Λίστα με Φιλοζωικές Οργανώσεις και Σωματεία

Η Ελληνική Φιλοζωική Εταιρεία ιδρύθηκε το 1975 με σκοπό την προστασία των αδέσποτων κυρίως ζώων σε έκτακτη ανάγκη. Είναι σωματείο μη κερδοσκοπικό, κοινωφελές, δεν επιδοτείται από το ελληνικό κράτος ή την Ε.Ε. και στηρίζεται στις συνδρομές των μελών της, σε δωρεές, χορηγίες και εκδηλώσεις για ευόδωση των σκοπών της. Τα μέλη της έχουν ειδικές παροχές /διευκολύνσεις (35€ ετήσια συνδρομή μέλους). Διαθέτει ένα μοναδικό και πρότυπο Φιλοζωικό Κτηνιατρικό Κέντρο στην Αττική Οδό (περιοχή Αεροδρομίου-Σπάτων) και έναν κτηνιατρικό σταθμό στη Δυτική Αττική (τέρμα Αχαρνών), παρέχοντας όλες τις υπηρεσίες με το εξειδικευμένο προσωπικό της. Διαθέτει δύο ασθενοφόρα αδέσποτων ζώων για συνεργασία περισυλλογής και ελέγχου γεννήσεων και υγείας των αδέσποτων με δήμους και οργανισμούς που συνεργάζεται. 

Απασχολεί μόνιμο προσωπικό (κτηνιάτρους, νοσοκόμους, ζωοκόμους, οδηγούς ασθενοφόρων, διοικητικό προσωπικό) και δεκάδες μέλη και εθελοντές που σε καθημερινή βάση προσφέρουν τις υπηρεσίες τους με ειδική γνώση, εμπειρία και αγάπη προς τα ζώα. 

Συνεργάζεται με δήμους και άλλους οργανισμούς κοινής ωφέλειας (Διεθνής Αερολιμένας Αθηνών, Αττική Οδός κ.λπ.) για τα προβλήματα που έχουν με τα αδέσποτα. 

Επίκεντρο όλων των δραστηριοτήτων της ΕΦΕ είναι ο έλεγχος της υγείας και του πληθυσμού (στειρώσεις) των αδέσποτων ζώων προκειμένου να συμβιώνουν αρμονικά στη δική μας κοινωνία. Φροντίζει παράλληλα και στο διάστημα που τα περιθάλπει να βρουν μια ζεστή αγκαλιά και τον άνθρωπό τους συνάπτοντας ειδική σύμβαση υιοθεσίας για την επιτήρησή τους. 

Επίσης, λειτουργεί ειδικό τμήμα για ζώα που χάθηκαν ή βρέθηκαν προκειμένου να ξαναβρεθούν με τους ιδιοκτήτες τους ή να βρουν νέο σπίτι. 

Βοηθάει με ίδιους πόρους δεκάδες αδέσποτα το χρόνο για ειδικές περιπτώσεις που είναι αδύνατον να αναλάβουν δήμοι ή πολίτες, διοργανώνοντας εκδηλώσεις (μπαζάρ κ.λπ.) και τοποθετώντας κουμπαράδες σε διάφορα σημεία προκειμένου να συγκεντρωθούν χρήματα που θα βοηθήσουν ακόμα περισσότερα ανήμπορα ζώα. 

Εκπαιδεύει δεκάδες μαθητές κάθε χρόνο να γίνουν υπεύθυνοι ζωόφιλοι και διανέμει ενημερωτικά φυλλάδια για ανάπτυξη της ζωοφιλίας στη χώρα μας. 

Η ΕΦΕ είναι αναγνωρισμένη οργάνωση σε διεθνές επίπεδο, μέλος της Παγκόσμιας Οργάνωσης (WSPA), επίτιμο μέλος του RSPCA και συνεργαζόμενη με αυτές και πολλές άλλες σε εκστρατείες και αγώνες που αφορούν τη βελτίωση συνθηκών διαβίωσης για διάφορα είδη ζώων του πλανήτη. 

Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με την Ελληνική Φιλοζωική εταιρεία, για να γίνετε μέλη της, εθελοντής/εθελόντρια, να διαβάσετε τις δράσεις της ή και για να υιοθετήσετε κάποιο ζώο, επισκεφτείτε την επίσημη ιστοσελίδα ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΦΙΛΟΖΩΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ 

Λίστα λοιπών φιλοζωικών οργανώσεων και Σωματείων (η ίδια λίστα υπάρχει και επίσημα στο Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων. Υπάρχει πιθανότητα κάποια σωματεία να μη λειτουργούν πια ή να υπολειτουργούν)

Αττική: 

• Φάρμα αδέσποτων ζώων»FAZOO» τηλ.: 6982977330 
• Σωματείο περίθαλψης & προστασίας αδέσποτων ζώων»STRAY.GR e-mail: info@stray.gr 
• Ελληνική φιλοζωική εταιρία Τηλ: 210-6020202, 210-6626061 
• Σύλλογος περίθαλψης αδέσποτων σκύλων»ΣΠΑΣ ΒΥΡΩΝΑ»και γάτες Τηλ:6934390331 
• Φιλοζωικό σωματείο «ΑΔΕΣΠΟΤΟΛΟΓΙΟ» www.adespotologio.gr ,e-mail: adespotakia@gmail.com 
• SAPT Hellas (Δράση για τα αδέσποτα & Σκύλοι Θεραπείας Ελλάδας) Τηλ:6974-481351 
• Σύλλογος ζωόφιλων Αγ.Παρασκευής Τηλ: 210 63 90 916,693 75 84 341 
• Φιλοζωικός Σύλλογος Διονύσου Τηλ:6944884735 
• Φιλοζωική ένωση Νέας Ιωνίας Τηλ:6939424244,6972577607 
• Φιλοζωϊκός σύλλογος Π.Φαλήρου Τηλ:210-9818037 & 6974702240 
• Ζωοφιλική ένωση Ηλιούπολης Τηλ: 6976 131680, 6985 896064 
• »SOS Αδέσποτα Βριλησσίων» Τηλ:6973-024.266 
• Ελληνικό Ταμείο Μέριμνας Ζώων-GAWF τηλ & φαξ: 210 3840010 Κιν.:6944240222 
• Σωματείο ζωόφιλων “ΣΩ.ΖΩ» Τηλ: 210-6460782 
• Φιλοζωικός σύλλογος Κρυονερίου Τηλ: 6936 14155 
• Οικολογικός και Φιλοζωικός Σύλλογος Χολαργού Ελπινίκη τηλ: 6938979773 
• Καταφύγιο αδέσποτων ζώων(ΚΑΖ) Τηλ: 6971-780960 & 6977 846783 
• ΑΓΙΟΣ ΦΡΑΓKΙΣΚΟΣ ΤΗΣ ΑΣΣΙΖΗΣ Τηλ:2106925704,2106925654 
• Φίλοι ζώων Νέας Μάκρης τηλ.: 6932212477, 6972205670 
• Σύλλογος»Φίλοι των ζώων» Χαλανδρίου Τηλ:210-6814276 και 6973-698750 
• Φιλοζωϊκός σύλλογος Ν.Φιλαδέλφειας Τηλ:6939 011500 (&694-494-9741) 
• Σύλλογος προστασίας αδέσποτων ζώων»ΣΠΑΖ»Tηλ:6948 011572
• Γλυφάδα Ζωοφιλικός σύλλογος Ελευσίνας Τηλ: 6972268514 
• Ζωοφιλικός και περιβαλλοντολογικός σύλλογος Περάματος Τηλ. 2104416729, 2104411295, 2104410537, 6976115062, 6946701305 
• Zωοφιλικός σύλλογος αδέσποτων Περάματος Τηλ.6983156769 
• Φιλοζωϊκή Καισαριανής Όλγα Μάλλη Τηλ: 6938539875 
• Πανελλήνια ένωση φιλόζωων»Ο ΑΡΓΟΣ» Τηλ: 6944 202625 
• ΠΡΟ.ΣΤ.Α.ΤΕ.Υ.Ω ΠΡΟσωρινη ΣΤεγη σε ΑδεσποΤΕς ψΥχες τΩρα!!!! http://prostatevo.blogspot.com Εθελοντές Ζωοφιλικού Συλλόγου Ελευσίνας Τηλ: 6944860451,6942830897 
• Σύλλογος καναρινόφιλων Τηλ:7790476, Άγιος Αρτέμιος 

