνδρες κλαίνε κιόλας. Πότε από χαρά, πότε από λύπη. Φέρνουν τα παιδιά τους στο γήπεδο και αφιερώνουν τη νίκη στο κορίτσι τους - ή στο αγόρι τους. Κάνουν και καρδούλες αν χρειαστεί. Μπάτσοι και στρατιώτες δεν πηγαίνουν στα γήπεδα. Στην εξέδρα κάθονται οικογένειες, όχι νεάντερταλ κακοποιοί. Οι ηττημένοι συγχαίρουν τους νικητές. Οι νικητές συγχαίρουν τους ηττημένους. Τα λάθη θεωρούνται ανθρώπινα. Οι θεωρίες συνωμοσίας χρησιμεύουν για διασκέδαση και καλαμπούρι. Η σακούλα με τα πολεμοφόδια είναι γεμάτη με χαρτοπόλεμο και κονφετί. Οι φίλαθλοι απαιτούν "defense" και όχι "γ*8α τους τη μάνα εοέ-οέ". Στις εξέδρες καταναλώνουν πατατάκια και όχι ηρωίνη. Οι εφημερίδες γράφουν για καλάθια και ριμπάουντ, όχι για τσιμπούκια. 

Έχει κι άλλο Μουντιάλ απόψε. Θα το παρακολουθήσω, όπως όλος ο κόσμος από την τηλεόραση-ΥΕΝΕΔ της Νέριτ. Το καλύπτω, άλλωστε, με σελίδες επί σελίδων, για την μαρτυρική Ελευθεροτυπία. Θα υποστηρίξω φυσικά την Εθνική μας, την απαλλαγμένη από γελοίες και προσχηματικές κόνξες από τους συλλόγους επισημαίνω, αρκεί αυτή να κρατήσει σε απόσταση τους παναγιώταρους και τα σταγονίδια. Μετά, την Κόστα Ρίκα, που δεν έχει καν στρατό. 

Από αύριο, όμως, ζάπινγκ στο ευλογημένο διαδίκτυο: Μιλάνο-Σιένα, τελικός υπ’αριθμόν 2, βράδυ Τρίτης. Την Πέμπτη αρχίζει και το γλέντι στη Μαδρίτη, Ρεάλ-Μπαρτσελόνα με Μπουρούση και Παπανικολάου. 

Το ΝΒΑ δυστυχώς τελείωσε, αλλά το μπάσκετ είναι ακόμη εδώ. Κανονικό μπάσκετ, όχι σαν αυτό που ζούμε εδώ. Αθλητισμός, όχι πόλεμος. Έχουμε κι εμείς Μουντιάλ τον Σεπτέμβριο, άσχετα αν βάλθηκαν οι ένθεν κακείθεν "ασυμβίβαστοι" να μας το βγάλουν ξινό.

Δευτέρα, 16 Ιουνίου 2014

Fatherly Love


Ένα πολύ συγκινητικό φίλμ μικρού μήκους του Κωνσταντίνου Πιλάβιου που μιλά χωρίς να λέει πολλά για... την απύθμενη πατρική αγάπη. Αξίζει να αφιερώσετε δέκα λεπτά από το χρόνο σας.





Οι βασικές πρώτες βοήθειες για παιδικά ατυχήματα


Ευχόμαστε να μην σας χρειαστούν ποτέ. Ωστόσο οι πρώτες βοήθειες αποτελούν γνώσεις απαραίτητες για κάθε άνθρωπο, πόσο μάλλον για τους γονείς. Τα παιδιά είναι περισσότερο ευάλωτα στον κίνδυνο καθώς δεν έχουν επίγνωση του κινδύνου και η περιέργειά τους τα οδηγεί σε πράξεις και παιχνίδια που ίσως καταλήξουν να τα βλάπτουν. Μάθετε τι πρέπει να κάνετε σε επείγουσες καταστάσεις ατυχήματος στο παιδί.