Θεσσαλονίκη:

• »ΑΡΓΟΣ»Τηλ: 6944-748968 
• Σωματείο η «ΑΓΑΠΗ» Τηλ: 6977-951694 
• Σωματείο «ΜΑΖΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ» Τηλ:6938042048,6932556621 

Υπόλοιπη Ελλάδα: 

• ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΗ Φιλοζωικό σωματείο ΚΙΒΩΤΟΣ Τηλ: 6942860056 
• ΒΟΛΟΣ Φιλοζωικός σύλλογος Βόλου “ΚΟΣΜΟΣ ΚΑΙ ΦΥΣΗ” Τηλ: 24280 99973 Η 6938060539 
• ΓΙΑΝΝΙΤΣΑ Φιλοζωϊκή Γιαννιτσών Τηλ. 6972749658 
• ΔΡΑΜΑ Φιλοζωϊκή Εταιρία Δράμας Τηλ: 6973733627 – 6936449107 
• ΕΥΒΟΙΑ Φιλοζωϊκό Σωματείο Ερέτριας Εύβοιας 
• Ο ΑΡΓΟΣ Τηλ 6984427573 
• ΖΑΚΥΝΘΟΣ Ζακυνθινός Όμιλος Μέριμνας Ζώων Τηλ:6946986589 
• ΗΜΑΘΙΑ Σύλλογος ζωόφιλων ΗμαθίαςΤηλ.:6932726576 & 6949172560 
• ΚΑΒΑΛΑ Φιλοζωικό σωματείο Καβάλας »
• ΑΙΣΩΠΟΣ» e-mail: help@aesops.gr 
• ΚΑΛΑΜΑΤΑ Φιλοζωϊκός Όμιλος Καλαμάτας Τηλ:6932 287 375 
• ΚΑΤΕΡΙΝΗ »Ελπίδα και Στοργή» Τηλ 6944370642 
• ΚΕΡΚΥΡΑ «Η ΚΙΒΩΤΟΣ» Τηλ. 26610 80308, 26610 32111, 69797 98202 
• ΚΟΜΟΤΗΝΗ Φιλοζωική εταιρία Κομοτηνής Τηλ. 6944-620973 / 6948-587887 / 6938-490744 / 6957-783355 
• ΚΡΗΤΗ -Φίλοι ζώων Ρεθύμνου Τηλ: 28310-72138 -CRETAN ANIMAL WELFARE GROUP-THE HEAVEN Τηλ: 6993 023797,6944 690368 -Φιλοζωικός σύλλογος Χανίων Η ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΩΝ ΖΩΩΝ Τηλ:6976489349,6943906337,6948063584 -Ζωόφιλη δράση Ηρακλείου Τηλέφωνο υιοθεσιών 6977223289 -ZΩΦΟΡΟΣ – Πολιτισμός,περιβάλλον,ζωοφιλία Τηλ.6979913007 
• ΛΕΡΟΣ Φιλόζωοιν της Λέρου-LEROS ANIMAL LOVERS Τηλ: 2247026432,6979775931 
• ΜΥΤΙΛΗΝΗ Σύλλογος μέριμνας απροστάτευτων ζώων»Η ΚΙΒΩΤΟΣ» Τηλ:6937400469 & 6942061846 
• ΝΑΥΠΛΙΟ Φιλοζωϊκός Σύλλογος Ναυπλίου «ΟΙ ΑΔΕΣΠΟΤΟΙ» Τηλ:: 6972173246,6983273826 6983234342,6977983068 
• ΠΑΡΟΣ Φιλοζωϊκός Σύλλογος Πάρου – PAWS Τηλ:22840-44001,6977 210990 
• ΠΑΤΡΑ Αχαϊκός σύλλογος για την μέριμνα των ζώων Τηλ:6933224040 
• ΡΟΔΟΣ Σύλλογος Φιλοζωικής Ρόδου (Φιλοζωικός και Πολιτιστικός Σύλλογος) Τηλ:2241069224-2241068449 
• ΣΑΝΤΟΤΙΝΗ SANTORINI ANIMAL WELFARE ASSOCIATION SAWA – Ένωση ζωόφιλων Θήρας Τηλ:6974321784 
• ΣΚΙΑΘΟΣ Skiathos Cat Welfare Society Τηλ:6977827593 
• ΧΑΛΚΙΔΑ Καταφύγιο Σκύλων Χαλκίδας email: halkidasdogshelter@yahoo.gr Εθελοντικές Ομάδες: »ΓΑΤΟΟΜΑΔΑ» Θεσσαλονίκης 6979780445 (2-4 μμ) 

socialpolicy.gr
mycat.e-steki.gr

Ο πνιγμός δε μοιάζει με πνιγμό

Πολλά γράφονται αυτές τις μέρες γύρω από τον πνιγμό και δικαιολογημένα, αφού είναι η εποχή που ξεχυνόμαστε στις θάλασσες και πρέπει να είμαστε σε εγρήγορση. Καθώς περνάνε δεκάδες άρθρα από τα μάτια μου καθημερινά, νόμιζα ότι τα είχα διαβάσει όλα για το θέμα. Μέχρι που βρέθηκα στο site του Mario Vittone, που είναι κορυφή σε θέματα διάσωσης και διάβασα το post του με τίτλο Drowning Doesn’t Look Like Drowning.

Είναι ένα post του ανατρέπει όσα ξέραμε ή όσα νομίζαμε ότι ξέραμε για τον πνιγμό. Στην ουσία εξηγεί πώς ένας άνθρωπος μπορεί να πνίγεται δίπλα σου και εσύ να μην παίρνεις είδηση. Μου έκανε τόσο εντύπωση το post που επικοινώνησα μαζί του και του ζήτησα την άδεια να το μεταφράσω και να το δημοσιεύσω στο Aspa Online. Προσφέρθηκα επίσης να του στείλω ένα αντίγραφο στα ελληνικά για να το συμπεριλάβει στις μεταφράσεις που δημοσιεύει μαζί με το πρωτότυπο. Μέσα σε λιγότερο από μία ώρα μου είχε απαντήσει «ναι» και στα δύο. Ακολουθεί λοιπόν το άρθρο, με την ελπίδα ότι ως αποτέλεσμα αυτής της δημοσίευσης μπορεί κάποτε να σωθεί μια ανθρώπινη ζωή.

Ο καινούριος καπετάνιος πήδηξε από το κατάστρωμα με τα ρούχα και άρχισε να κολυμπάει με ταχύτητα. Πρώην ναυαγοσώστης, κρατούσε τα μάτια του πάνω στο θύμα καθώς κατευθυνόταν προς το ζευγάρι που κολυμπούσε μεταξύ του αγκυροβολημένου σκάφους και της παραλίας. «Νομίζω ότι νομίζει ότι πνίγεσαι» είπε ο άντρας στη σύζυγό του. Λίγο πριν κατάβρεχαν ο ένας τον άλλον και εκείνη είχε βάλει μια φωνή αλλά τώρα πια πάτωναν σε μία λωρίδα άμμου μέσα στη θάλασσα – το νερό τους έφτανε μέχρι το λαιμό. «Είμαστε εντάξει, τι στο καλό κάνει;» ρώτησε, λίγο ενοχλημένη. «Είμαστε εντάξει!» φώναξε ο σύζυγος, κάνοντάς του νόημα να φύγει αλλά ο καπετάνιος συνέχισε να κολυμπάει γρήγορα. «Κουνηθείτε!» φώναξε καθώς πέρασε μεταξύ των έκπληκτων ιδιοκτητών του σκάφους. Ακριβώς πίσω τους, ούτε καν στα τρία μέτρα, η εννιάχρονη κόρη τους πνιγόταν. Ασφαλής πάνω από την επιφάνεια του νερού, στα χέρια του καπετάνιου, ξέσπασε σε δάκρια. «Μπαμπά!» 

Πώς ο καπετάνιος ήξερε – από 15 μέτρα απόσταση – αυτό που ο πατέρας δεν μπορούσε να αναγνωρίσει από τα 3 μόνο; Ο πνιγμός δεν είναι η βίαιη κραυγή βοήθειας με το χτύπημα των χεριών στο νερό, όπως νομίζουν οι περισσότεροι άνθρωποι. Ο καπετάνιος ήταν εκπαιδευμένος από ειδικούς να αναγνωρίζει τον πνιγμό και είχε μακροχρόνια εμπειρία. Ο πατέρας από την άλλη, είχε μάθει πώς μοιάζει ο πνιγμός βλέποντας τηλεόραση. Αν περνάτε χρόνο στο νερό ή κοντά στο νερό (όπως όλοι μας) τότε θα πρέπει να βεβαιωθείτε ότι τόσο εσείς, όσο και το πλήρωμά σας, γνωρίζετε τι να προσέχετε όταν κάποιος μπαίνει στο νερό. Μέχρι τη στιγμή που είπε εκείνο το γεμάτο δάκρυα «μπαμπά», το κορίτσι δεν είχε κάνει κανέναν θόρυβο. Καθώς είμαι κι εγώ πρώην ναυαγοσώστης, η ιστορία αυτή δεν με εξέπληξε καθόλου.

Ο πνιγμός είναι σχεδόν πάντα ένα απατηλά ήσυχο περιστατικό.

Το κούνημα των χεριών, το χτύπημα του νερού, οι φωνές και οι «εντυπωσιακές» ενδείξεις που έχουμε εκπαιδευτεί μέσω τηλεόρασης να περιμένουμε, σπάνια συναντώνται στην πραγματική ζωή. 

Η Ενστικτώδης Αντίδραση Πνιγμού (Instinctive Drowning Response) – όπως ονομάστηκε από τον Francesco A. Pia, Ph.D. είναι αυτό που κάνουν οι άνθρωποι για να αποφύγουν την πραγματική ή την εκλαμβανόμενη ως πραγματική ασφυξία μέσα στο νερό. Και δε μοιάζει με αυτή που περιμένουν οι περισσότεροι. Υπάρχει ελάχιστο πιτσίλισμα, καθόλου κούνημα χεριών ή φωνές ή κάλεσμα για βοήθεια οποιουδήποτε είδους. Για να πάρετε μια ιδέα από το πόσο ήσυχος και ήρεμος μπορεί να φαίνεται απ’ έξω ο πνιγμός, σκεφτείτε το εξής: Είναι η υπ’ αριθμόν δύο αιτία θανάτου από ατύχημα στα παιδιά 15 ετών και κάτω (αμέσως μετά από τα ατυχήματα με αυτοκίνητα). Από τα 750 παιδιά που θα πνιγούν μέσα στην επόμενη χρονιά, τα 375 από αυτά θα βρίσκονται σε απόσταση 23 μέτρων από κάποιον γονέα ή άλλον ενήλικα. Στο 10% από αυτούς τους πνιγμούς, ο ενήλικας παρακολουθεί χωρίς να έχει ιδέα τι συμβαίνει. Ο πνιγμός δε μοιάζει με πνιγμό. 

Ο Dr. Pia, σε ένα άρθρο του περιοδικού On Scene της Ακτοφυλακής, περιέγραψε την ενστικτώδη αντίδραση πνιγμού ως εξής: 

1.  Εκτός από σπάνιες περιπτώσεις, οι άνθρωποι που πνίγονται δεν είναι σωματικά σε θέση να φωνάξουν για βοήθεια. Το αναπνευστικό σύστημα έχει σχεδιαστεί για την αναπνοή. Η ομιλία είναι δευτερεύουσα λειτουργία. Πρέπει να επιτελείται η αναπνοή, πριν λάβει χώρα η ομιλία. 
2. Το στόμα των ανθρώπων που πνίγονται βουλιάζει και βγαίνει πάνω από την επιφάνεια του νερού εναλλάξ. Το στόμα των ανθρώπων που πνίγονται δε μένει αρκετή ώρα πάνω από το νερό ώστε να μπορέσουν να εκπνεύσουν, να εισπνεύσουν και να φωνάξουν για βοήθεια. Όταν το στόμα των ανθρώπων που πνίγονται είναι πάνω από την επιφάνεια του νερού, εκπνέουν και εισπνέουν γρήγορα ενώ το στόμα τους αρχίζει να βυθίζεται κάτω από την επιφάνεια του νερού.
3. Οι άνθρωποι που πνίγονται δεν μπορούν να κουνήσουν τα χέρια για βοήθεια. Η φύση τους αναγκάζει ενστικτωδώς να εκτείνουν τα χέρια τους πλαγίως και να πιέσουν προς τα κάτω την επιφάνεια του νερού. Πιέζοντας προς τα κάτω την επιφάνεια του νερού χρησιμοποιούν το σώμα τους ως μοχλό ώστε να μπορέσουν να βγάλουν το στόμα τους έξω από το νερό για να αναπνεύσουν.
4. Κατά τη διάρκεια της Ενστικτώδους Αντίδρασης Πνιγμού, οι άνθρωποι που πνίγονται δεν μπορούν να ελέγξουν τις κινήσεις των χεριών τους. Από άποψη φυσιολογίας οι άνθρωποι που πνίγονται και αγωνίζονται στην επιφάνεια του νερού δεν μπορούν να σταματήσουν να πνίγονται και να εκτελέσουν τις κινήσεις που θα ήθελαν, όπως να κουνήσουν τα χέρια για βοήθεια, να κινηθούν προς έναν διασώστη ή να απλώσουν τα χέρια για να πιάσουν εξοπλισμό διάσωσης. 
5. Από την αρχή ως το τέλος της Ενστικτώδους Αντίδρασης Πνιγμού τα σώματα των ανθρώπων παραμένουν σε όρθια θέση στο νερό, χωρίς κανένα ίχνος υποστηρικτικών λακτισμάτων με τα πόδια. Αν δεν διασωθούν από έναν εκπαιδευμένο ναυαγοσώστη, οι άνθρωποι που πνίγονται μπορούν να παλέψουν στην επιφάνεια του νερού μόνο από 20 ως 60 δευτερόλεπτα πριν να βουλιάξουν. 

[Πηγή: On Scene Magazine: Fall 2006 (page 14)] 

Αυτό δε σημαίνει ότι ένας άνθρωπος που φωνάζει για βοήθεια και κάνει απότομες και σπασμωδικές κινήσεις δεν αντιμετωπίζει σοβαρό θέμα – βρίσκεται σε αγχώδη κατάσταση στο νερό. Χωρίς να είναι πάντα παρούσα πριν την ενστικτώδη αντίδραση πνιγμού η αγχώδης κατάσταση στο νερό δε διαρκεί πολύ – αλλά αντίθετα με ό,τι συμβαίνει στον πραγματικό πνιγμό, τα θύματα αυτά είναι ακόμα σε θέση να βοηθήσουν στη διάσωσή τους. Μπορούν να πιάσουν σκοινιά διάσωσης, σωσίβια, κ.λ.π. 

Δώστε επίσης προσοχή τα εξής σημάδια πνιγμού: 

• Κεφάλι χαμηλά στο νερό, στόμα στο επίπεδο της επιφάνειας του νερού 
• Κεφάλι που γέρνει προς τα πίσω, στόμα ανοιχτό 
• Βλέμμα παγωμένο και άδειο, που δεν μπορεί να εστιάσει 
• Μάτια κλειστά 
• Μαλλιά πάνω στο μέτωπο ή στα μάτια 
• Δε χρησιμοποιούν πόδια – σε κάθετη θέση Ασθμαίνουν ή αγκομαχούν 
• Προσπαθούν να κολυμπήσουν προς μία συγκεκριμένη κατεύθυνση αλλά δεν τα καταφέρνουν 
• Προσπαθούν να γυρίσουν ανάσκελα 
• Φαίνεται σαν να προσπαθούν να σκαρφαλώσουν σε μία αόρατη σκάλα 

Έτσι αν κάποιος από το πλήρωμα πέσει στη θάλασσα και όλα φαίνονται ΟΚ – μην είστε τόσο σίγουροι. Καμιά φορά η πιο συνηθισμένη ένδειξη ότι κάποιος πνίγεται είναι ότι δεν μοιάζει να πνίγεται. Μπορεί να φαίνεται σαν να κολυμπά όρθιος κουνώντας χέρια και πόδια κοιτάζοντας προς στο κατάστρωμα. Ένας καλός τρόπος για να σιγουρευτείτε; Ρωτήστε τον «Είσαι εντάξει;» Αν είναι σε θέση να απαντήσει, προφανώς είναι. Αν σας κοιτάξει με ένα άδειο βλέμμα, μπορεί να έχετε λιγότερο από 30 δευτερόλεπτα για να τον φτάσετε. Και γονείς – τα παιδιά που παίζουν στο νερό κάνουν φασαρία. Αν τυχόν ησυχάσουν, τα πλησιάζετε για να μάθετε γιατί.

aspaonline.gr/

Δίδαξαν ήθος ξανά οι Ιάπωνες (ΦΩΤΟ)

Μία από τις ιστορίες του Μουντιάλ, που δεν έγινε γνωστή, ήταν η συμπεριφορά των Ιαπώνων φιλάθλων μετά το παιχνίδι με την Εθνική μας.