Εισαγωγικά 

Το Σωματείο μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα, ΠΝΟΗ - Φίλοι Εντατικής Θεραπείας Παιδιού επισημαίνει ότι τα επείγοντα περιστατικά υγείας που συχνά παρουσιάζονται κατά την διάρκεια εργασίας, άθλησης, ή παιχνιδιού που έχουν ανάγκη άμεσης παροχής πρώτων βοηθειών, επιδεινώνονται λόγω έλλειψης ή καθυστέρησης βοήθειας. «Είναι εξαιρετικά σημαντικό να ξέρει κάποιος την κρίσιμη ώρα μιας ανακοπής να ξαναδώσει ζωή σε ένα παιδί ή ενήλικα μέχρι να φθάσει στο Νοσοκομείο», αναφέρει στην ιστοσελίδα του και για το λόγο αυτό οργανώνει Μαθήματα Βασικής Καρδιοπνευμονικής Αναζωογόνησης. Στο πλαίσιο αυτό μας βοήθησαν, με χαρά, στην υλοποίηση αυτού του χρηστικού άρθρου. 

Η ΠΝΟΗ προτείνει να εκτυπώσετε και συμπληρώσετε την παρακάτω λίστα με τα τηλέφωνα πρώτης ανάγκης και να τα γνωστοποιήσετε και στους κοντινούς συγγενείς σας.



Κουτί πρώτων βοηθειών 

Το κουτί πρώτων βοηθειών πρέπει να το έχετε πάντα στο σπίτι και στο αυτοκίνητο και να περιέχει τα εξής:

  • Γάζες Λευκοπλάστ 
  • Αυτοκόλλητους επιδέσμους 
  • Ελαστικό επίδεσμο 
  • Τριγωνικό ύφασμα 
  • Βαμβάκι Ψαλίδι 
  • Τσιμπίδα 
  • Θερμόμετρο 
  • Παγοκύστη 
  • Αντισηπτικά 
  • Λοσιόν για δερματικούς ερεθισμούς (αντιϊσταμινικό) 
  • Ενεργό άνθρακα (χαπάκια) 
  • Αναλγητικά (παυσίπονα) 
  • Αντιαλλεργικά (σιρόπι - ταμπλέτες) 
Δηλητηρίαση 

Τα συμπτώματα μπορεί να περιλαμβάνουν ναυτία, εμετό ή κοιλιακό πόνο, ξαφνική απώλεια των αισθήσεων, αποπληξία, σύγχυση ή αδιαθεσία, ασυνήθιστη οσμή στο στόμα, υπολείμματα στο στόμα από άγρια φρούτα ή φύλλα, πόνος ή κάψιμο στο λαιμό από την κατάποση καυστικού υγρού ή οξέος. 

Αντιμετώπιση 
---->

Σάββατο, 14 Ιουνίου 2014

Σκυλιά στη θάλασσα και νόμοι; Μαγική εικόνα.


Του Γιώργου Φραντζεσκάκη

Η νομική σύγχυση που καλύπτει την υπόθεση «ζώα στην παραλία» προσφέρει πολλές δυνατότητες υποκειμενικής ερμηνείας. 

Συνήθως είμαι αισιόδοξος. Συνήθως πιστεύω πως όσα γράφουμε εδώ διαφωτίζουν κάπως τις σκιές της ασυναρτησίας που προκύπτει από το χάος των νόμων και των διατάξεων, εκείνων που οριοθετούν -υποτίθεται- τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις των φιλόζωων. Αυτήν τη φορά όμως θα πρέπει να είμαι ειλικρινής. Τα όσα ακολουθούν είναι πιθανό να σας μπερδέψουν περισσότερο απ’ ό,τι θα σας διευκολύνουν. 

Επιτρέπεται η παρουσία των σκύλων στις παραλίες; 

Ο νόμος 4235/2014 (Α’32) για τα ζώα συντροφιάς αναφέρει σαφώς ότι επιτρέπεται η παρουσία τους οπουδήποτε, αρκεί να είναι ελεγχόμενα από τον συνοδό τους, να κυκλοφορούν με λουρί και να υπάρχει διαθέσιμο το βιβλιάριο υγείας τους (ή το διαβατήριο) για κάθε ενδεχόμενο έλεγχο από τα αρμόδια διοικητικά όργανα. 

Πέρα από αυτό όμως, ο Γενικός Κανονισμός Λιμένος Λαυρίου (άρθρο 230) και η εγκύκλιος Μ.Φ. 2119.4/3/0616-06-2006 προβλέπουν ότι στις θάλασσες «απαγορεύεται η κυκλοφορία των ζώων καθώς και το λούσιμο (sic) αυτών σε χώρους λουομένων». 