Αναδημοσιεύω από τον sportfm. Διαβάστε και κλάψτε:

Για ένα ακόμη παιχνίδι, οι φίλαθλοι της Ιαπωνίας έμειναν μετά το τέλος του αγώνα με την Ελλάδα στις κερκίδες για να τις καθαρίσουν:

Τί κι αν ήταν πικραμένοι από το 0-0 με την Ελλάδα και τη «φτωχή» παρουσία της ομάδας τους; Οι φίλαθλοι της Ιαπωνίας παρέδωσαν ξανά μαθήματα συμπεριφοράς. Μετά το τελευταίο σφύριγμα όλοι τους κάθισαν να καθαρίσουν την κερκίδα τους (και όχι μόνο) αφήνοντας με ανοιχτό το στόμα τους υπόλοιπους θεατές.

Σκούπισαν, μάζεψαν τα σκουπιδάκια και τα τοποθέτησαν σε ειδικές σακούλες που είχαν φέρει μαζί τους στο γήπεδο (και που χρησιμοποίησαν ανεμίζοντάς τες στη διάρκεια του αγώνα για να δημιουργήσουν... χρώμα στις κερκίδες) και στη συνέχεια τις άφησαν στον ειδικό χώρο για να τις μαζέψουν τα απορριμματοφόρα.

Αρκετοί Βραζιλιάνοι ενθουσιάστηκαν τόσο με την κίνηση των Ιαπώνων που θέλησαν να τους βοηθήσουν και να τους μιμηθούν.

Οι ίδιοι οι Ιάπωνες δήλωναν πως γι’ αυτούς δεν είναι κάτι… σπουδαίο, αλλά αποτελεί πλέον συνήθεια που δείχνει το σεβασμό τους στο χώρο που τους φιλοξενεί.

sport-fm.gr

Ήσαν μια κάποια λύσις...

Η σωστή Δημοκρατία δεν εκδικείται. 

O Σακκάς δεν έμεινε προφυλακιστέος τρία χρόνια γιατί ήταν κωλόπαιδο. Ούτε γιατί κρίθηκε εκ των προτέρων ένοχος. Ως την τελεσίδικη απόφαση του δικαστηρίου, όλοι είναι αθώοι, μέχρις αποδείξεως του εναντίου. 

Ακόμα και αν δε συμπαθείς κάποιον κατηγορούμενο, ακόμη και αν κάνει μπαμ ότι είναι ένοχος, όσο σοβαρές και να’ ναι οι πράξεις για τις οποίες κατηγορείται, ακόμη και αν εσύ, ο αντιφασίστας, θέλεις να τον σαπίσεις αντιφασιστικά στο ξύλο και να τον ρίξεις με αντιφαστιστικές, συνοπτικές διαδικασίες σε ένα ανήλιαγο, υγρό μπουντρούμι, ο κατηγορούμενος θεωρείται αθώος, μέχρι να καταδικαστεί. 

Η σωστή Δημοκρατία δεν το παίζει έξυπνη. 

Μέχρι να διαβάσει κανείς το σύνολο μιας δικογραφίας, σπουδάσει νομική και τελειώσει τη σχολή δικαστών, αν εκφέρει απόλυτη γνώμη για αποφάσεις Ανακριτών, Εισαγγελέων, Δικαστών κλπ, είναι απλά ένας ηλίθιος ξερόλας. 

Η σωστή Δημοκρατία έχει κανόνες και τους ακολουθεί, no matter what. 

Όταν κάποιος δεν προφυλακίζεται, δεν σημαίνει ότι αθωώνεται, ούτε ότι δεν είναι δεμένο το κατηγορητήριο. Και όταν προφυλακίζεται, δεν σημαίνει ότι θεωρείται ένοχος. Η προσωρινή κράτηση, όπως είναι ο σωστός όρος, δεν έχει τιμωρητικό χαρακτήρα. Κρατείται προσωρινά κάποιος όταν θεωρείται πιθανό να διαφύγει πριν τη δίκη και είναι πιθανό να διαπράξει νέα αδικήματα μέχρι αυτή. Οι κατηγορίες συνεχίζουν να τον βαραίνουν μέχρι να τελειώσει η δίκη, όταν αυτή γίνει με το καλό, ασχέτως της πίεσης που ασκείται από την κοινή γνώμη ή από αλλού (wink wink). 

Η σωστή Δημοκρατία is a bitch κατά βάθος και έχει τις πισινές της. 

Το γεγονός ότι δεν κρατείται προσωρινά κάποιος υπόδικος, δεν σημαίνει πως μέχρι να γίνει η δίκη δεν μπορεί να διαταχθεί τελικά η προσωρινή κράτησή του, αν προκύψουν νέα στοιχεία για άλλο αδίκημα ή αν δημιουργηθούν υπόνοιες ότι δεν θα παραστεί σε αυτή, προσπαθώντας να αποφύγει την πιθανά επιβαλλόμενη ποινή. 

Η σωστή Δημοκρατία δεν πανικοβάλλεται. 

Δρα ψύχραιμα και μεθοδικά, μέχρι να εκμηδενίσει τον εχθρό της. Γιατί οτιδήποτε λιγότερο είναι ημίμετρο και αν δεν σβήσεις τον εχθρό σου από το χάρτη, αργά ή γρήγορα θα τον βρεις μπροστά σου.  

Και για να μην παρεξηγηθώ, η σωστή Δημοκρατία, μειδιά σαρδόνια κάθε φορά που ακούει από απροσάρμοστους, ψευδοεπαναστάτες κάφρους, να λένε ότι διώκονται για πολιτικούς λόγους. Το άκουσε από τον Κουφοντίνα, το άκουσε και από τον Κασιδιάρη. 

Όλοι αυτοί πρέπει να το πάρουν απλά απόφαση. Εχθρός της Δημοκρατίας είναι όποιος παραβιάζει το Νόμο. Τον παραβίασες; Πας φυλακή. Τέλος. 

Και να σας πω και κάτι; Εμένα κάποιο πουλάκι μου σφύριξε πως δεν υπάρχουν στ’ αλήθεια βάρβαροι. Μόνο κριτές, δικαστές, κουτσομπόλες, που σχολιάζουν τα τεκταινόμενα βλέποντάς τα από απόσταση και μέσα από τα χρωματιστά τους γυαλιά. Άλλα με μπλε φακούς, άλλα με μαύρους, άλλα με κόκκινους. Όλοι αυτοί πρέπει όμως να βγάλουν το σκασμό και να αφήσουν τη δικαιοσύνη να κάνει τη δουλειά της. 

Γιατί, όπως γυρνούν ανήσυχοι στα σπίτια τους απ’ τις πλατείες και τους δρόμους, έχουν συλλογιστεί τι θα απογίνουν χωρίς βαρβάρους; Με ποιους θα ασχολούνται αν διαψευσθούν από την αποτελεσματικότητα της δικαιοσύνης; Ποιον θα’ χουν να τα ρίχνουν όλα; Γιατί οφείλουν να παραδεχτούν πως, όσο να’ ναι, αυτοί οι άνθρωποι ήσαν μια κάποια λύσις...

eyedoll.gr

Οι κοντινές σου Ιθάκες

Καθώς διανύω τις τελευταίες ημέρες των διακοπών με την οικογένεια, μου συνέβη κάτι που θα' θελα να το μοιραστώ, μιας και είναι από αυτά που σε κάνουν πιο σοφό, ώστε να καταλάβεις τι σημαίνουν οι Ιθάκες. 