Και ποιοι είναι αυτοί οι περίφημοι «χώροι λουομένων»; Ο κανονισμός συνεχίζει: «Η ύπαρξη λουομένων σε μια θαλάσσια περιοχή αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για το χαρακτηρισμό αυτής της περιοχής ως χώρου λουομένων». 

Άρα, αν πάτε σε μια παραλία και δεν υπάρχει ψυχή, μπορείτε να κάνετε μπάνιο μαζί με το σκύλο σας. Αν όμως εμφανιστεί ένας άλλος «λουόμενος» και δυσανασχετήσει, είστε υποχρεωμένος να μαζέψετε το ζώο σας. Απλό; Ούτε κατά διάνοια. Και να γιατί: 

Ποιος έχει την αρμοδιότητα να βεβαιώσει την παράβαση, αν κάνω το σφάλμα να βάλω το σκύλο μου στη θάλασσα, ακόμη και όταν κάποιοι διαμαρτύρονται; Μια γυναίκα, το 2000, αρνήθηκε να απομακρύνει το σκύλο της από την παραλία σε μια τοποθεσία του Σουνίου και κάποιος λουόμενος άσκησε εναντίον της αγωγή αποζημίωσης για «προσβολή της προσωπικότητάς του». 

Η υπόθεση εκδικάστηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών και η εναγόμενη αθωώθηκε, καθώς ο δικαστής αποφάσισε ότι «οι παραλίες ανήκουν στη δικαιοδοσία των Αστυνομικών και όχι των Λιμενικών Αρχών», σύμφωνα με το άρθρο 3, παράγραφος 1, του νομικού διατάγματος 444/1970. Έτσι, σύμφωνα με το δικαστήριο, το Λιμενικό δεν είχε αρμοδιότητα να βεβαιώσει παράβαση, επειδή «η επιβολή αστυνομικών πράξεων -όπως είναι η επιβολή προστίμου- υφίσταται ως αρμοδιότητα του Λιμενικού στους λιμένες, στις χερσαίες ζώνες και τις παραλίες ΜΟΝΟΝ όταν εκεί διενεργούνται εργασίες συναφείς με τη λειτουργία των λιμένων και όχι σε οποιαδήποτε άλλη παραλία. Σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση, αρμόδια είναι μόνον η κατά τόπους Αστυνομική Αρχή». 

Αυτό σημαίνει ότι πρόστιμο μπορεί να επιβάλλει μόνον η Αστυνομία (και η ∆ημοτική εφόσον υπάρχει) και αν σε κάποιον τόπο δεν υπάρχει καμία από τις δύο αυτές υπηρεσίες, τότε μόνον επιλαμβάνεται του ζητήματος το Λιμενικό. Όμως, η απόφαση αυτή αναιρέθηκε τελικά από τον Άρειο Πάγο (ναι, ο ενάγων έφτασε μέχρι εκεί…) δύο χρόνια αργότερα! Άρα, καλά τα λέει το Λιμενικό. Έχει δικαίωμα και υποχρέωση να κόβει πρόστιμα σε όσους βάζουν τα σκυλιά τους στη θάλασσα και δεν τα απομακρύνουν από την παραλία όταν κάποιος λουόμενος το απαιτεί επίμονα. Σωστά; Περίπου. 

Κι αυτό γιατί πάντοτε οι νόμοι υπερισχύουν των εγκυκλίων. Ο νόμος 4235/2014 λέει ότι τα σκυλιά μπορούν να παρευρίσκονται σε οποιονδήποτε κοινόχρηστο χώρο, αρκεί να ισχύουν οι προϋποθέσεις που αναφέρουμε πιο πάνω και η διαβόητη εγκύκλιος 2119 καθίσταται ανενεργός, αφού καλύπτεται από την υπερισχύουσα νομοθεσία. 