Μας πρότειναν λοιπόν, να πάμε στην παραλία Σαμικού. Προχωράμε στην εθνική, βλέπουμε "ΣΑΜΙΚΟ" δεξιά, στρίβουμε δεξιά, που είναι και η κατεύθυνση της θάλασσας άλλωστε. Αρχίζει όμως ο δρόμος να ανηφορίζει κι εμείς να αφήνουμε τη θάλασσα πίσω μας. Μετά από δυο-τρία χιλιόμετρα και ενώ έχουμε φτάσει πλέον σ' ένα γραφικό χωριουδάκι που βλέπει από ψηλά το βαθύ γαλάζιο, αρκετά χιλιόμετρα όμως μακριά του, αρχίζουμε να αισθανόμαστε ότι κάτι δεν πάει καλά.

Προχωράμε και προχωράμε με τα αυτοκίνητο μέσα από κάτι στενότατα πλακοστρωμένα, ελικοειδή δρομάκια και ανάμεσα από πολύχρωμα, μικρά, δίπατα σπίτια, ώσπου φτάνουμε σε αδιέξοδο. Δεξιά μας, ένα υπέροχο, μικρό εκκλησάκι. Μπροστά μας, μία κατά τα φαινόμενα, παλιά κρήνη με τρεχούμενο νερό. Αριστερά μας, πλαγιά κατάφυτη από ελιές, πεύκα και πουρνάρια. Θάλασσα πουθενά. Ούτε με τα κιάλια. 

Αποφασίζω να σταθμεύσω το αυτοκίνητο και να περπατήσω πενήντα μέτρα πίσω, ώστε να ρωτήσω μια γιαγιά που καθόταν σ' ένα πεζούλι -ήταν δεν ήταν ενενήντα χρόνων. 

"Καλησπέρα!", της λέω. Μου χαμογελάει έκπληκτη, μ' ένα χαμόγελο που αν ήταν πιο γλυκό, θα έπρεπε να χτυπήσω επί τόπου ένεση ινσουλίνης από το ζάχαρο που θα ανέβαζα. 

"…Ωραίο το χωριό σας, αλλά μάλλον δεν θέλαμε να ‘ρθουμε εδώ". 

Συνεχίζει να μου χαμογελάει, το ίδιο έκπληκτη, το ίδιο γλυκά και με το ίδιο βλέμμα κοιτάω-τον-πλάτανο-πίσω-σου-λες-και-είσαι-διάφανος. 

Συνεχίζω να της μιλάω. 

"Το Σαμικό είν' εδώ;". 

"Εεε;". 

"Λέω, το Σαμικό είναι εδώ;". 

"Το Γιώργο;", μου λέει και αρχίζω να την κοιτάω με το ίδιο βλέμμα, προσπαθώντας να μη βάλω τα γέλια. 

"Το Σαμικό είν' εδώ;" επαναλαμβάνω φωναχτά, σκεπτόμενος πως δεν θα κάνουμε μπάνιο σήμερα, αλλά ίσως και ποτέ. 

Μου γνέφει καταφατικά. 

Ωραία, αρχίζουμε να βγάζουμε μια άκρη, σκέφτομαι. 

"Για την παραλία πώς πάμε;", τη ρωτάω φωναχτά. 

"Ουουου, εσύ έχεις χαθεί για τα καλά!", μου λέει και βάζει τα γέλια. 

"Έτσι φαίνεται. Τώρα τί κάνουμε;". 

"Θα πας πίσω, από 'κει που ήρθες και θα ρωτήσεις μια κυρία που κάθεται σε κάτι σκαλιά. Την είδες, δεν την είδες όπως ερχόσουν; Όλο εκεί κάθεται αυτή". 

Της γνέφω καταφατικά -δεν είχα δει καμιά κυρία όπως ερχόμουν- και επιστρέφω χαμογελώντας στο αυτοκίνητο. Περιμένει η γυναίκα μου να της πω πού θα πάμε, εγώ της διηγούμαι τον παραπάνω διάλογο και ξεσπάμε και οι δύο στα γέλια. Κατεβαίνουμε, πίνουμε νεράκι από την κρήνη -δροσίστηκε η καρδούλα μας- ρεμβάζουμε το τοπίο για λίγο και φεύγουμε χαμογελαστοί. 

Τελικά, εμείς ψάχναμε, λέει, το Κάτω Σαμικό, τέσσερα-πέντε χιλιόμετρα πιο κάτω στην εθνική από εκεί που στρίψαμε και όντως το βρήκαμε, με τα πολλά. Με μια παραλία, ονειρική. Ούτε στο Χαβάη 5-0 είχαν τέτοιες. 

Αλλά τί να το κάνεις; Εμένα στο μυαλό μου χαράχθηκε το εκκλησάκι, το γάργαρο νερό της κρήνης, τα πολύχρωμα σπιτάκια, η κατάφυτη πλαγιά και φυσικά, η γιαγιούλα. Με το γλυκό χαμόγελο, το διαπεραστικό βλέμμα, τα βουλωμένα αυτιά και την αξεπέραστη ικανότητα να δίνει οδηγίες. 

Μακάρι όλοι οι πηγαιμοί μου να είναι τέτοιοι, ευχόμουν μέσα μου ξαπλωμένος στην άμμο. Κι εγώ υπόσχομαι πως δεν θα φοβάμαι ούτε τους Λαιστρυγόνες, ούτε τους Κύκλωπες.

eyedoll.gr

Μην κάψετε την ηρωίνη, δώστε τη στα πρεζόνια

Γράφει ο Θάνος Τζήμερος

Μέχρι τώρα τα ναρκωτικά που κατάσχονται από την αστυνομία αποτεφρώνονται σε υψικαμίνους. Είναι η ιδανική επιλογή για να... κρατιέται ψηλά η τιμή τους και να συνεχίζει το κύκλωμα την εγκληματική του δραστηριότητα. (Η ιδιομορφία της αγοράς των ναρκωτικών έγκειται στο ότι δεν είναι ακριβά ως προϊόν. Μπορείς να κατασκευάσεις ηρωίνη πάμφθηνα. Ακριβά τα κάνει η παρανομία.)

Αυτούς, όμως τους δύο τόνους μην τους κάψετε. Τολμήστε το. Αποθηκεύστε τους σε ασφαλές μέρος και δώστε την ηρωίνη δωρεάν στα πρεζόνια. Καλέστε τους με ένα μήνυμα γεμάτο αγάπη, να τους πείτε ότι δεν τους θεωρείτε εγκληματίες, αλλά συνανθρώπους μας που χρειάζονται βοήθεια και στήριξη, ότι η Πολιτεία θέλει να σταθεί δίπλα τους κι ότι μπορούν, μέχρι να αποφασίσουν να ξεκινήσουν θεραπεία απεξάρτησης, να παίρνουν τη δόση τους σε ένα ασφαλές περιβάλλον, με ιατρική φροντίδα και με αποστειρωμένες σύριγγες. 

Δύο τόνοι ηρωίνη θα επαρκέσουν για να καλύψουν την εγχώρια ζήτηση για χρόνια. Δείτε τι θα πετύχετε: 

1. Θα σωθούν ζωές που χάνονται από λάθος δόση. 

2. Θα ανακοπεί η εξάπλωση των ασθενειών που προκαλούνται από μολυσμένες σύριγγες. 

3. Θα σταματήσει η αγωνία των ναρκομανών και των οκογενειών τους για το πού και πώς θα εξασφαλίσουν τη δόση τους. 

4. Θα πεθάνει, με ακαριαίο θάνατο, το κύκλωμα εμπορίας των ναρκωτικών. Θα σταματήσει -επίσης ακαριαία- όλη η εγκληματική δραστηριότητα αυτού του κυκλώματος, η εξαθλίωση και οι παράνομες πράξεις στις οποίες οδηγεί τους ηρωινομανείς (κλοπές, πορνεία κ.λπ.) 

5. Θα χτυπήσετε και την κρατική διαφθορά, καθώς τα κυκλώματα των ναρκωτικών λαδώνουν τον κρατικό μηχανισμό, για να έχουν κάλυψη. 

6. Τα χρήματα που τροφοδοτούσαν το έγκλημα θα μείνουν στη χώρα και στην παραγωγική οικονομία. 

7. Θα καταγράψετε με αξιόπιστα στοιχεία τον αριθμό των εξαρτημένων. 

8. Θα απομυθοποιήσετε την όλη διαδικασία καθώς ένα στοιχείο της γοητείας των ναρκωτικών (στην αρχή τουλάχιστον) είναι η αίσθηση της παράνομης ομάδας και η ψευδαίσθηση της συντροφικότητας που αυτή προσφέρει. Όταν ο ναρκομανής μπορεί να πάρει τη δόση του σε ένα προστατευμένο χώρο με τον γιατρό δίπλα του, «ξενερώνει». Όμως, η δωρεάν δόση είναι σημαντικό δέλεαρ για να την αρνηθεί. Έτσι σιγά-σιγά συνηθίζει το ελεγχόμενο περιβάλλον, παύει να φοβάται τις κρατικές δομές και εντάσσεται ευκολότερα σε πρόγραμμα απεξάρτησης. 

Τολμήστε την μερική νομιμοποίηση των ναρκωτικών. 

Να μπορεί ο ναρκομανής να τα προμηθεύεται δωρεάν μόνο από τα κέντρα απεξάρτησης ή από πιστοποιημένα νοσοκομεία, με την προϋπόθεση ότι θα παίρνει τη δόση του εκεί. Σκεφθείτε, επί τέλους, καινοτόμα και ανθρωπιστικά. Αυτό το φορτίο ηρωίνης, μπορεί να γίνει η αφορμή ώστε ένα δυσβάστακτο φορτίο για τους ναρκομανείς, τις οικογένειές τους και την κοινωνία να αρχίσει να ελαφραίνει.

protagon.gr

Σαν ν' ακούς κλασσική μουσική...

Του Νίκου Παπαδογιάννη

Παρακολουθώ το Μουντιάλ όπως όλοι οι φίλαθλοι της γης. Συμπάσχω όταν ζορίζεται η Εθνική μας, πανηγυρίζω τα γκολ θαρραλέων μικρών όπως η αγαπημένη Κόστα Ρίκα, συγχύζομαι με την ξεδιάντροπη «κονσομασιόν» προς τους μεγάλους, εκστασιάζομαι με παραστάσεις όπως το ρεσιτάλ της Ολλανδίας, γελώ με τα παθήματα των Ισπανών, αναρωτιέμαι πότε θα εκραγεί το καζάνι που λέγεται «Βραζιλία των ανισοτήτων». 

Έπειτα, αλλάζω βαριεστημένος κανάλι. Το μπάσκετ του Ιουνίου είναι το κορυφαίο αθλητικό θέαμα του πλανήτη. Αρκεί να παίζεται μακριά από τα Βαλκάνια. 

Η ημιτελική σειρά της Μπαρτσελόνα με τη Βαλένθια τελείωσε με 3-2 και κρίθηκε στο τελευταίο δευτερόλεπτο του τελευταίου αγώνα. Και οι πέντε αγώνες τελείωσαν με διπλό! Δεν άνοιξε μύτη. Στο τέλος χύθηκαν δάκρυα χαράς και δάκρυα απογοήτευσης. Οι πρωταγωνιστές αγκαλιάστηκαν και οι φίλαθλοι χειροκρότησαν. Δεν άνοιξε ούτε ρουθούνι. Εδώ, με πέντε διπλά σε ισάριθμους αγώνες, σίγουρα θα είχαμε νεκρούς. 

Μιλάνο-Σάσαρι, ημιτελικοί του ιταλικού πρωταθλήματος. Εξι αγώνες, τέσσερα διπλά. Η Αρμάνι νίκησε δύο φορές στη Σαρδηνία, η Σάσαρι δύο φορές στο μιλανέζικο Φόρουμ. Ο κόσμος ευχαριστήθηκε με την ψυχή του, ξελαρυγγιάστηκε από τις φωνές και στο τέλος ευχαρίστησε με γενναίο χειροκρότημα νικητές και ηττημένους. Δεν άνοιξε μύτη. Εδώ, με τέσσερα διπλά σε έξι αγώνες, θα είχαμε εμφύλιο. 

Ρεάλ-Μάλαγα 3-1, ο άλλος ημιτελικός της Ισπανίας. Από τις τρεις νίκες της «βασίλισσας», οι δύο σημειώθηκαν στην παράταση και η άλλη στον πόντο, με σκάνδαλο διαιτησίας. Το πατροπαράδοτο θέατρο έπεσε σύννεφο. Το κοινό φανατίστηκε, συμμετείχε στο δράμα, εν τέλει επέστρεψε στο σπίτι του με τα κύτταρα γεμάτα. Ο Γολιάθ νίκησε τον Δαυίδ με άνωθεν λαθροχειρία. Εδώ, θα κηρύσσαμε τον πόλεμο και θα παίρναμε τους παίκτες από την Εθνική. 

Στη Σερβία, ο πρώτος τελικός ολοκληρώθηκε με 4 εναντίον 2, αφού έπεσε ξύλο στο παρκέ και οι ομάδες αποδεκατίστηκαν. Στην Τουρκία, αφιονισμένοι οπαδοί πέταξαν κόπρανα στον αντίπαλο προπονητή. Της Ελλάδας τα καμώματα καλύτερα να μη τα θυμηθούμε. Mπαλκάνια, Τρίτος κόσμος. Το μπάσκετ της ντροπής, ή μάλλον, το ποδόσφαιρο της ντροπής: Παναθηναϊκός-Ολυμπιακός, Γαλατασαράι-Φενέρμπαχτσε, Παρτίζαν-Ερ.Αστέρας. Ποδόσφαιρο, καμουφλαρισμένο. Από το ταλαίπωρο μπάσκετ, αυτές οι αντιπαλότητες είναι περαστικές. 

Ακόμη και οι Ισπανοί, που υποτίθεται είναι ίδιοι με εμάς, ξεπέρασαν την παιδική ασθένεια που στα Βαλκάνια μοιάζει ανίατη. Οι οπαδοί της Ρεάλ και της Μπάρτσα συνυπήρξαν χωρίς το παραμικρό παρατράγουδο στο Μιλάνο, στο Λονδίνο, στη Βαρκελώνη του 2011. Ας μην ανοίξουμε συζήτηση για το ετήσιο φάιναλ-8 του Κυπέλλου του Βασιλιά. 

Πρώτα και πάνω απ’όλα, η Αμερική. Οι Σαν Αντόνιο Σπερς. Δεν κάνουν μπάσκετ, κάνουν ποίηση. Τους βλέπεις να κυκλοφορούν τη μπάλα και νομίζεις ότι ακούς κλασσική μουσική. 

Μαζέψτε τα καλούδια του ποδοσφαιρικού Μουντιάλ, δεκαπλασιάστε τα, στολίστε τα με χρυσοποίκιλτη κορδέλα, και πάλι θα δυσκολευτείτε να πλησιάσετε το αθλητικό μεγαλείο αυτής της ομάδας. Η μπάλα εξαφανίζεται από το γήπεδο, το καλάθι εξαφανίζεται από τα μάτια των αντιπάλων. Η μαγευτική παράσταση των φετινών τελικών αμφιβάλλω αν έχει προηγούμενο στην ιστορία του ΝΒΑ. 

Οι Σπερς, των μεταναστών: Γκρεγκ Πόποβιτς από την Κροατία, Μάνου Τζινόμπιλι από την Αργεντινή, Τιμ Ντάνκαν από τις Παρθένες Νήσους, Τόνι Πάρκερ και Μπορίς Ντιαό από τη Γαλλία, Πάτι Μιλς και Άρον Μπέινς από την Αυστραλία, Μάρκο Μπελινέλι από την Ιταλία, Τιάγκο Σπλίτερ από τη Βραζιλία, Κόρεϊ Τζόζεφ από τον Καναδά. 

"Ήρθαμε να σας δείξουμε πώς πρέπει να παίζεται το μπάσκετ". 