Άρα το πρόβλημα δεν είναι τα σκυλιά στην παραλία, αλλά τα σκυλιά μέσα στη θάλασσα. Όπου, γενικώς, αν υπάρχουν άλλοι άνθρωποι τριγύρω, απαγορεύονται. Σωστά; Σχεδόν. Λύσαμε το ζήτημα της παρουσίας του σκύλου στην παραλία. Και ξέρουμε πλέον ότι, ακόμη κι αν το αστυνομικό ή λιμενικό όργανο σας κόψει πρόστιμο, μπορεί μέχρι και να διωχθεί για παράβαση καθήκοντος. Και εσείς, αν προσφύγετε στα διοικητικά δικαστήρια, μπορείτε να ακυρώσετε το πρόστιμο (αρκεί να είστε διατεθειμένος να ανηφορίσετε τον νομικό Γολγοθά μέχρι το Συμβούλιο της Επικρατείας). Για τη θάλασσα όμως υπάρχει μία ακόμη επιπλοκή. 

Αν «χώρος λουομένων» θεωρείται οποιαδήποτε παραλία όπου κολυμπάει έστω και ένας άνθρωπος -εκτός από εσάς-, τότε όλες οι παραλίες είναι δυνάμει «χώροι λουομένων». Οι δικαστές του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών όμως, στην περίπτωση της γυναίκας που περιγράψαμε πιο πάνω, έκριναν ότι στις «μη οργανωμένες παραλίες» μπορεί να απολαμβάνει ο καθένας το μπάνιο του με το σκυλί του, ακόμη και αν εμφανιστούν άλλοι κολυμβητές. 

Και ποιες είναι αυτές οι περίφημες «οργανωμένες παραλίες», σύμφωνα με τους δικαστές; Μόνον εκείνες που διαθέτουν «λουτρικές εγκαταστάσεις». Ντουσιέρες, αποδυτήρια, ναυαγοσώστη, κάποια μορφή οργάνωσης. Αυτή η απόφαση -μια αληθινά πρωτοποριακή, συσταλτική ερμηνεία του παρωχημένου Γενικού Κανονισμού Λιμένων, που καταρτίστηκε το 1978- κατέπεσε επίσης στον Άρειο Πάγο. Ο οποίος γνωμοδότησε ότι, τελικά, παραλίες λουομένων και χώροι άβατοι για τα σκυλιά είναι όλες οι παραλίες όπου παρατηρείται «δραστηριότητα λουομένων». Πιο ασαφής ερμηνεία από το Ανώτατο Δικαστήριο της χώρας μας δεν γίνεται… 

Τελικά, τι ισχύει; Μπερδευτήκαμε. 

Ο περίπατος στην παραλία μάλλον επιτρέπεται γενικώς, αρκεί ο σκύλος σας να συνοδεύεται και να έχει μαζί του το βιβλιάριο υγείας. Μπάνιο σε απομακρυσμένες παραλίες μπορείτε να τον κάνετε, αρκεί να μην παραπονεθεί κάποιος λουόμενος ότι «του προσβάλλετε την προσωπικότητα», οπότε πρέπει να τον απομακρύνετε. Όσο για τη βεβαίωση της παράβασης, απ’ ό,τι φαίνεται, αρμόδιο όργανο για τη στεριά είναι η Αστυνομία και για τη θάλασσα το Λιμενικό.

Όμως, καθώς στον νομικό μας πολιτισμό δεν ισχύει απαρέγκλιτα το δεδικασμένο, δεν αποκλείεται, στην επόμενη εμπλοκή του νόμου σε παρόμοια υπόθεση, κάποιος ανώτατος δικαστής να αποφανθεί ότι μια παραλία στην άκρη του Θεού είναι εντέλει κατάλληλος τόπος για να κολυμπήσει και το σκυλί σας. Μη βιαστείτε να χαρείτε. 

Κι αυτή θα είναι μια μοναδική περίπτωση δικαστικής απόφασης, τουλάχιστον μέχρι να πιέσουμε για έναν σαφή νόμο που να επιτρέπει τα σκυλιά στη θάλασσα, αν όλοι σέβονται την κοινή λογική: τα σκυλιά να μην ενοχλούν, να μην τρομοκρατούν τους άλλους τριγύρω και τα αφεντικά τους να αποδεχτούν το αναπόδραστο: ότι μερικοί άνθρωποι πιστεύουν ακόμα πως η θάλασσα μπορεί να μολυνθεί ανεπανόρθωτα από την παρουσία τους! 

Ψυχραιμία, καλά μπάνια και καλό καλοκαίρι!