Ο Κοάι Λέναρντ, ο σπουδαίος MVP των τελικών, από το γκέτο. Εσωτερικός, οικονομικός μετανάστης και αυτός. 

Ο «Ποπ». Ο Γκρεγκ Πόποβιτς. Ο άνθρωπος που φιλοτέχνησε τη μεγαλύτερη δυναστεία στο μετά τον Τζόρνταν ΝΒΑ. Ο φιλόσοφος, ο παιδαγωγός, ο φίλος, ο διδάκτωρ, ο δικτάτωρ. Εφτασε τους 5 τίτλους και θα είχε 6 αν δεν ήταν αδιαπραγμάτευτα προσηλωμένος στο προπονητικό του δόγμα. Ισως ο κορυφαίος προπονητής που πάτησε ποτέ το παρκέ του μπάσκετ. Την πρώτη σεζόν της καριέρας του, σε ένα μικρό κολέγιο, την τελείωσε με ρεκόρ 2-22. Οι ήττες του κόλλησαν το μικρόβιο. 

Και στο τέλος, η αγάπη. Τα δάκρυα. Ο Πάρκερ, στην αγκαλιά του Ντάνκαν. Ο Τζινόμπιλι, στην αγκαλιά του Πόποβιτς. Ο Λέναρντ, στα χέρια των συμπαικτών του. Ο ηττημένος Λεμπρόν Τζέιμς, πρώτος στον αντίπαλο πάγκο για συγχαρητήρια. Ένα πρόχειρο «πασίγιο» από τους απερχόμενους πρωταθλητές για τους θριαμβευτές της βραδιάς. Ο κλαμμένος Ντάνκαν, με τα παιδάκια του στα χέρια. Ο Τζινόμπιλι, περήφανος χαζομπαμπάς με τους γιους του. Ο Πάρκερ να ψάχνει στην εξέδρα το καινούριο του αμόρε και να στέλνει λάγνα βλέμματα. 

Ο ιδιοκτήτης της ομάδας, Πήτερ Χολτ, να παραμερίζει για να μη χαλάσει τις φωτογραφίες των παικτών του: «Από αυτούς ξεκινάει η επιτυχία, όχι από την κορυφή όπως λέτε». Να σκέφτεσαι την Ελλάδα και να μελαγχολείς. Να απορείς ποια κατάρα σε γέννησε στη χώρα που αρνείται να απολαύσει τον αθλητισμό της. Στον τόπο των αφιονισμένων, των θυμωμένων, των φανατισμένων, των αγανακτισμένων. Των επαναστατών χωρίς αιτία. 

"Εάν δεν σου αρέσει, να φύγεις, να μεταναστεύσεις, να πας αλλού", θα γράψει από κάτω ο Ελληνάρας. Αυτός που κυοφόρησε την κρίση αλλά αρνείται να αναγνωρίσει το τέκνον του. 

Όχι. Στον δικό μου τον κόσμο, οι άνδρες κλαίνε κιόλας. Πότε από χαρά, πότε από λύπη. Φέρνουν τα παιδιά τους στο γήπεδο και αφιερώνουν τη νίκη στο κορίτσι τους - ή στο αγόρι τους. Κάνουν και καρδούλες αν χρειαστεί. Μπάτσοι και στρατιώτες δεν πηγαίνουν στα γήπεδα. Στην εξέδρα κάθονται οικογένειες, όχι νεάντερταλ κακοποιοί. Οι ηττημένοι συγχαίρουν τους νικητές. Οι νικητές συγχαίρουν τους ηττημένους. Τα λάθη θεωρούνται ανθρώπινα. Οι θεωρίες συνωμοσίας χρησιμεύουν για διασκέδαση και καλαμπούρι. Η σακούλα με τα πολεμοφόδια είναι γεμάτη με χαρτοπόλεμο και κονφετί. Οι φίλαθλοι απαιτούν "defense" και όχι "γ*8α τους τη μάνα εοέ-οέ". Στις εξέδρες καταναλώνουν πατατάκια και όχι ηρωίνη. Οι εφημερίδες γράφουν για καλάθια και ριμπάουντ, όχι για τσιμπούκια. 

Έχει κι άλλο Μουντιάλ απόψε. Θα το παρακολουθήσω, όπως όλος ο κόσμος από την τηλεόραση-ΥΕΝΕΔ της Νέριτ. Το καλύπτω, άλλωστε, με σελίδες επί σελίδων, για την μαρτυρική Ελευθεροτυπία. Θα υποστηρίξω φυσικά την Εθνική μας, την απαλλαγμένη από γελοίες και προσχηματικές κόνξες από τους συλλόγους επισημαίνω, αρκεί αυτή να κρατήσει σε απόσταση τους παναγιώταρους και τα σταγονίδια. Μετά, την Κόστα Ρίκα, που δεν έχει καν στρατό. 

Από αύριο, όμως, ζάπινγκ στο ευλογημένο διαδίκτυο: Μιλάνο-Σιένα, τελικός υπ’αριθμόν 2, βράδυ Τρίτης. Την Πέμπτη αρχίζει και το γλέντι στη Μαδρίτη, Ρεάλ-Μπαρτσελόνα με Μπουρούση και Παπανικολάου. 

Το ΝΒΑ δυστυχώς τελείωσε, αλλά το μπάσκετ είναι ακόμη εδώ. Κανονικό μπάσκετ, όχι σαν αυτό που ζούμε εδώ. Αθλητισμός, όχι πόλεμος. Έχουμε κι εμείς Μουντιάλ τον Σεπτέμβριο, άσχετα αν βάλθηκαν οι ένθεν κακείθεν "ασυμβίβαστοι" να μας το βγάλουν ξινό.

gazzetta.gr

Fatherly Love

Ένα πολύ συγκινητικό φίλμ μικρού μήκους του Κωνσταντίνου Πιλάβιου που μιλά χωρίς να λέει πολλά για... την απύθμενη πατρική αγάπη. Αξίζει να αφιερώσετε δέκα λεπτά από το χρόνο σας.

Οι βασικές πρώτες βοήθειες για παιδικά ατυχήματα

Ευχόμαστε να μην σας χρειαστούν ποτέ. Ωστόσο οι πρώτες βοήθειες αποτελούν γνώσεις απαραίτητες για κάθε άνθρωπο, πόσο μάλλον για τους γονείς. Τα παιδιά είναι περισσότερο ευάλωτα στον κίνδυνο καθώς δεν έχουν επίγνωση του κινδύνου και η περιέργειά τους τα οδηγεί σε πράξεις και παιχνίδια που ίσως καταλήξουν να τα βλάπτουν. Μάθετε τι πρέπει να κάνετε σε επείγουσες καταστάσεις ατυχήματος στο παιδί.

Εισαγωγικά 

Το Σωματείο μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα, ΠΝΟΗ - Φίλοι Εντατικής Θεραπείας Παιδιού επισημαίνει ότι τα επείγοντα περιστατικά υγείας που συχνά παρουσιάζονται κατά την διάρκεια εργασίας, άθλησης, ή παιχνιδιού που έχουν ανάγκη άμεσης παροχής πρώτων βοηθειών, επιδεινώνονται λόγω έλλειψης ή καθυστέρησης βοήθειας. «Είναι εξαιρετικά σημαντικό να ξέρει κάποιος την κρίσιμη ώρα μιας ανακοπής να ξαναδώσει ζωή σε ένα παιδί ή ενήλικα μέχρι να φθάσει στο Νοσοκομείο», αναφέρει στην ιστοσελίδα του και για το λόγο αυτό οργανώνει Μαθήματα Βασικής Καρδιοπνευμονικής Αναζωογόνησης. Στο πλαίσιο αυτό μας βοήθησαν, με χαρά, στην υλοποίηση αυτού του χρηστικού άρθρου. 

Η ΠΝΟΗ προτείνει να εκτυπώσετε και συμπληρώσετε την παρακάτω λίστα με τα τηλέφωνα πρώτης ανάγκης και να τα γνωστοποιήσετε και στους κοντινούς συγγενείς σας.