Η αξέχαστη ομιλία του Άρη Σταθάκη για την οδική ασφάλεια


Ο Άρης Σταθάκης είναι ο άνθρωπος που παρότρυνε όσο κανείς άλλος τους Έλληνες, να ενδιαφερθούν για την οδική ασφάλεια. 

Για πολλούς είναι αυτός που μας έμαθε να φοράμε ζώνες ασφαλείας στα αυτοκίνητα και κράνος στα δίκυκλα, κάτι που οδήγησε και στη βράβευσή του από το Ίδρυμα Μπότση. Οι εκπομπές του στην τηλεόραση (Από τη θέση του οδηγού) και το ραδιόφωνο (Οδηγώντας) του ΑΝΤ1, θα μείνουν αξεπέραστες, τόσο σε τηλεθέαση, όσο και -κυρίως- στα μηνύματα που πέρασαν στους τηλεθεατές.

Αντί άλλου αφιερώματος, σας καλούμε να ακούσετε μια από τις τελευταίες ομιλίες του για την οδική ασφάλεια, μέσα από την οποία προκύπτουν όλα όσα θα μπορούσαν να ελαχιστοποιήσουν την μάστιγα των τροχαίων δυστυχημάτων, που αποδεκατίζει το ανθρώπινο δυναμικό της χώρας, αλλά και τεράστια κονδύλια από το ανύπαρκτο κρατικό αποθεματικό. Αντί επικήδειου, ας αφιερώσουμε μισή ώρα από τη ζωή μας, ακούγοντας τον αξεπέραστο Άρη Σταθάκη να λέει αλήθειες που σώζουν ζωές.

(από το δέκατο λεπτό ο κ.Σταθάκης)

Τετάρτη, 7 Μαΐου 2014

Θα χαρίσουμε τους «μπάτσους» στη Χ.Α.;

04/06/2013
Κατερίνα Παναγοπούλου 

Δεκέμβριος. Τετάρτη απόγευμα, στο κακοφωτισμένο κέντρο της Αθήνας. Η παράσταση του Εθνικού έχει μόλις τελειώσει και οι θεατές βγαίνουν από το θέατρο. 

Κατηφορίζοντας την Κωνσταντινουπόλεως δύο μηχανές της ομάδας ΔΙ.ΑΣ. περιπολούν και δύο κυρίες γύρω στα 50 τούς φωνάζουν «να ’στε καλά, ρε παιδιά, που υπάρχετε!». Η μηχανή σταματά και ο ένας από τους δύο νεαρούς αστυνομικούς βγάζει το κράνος του, «σας ευχαριστούμε πολύ! Να ξέρατε τι ακούμε...». 

6 μήνες μετά, η φράση του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Νίκου Βούτση μού έφερε στο μυαλό αυτήν ακριβώς τη στιχομυθία. Και εκείνα τα βλέμματα. Εκατέρωθεν. 

«Θα ήμουν θετικός σε μια συζήτηση στο να απαγορευθεί γενικώς η οπλοφορία στην κοινωνία. Το να λέμε μόνο για τους βουλευτές και να έχει όπλο ο τελευταίος μπάτσος, μπράβος και οτιδήποτε κυκλοφορεί στη χώρα, την επικινδυνότητα για τον απλό πολίτη δυστυχώς τη μειώνουμε κατ’ ελάχιστο». 

Για κάποιους –όχι λίγους– οι αστυνομικοί ακόμα και σήμερα είναι «μπάτσοι». Φάνηκε, άλλωστε, από τη διευκρινιστική δήλωση του βουλευτή: «Αναφορικά με τη χτεσινή δήλωσή μου διευκρινίζω ότι αφορούσε στην ανάγκη γενικότερης απαγόρευσης της οπλοχρησίας των πολιτών, προφανώς εκτός όσων αστυνομικών βρίσκονται σε ώρα υπηρεσίας, ιδιαίτερα δε, σε όσους, λίγους ενδεχομένως, οπλοφορούν σε υπηρεσίες παντοειδούς “προστασίας”». Για τον όρο «μπάτσοι», καμία ανασκευή.

Αυτό που κατάλαβε ο βουλευτής από το θόρυβο που προκλήθηκε και από την έκρηξη στα social media ήταν ότι το πρόβλημα της δήλωσης εστιάζεται αποκλειστικά στο αν θα οπλοφορούν ή όχι. Το ότι ένας βουλευτής αποκάλεσε σε δημόσιες δηλώσεις του στο περιστύλιο της Βουλής μπάτσους τα σώματα ασφαλείας της χώρας ήταν ψιλά γράμματα. «Το έχουν κατακτήσει με το σπαθί τους να τους λέμε μπάτσους» διαβάζω στο twitter. 

Και θα συνεχίσουν να το κατακτούν, όσο συνεχίζουμε να τους αποκαλούμε έτσι. Τους
νομιμοποιούμε να συμπεριφέρονται έτσι. Όσο τους εξισώνουμε με μπράβους, όσο τους απαξιώνουμε και τους αντιμετωπίζουμε σαν βασανιστές. Τους το κάνουμε εύκολο. Όσο τα κόμματα της Αριστεράς συνεχίζουν να θεωρούν πιστοποιητικό αριστεροφροσύνης το να καθυβρίζει κανείς και να κατηγορεί τους αστυνομικούς. Όσο οι ιδεοληψίες και τα κατάλοιπα του παρελθόντος λειτουργούν ως πυξίδα για το παρόν. Όσο το να είσαι εσύ «Αριστερός» πρέπει να ταυτίζεται με την παραδοχή ότι αυτοί είναι «μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι». Όταν εν έτει 2013 έχουμε ρητορική και σκέψη δεκαετίας ’70 και θεωρούμε πράξη επαναστατικότητας το να ρίχνουμε μολότοφ σε αστυνομικά τμήματα. Όσο κι αν είναι κατανοητή και σεβαστή η υποσυνείδητη αντιπάθεια προς την αστυνομία από ανθρώπους που έχουν ζήσει τα χρόνια του μετεμφυλιακού «κράτους της δεξιάς». 

Άλλωστε, η οικονομική κρίση, σαρώνοντας τα πάντα, τείνει να αναιρέσει ακόμα και την υπόθεση πως «για να γίνεται κανείς αστυνομικός, έχει ακροδεξιά ροπή». Όπως έδειξαν και τα τελευταία στοιχεία, η καλπάζουσα ανεργία και η αβεβαιότητα της επαγγελματικής αποκατάστασης των νέων, έχουν εκτοξεύσει τις βάσεις εισαγωγής στα σώματα ασφαλείας, καθώς τα παιδιά ξέρουν ότι εκεί θα έχουν εξασφαλισμένο μισθό, αλλά και αμοιβή από την πρώτη ημέρα. Για κάποιους σνομπ «διανοούμενους» αυτοί είναι ελάσσονος σημασίας λόγοι, αλλά για πολλά φτωχά παιδιά, μείζονος. Και η αλήθεια είναι πως αν κάτι θα μπορούσαν να προσφέρουν όλοι αυτοί οι «φωτισμένοι» δημοσιολόγοι θα ήταν η αποκατάσταση των «μπάτσων» στα μάτια της κοινωνίας. Η έμφαση στο ότι είναι όργανα της συντεταγμένης πολιτείας και ως εκ τούτου όχι κάποιοι περιθωριακοί τύποι φασιστικών αντιλήψεων που ηδονίζονται να βαράνε. Γιατί όσο απαξιώνονται στο δημόσιο διάλογο, όσο αντιμετωπίζονται ως φασίστες μπάτσοι, τόσο θα ωθούνται σε αυτή τη συμπεριφορά και κατ’ επέκταση στην ακροδεξιά ιδεολογία. 

Τα ποσοστά της Χ.Α. στα σώματα ασφαλείας στις τελευταίες εκλογές είναι αποκαλυπτικά και καταδεικνύουν τις καταστροφικές συνέπειες αυτής της ρητορικής.

Οι αστυνομικοί ψήφισαν σε μεγάλο ποσοστό Χ.Α. γιατί στρεβλά τους έχει δοθεί να καταλάβουν ότι η Χ.Α. τους προστατεύει.

Ότι δεν τους αντιμετωπίζει ως «μπάτσους». 

Πριν από 1 μήνα περίπου σε επίκαιρη ερώτηση του Ηλία Κασιδιάρη προς τον υπουργό Δικαιοσύνης, ο βουλευτής της Χ.Α. εξήρε τον επαγγελματισμό και την ανδρεία των Ελλήνων αστυνομικών, οι οποίοι, όπως έλεγε, δίνουν απροστάτευτοι και χωρίς τα κατάλληλα μέσα μάχη απέναντι σε αδίστακτους εγκληματίες. Ποιος βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ ή του ΚΚΕ εξάρει το έργο της ελληνικής αστυνομίας; (εξαίρεση η εμφάνιση της Ρένας Δούρου σε πορεία για μισθολογικά αιτήματα, κάτι που όμως εντάσσεται στην μόνιμη πολιτική τακτική του ΣΥΡΙΖΑ να στηρίζει οποιονδήποτε διαμαρτύρεται για οιονδήποτε λόγο και με οποιαδήποτε αφορμή κατά της κυβέρνησης). 

Το μόνο αποτέλεσμα, λοιπόν, που έχει η απαξίωση των αστυνομικών είναι η μαζική στροφή τους προς την ακροδεξιά.

Που θα ενταθεί, όσο αφήνουμε τη Χ.Α. να παριστάνει τον προστάτη των σωμάτων ασφαλείας της χώρας. Πώς θα εμπνευστούν από τη ρητορική αυτών που τους αποκαλούν «μπάτσους»; Αυτών που τους τοποθετούν απέναντι; 

Σε χιουμοριστικό βίντεο που προβλήθηκε προ 3 μηνών περίπου στο Ράδιο Αρβύλα, ο βουλευτής της ΝΔ Άδωνις Γεωργιάδης έλεγε «εγώ πήγα για να στηρίξω τα ματ, όπως κάνω πάντα, άλλωστε, γιατί τα
λατρεύω!» «Τα ματ; Είναι τόσο κακό και ψυχρό πράγμα τα ματ, ποιος άνθρωπος λατρεύει τα ματ;» αναρωτιόταν αμέσως μετά ο Αντώνης Κανάκης. Και πράγματι το βίντεο προκαλούσε γέλιο, διότι στη συνείδηση του μέσου Έλληνα τα ματ και η αστυνομία είναι κάτι αντιπαθητικό, απωθητικό. Δεν είναι το όργανο του κράτους που προστατεύει, που επεμβαίνει προς όφελος του πολίτη. Που με τη δράση του ο πολίτης μπορεί να νιώθει ασφαλής. 

Το θέμα, λοιπόν, δεν είναι μόνο ο χαρακτηρισμός, αλλά η γενικότερη αίσθηση που διαχέεται πως η αστυνομία είναι εχθρός και όχι προστάτης. Τα εγκληματικά λάθη, βέβαια, και οι ευθύνες των ίδιων των αστυνομικών είναι πολλά, όπως και οι παραλήψεις, η απολύτως καταδικαστέα κατάχρηση εξουσίας, η παράβαση καθήκοντος και κανείς δεν μπορεί να ξεχάσει ή να απαξιώσει περιστατικά τύπου ζαρντινιέρα. Κανείς δεν μπορεί να βγάλει από το μυαλό του τις σοκαριστικές, απάνθρωπες σκηνές ωμής βίας από το τμήμα Ομονοίας, κανείς δεν μπορεί να ξεχάσει τους «αστυνομικούς» που προσφέρουν προστασία σε νυχτερινά μαγαζιά ή την πρόσφατη εξάρθρωση κυκλώματος ναρκωτικών σε Θεσσαλονίκη, Βόλο και Αγρίνιο με επικεφαλής αστυνομικούς, ακόμα και τον διοικητή της δίωξης! Και τόσα άλλα. 

Επίορκοι υπάρχουν σε όλους τους χώρους. Και πρέπει να τιμωρούνται σε όλους τους χώρους και όταν χρειάζεται, αυστηρά. Αν, όμως, θέλουμε οι αστυνομικοί να μη συμπεριφέρονται όλοι ως «μπάτσοι» δεν μπορούμε να τους αποκαλούμε έτσι. Πρέπει να λέμε εμφατικά ότι είναι όργανα του κράτους γιατί από αυτή την παραδοχή κατοχυρώνονται και οι υποχρεώσεις τους. 

Πρέπει, δηλαδή, κάποια στιγμή να αποφασίσουμε: θα χαρίσουμε τους «μπάτσους» στην Χ.Α.;

athensvoice.gr/


Related Posts with Thumbnails