Κουτί πρώτων βοηθειών 

Το κουτί πρώτων βοηθειών πρέπει να το έχετε πάντα στο σπίτι και στο αυτοκίνητο και να περιέχει τα εξής:

• Γάζες Λευκοπλάστ 
• Αυτοκόλλητους επιδέσμους 
• Ελαστικό επίδεσμο 
• Τριγωνικό ύφασμα 
• Βαμβάκι Ψαλίδι 
• Τσιμπίδα 
• Θερμόμετρο 
• Παγοκύστη 
• Αντισηπτικά 
• Λοσιόν για δερματικούς ερεθισμούς (αντιϊσταμινικό) 
• Ενεργό άνθρακα (χαπάκια) 
• Αναλγητικά (παυσίπονα) 
• Αντιαλλεργικά (σιρόπι - ταμπλέτες) 

Δηλητηρίαση 

Τα συμπτώματα μπορεί να περιλαμβάνουν ναυτία, εμετό ή κοιλιακό πόνο, ξαφνική απώλεια των αισθήσεων, αποπληξία, σύγχυση ή αδιαθεσία, ασυνήθιστη οσμή στο στόμα, υπολείμματα στο στόμα από άγρια φρούτα ή φύλλα, πόνος ή κάψιμο στο λαιμό από την κατάποση καυστικού υγρού ή οξέος. 

Αντιμετώπιση 

---->

Σκυλιά στη θάλασσα και νόμοι; Μαγική εικόνα.

Του Γιώργου Φραντζεσκάκη

Η νομική σύγχυση που καλύπτει την υπόθεση «ζώα στην παραλία» προσφέρει πολλές δυνατότητες υποκειμενικής ερμηνείας. 

Συνήθως είμαι αισιόδοξος. Συνήθως πιστεύω πως όσα γράφουμε εδώ διαφωτίζουν κάπως τις σκιές της ασυναρτησίας που προκύπτει από το χάος των νόμων και των διατάξεων, εκείνων που οριοθετούν -υποτίθεται- τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις των φιλόζωων. Αυτήν τη φορά όμως θα πρέπει να είμαι ειλικρινής. Τα όσα ακολουθούν είναι πιθανό να σας μπερδέψουν περισσότερο απ’ ό,τι θα σας διευκολύνουν. 

Επιτρέπεται η παρουσία των σκύλων στις παραλίες; 

Ο νόμος 4235/2014 (Α’32) για τα ζώα συντροφιάς αναφέρει σαφώς ότι επιτρέπεται η παρουσία τους οπουδήποτε, αρκεί να είναι ελεγχόμενα από τον συνοδό τους, να κυκλοφορούν με λουρί και να υπάρχει διαθέσιμο το βιβλιάριο υγείας τους (ή το διαβατήριο) για κάθε ενδεχόμενο έλεγχο από τα αρμόδια διοικητικά όργανα. 

Πέρα από αυτό όμως, ο Γενικός Κανονισμός Λιμένος Λαυρίου (άρθρο 230) και η εγκύκλιος Μ.Φ. 2119.4/3/0616-06-2006 προβλέπουν ότι στις θάλασσες «απαγορεύεται η κυκλοφορία των ζώων καθώς και το λούσιμο (sic) αυτών σε χώρους λουομένων». 

Και ποιοι είναι αυτοί οι περίφημοι «χώροι λουομένων»; Ο κανονισμός συνεχίζει: «Η ύπαρξη λουομένων σε μια θαλάσσια περιοχή αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για το χαρακτηρισμό αυτής της περιοχής ως χώρου λουομένων». 

Άρα, αν πάτε σε μια παραλία και δεν υπάρχει ψυχή, μπορείτε να κάνετε μπάνιο μαζί με το σκύλο σας. Αν όμως εμφανιστεί ένας άλλος «λουόμενος» και δυσανασχετήσει, είστε υποχρεωμένος να μαζέψετε το ζώο σας. Απλό; Ούτε κατά διάνοια. Και να γιατί: 

Ποιος έχει την αρμοδιότητα να βεβαιώσει την παράβαση, αν κάνω το σφάλμα να βάλω το σκύλο μου στη θάλασσα, ακόμη και όταν κάποιοι διαμαρτύρονται; Μια γυναίκα, το 2000, αρνήθηκε να απομακρύνει το σκύλο της από την παραλία σε μια τοποθεσία του Σουνίου και κάποιος λουόμενος άσκησε εναντίον της αγωγή αποζημίωσης για «προσβολή της προσωπικότητάς του». 

Η υπόθεση εκδικάστηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών και η εναγόμενη αθωώθηκε, καθώς ο δικαστής αποφάσισε ότι «οι παραλίες ανήκουν στη δικαιοδοσία των Αστυνομικών και όχι των Λιμενικών Αρχών», σύμφωνα με το άρθρο 3, παράγραφος 1, του νομικού διατάγματος 444/1970. Έτσι, σύμφωνα με το δικαστήριο, το Λιμενικό δεν είχε αρμοδιότητα να βεβαιώσει παράβαση, επειδή «η επιβολή αστυνομικών πράξεων -όπως είναι η επιβολή προστίμου- υφίσταται ως αρμοδιότητα του Λιμενικού στους λιμένες, στις χερσαίες ζώνες και τις παραλίες ΜΟΝΟΝ όταν εκεί διενεργούνται εργασίες συναφείς με τη λειτουργία των λιμένων και όχι σε οποιαδήποτε άλλη παραλία. Σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση, αρμόδια είναι μόνον η κατά τόπους Αστυνομική Αρχή». 

Αυτό σημαίνει ότι πρόστιμο μπορεί να επιβάλλει μόνον η Αστυνομία (και η ∆ημοτική εφόσον υπάρχει) και αν σε κάποιον τόπο δεν υπάρχει καμία από τις δύο αυτές υπηρεσίες, τότε μόνον επιλαμβάνεται του ζητήματος το Λιμενικό. Όμως, η απόφαση αυτή αναιρέθηκε τελικά από τον Άρειο Πάγο (ναι, ο ενάγων έφτασε μέχρι εκεί…) δύο χρόνια αργότερα! Άρα, καλά τα λέει το Λιμενικό. Έχει δικαίωμα και υποχρέωση να κόβει πρόστιμα σε όσους βάζουν τα σκυλιά τους στη θάλασσα και δεν τα απομακρύνουν από την παραλία όταν κάποιος λουόμενος το απαιτεί επίμονα. Σωστά; Περίπου. 

Κι αυτό γιατί πάντοτε οι νόμοι υπερισχύουν των εγκυκλίων. Ο νόμος 4235/2014 λέει ότι τα σκυλιά μπορούν να παρευρίσκονται σε οποιονδήποτε κοινόχρηστο χώρο, αρκεί να ισχύουν οι προϋποθέσεις που αναφέρουμε πιο πάνω και η διαβόητη εγκύκλιος 2119 καθίσταται ανενεργός, αφού καλύπτεται από την υπερισχύουσα νομοθεσία. 

Άρα το πρόβλημα δεν είναι τα σκυλιά στην παραλία, αλλά τα σκυλιά μέσα στη θάλασσα. Όπου, γενικώς, αν υπάρχουν άλλοι άνθρωποι τριγύρω, απαγορεύονται. Σωστά; Σχεδόν. Λύσαμε το ζήτημα της παρουσίας του σκύλου στην παραλία. Και ξέρουμε πλέον ότι, ακόμη κι αν το αστυνομικό ή λιμενικό όργανο σας κόψει πρόστιμο, μπορεί μέχρι και να διωχθεί για παράβαση καθήκοντος. Και εσείς, αν προσφύγετε στα διοικητικά δικαστήρια, μπορείτε να ακυρώσετε το πρόστιμο (αρκεί να είστε διατεθειμένος να ανηφορίσετε τον νομικό Γολγοθά μέχρι το Συμβούλιο της Επικρατείας). Για τη θάλασσα όμως υπάρχει μία ακόμη επιπλοκή. 

Αν «χώρος λουομένων» θεωρείται οποιαδήποτε παραλία όπου κολυμπάει έστω και ένας άνθρωπος -εκτός από εσάς-, τότε όλες οι παραλίες είναι δυνάμει «χώροι λουομένων». Οι δικαστές του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών όμως, στην περίπτωση της γυναίκας που περιγράψαμε πιο πάνω, έκριναν ότι στις «μη οργανωμένες παραλίες» μπορεί να απολαμβάνει ο καθένας το μπάνιο του με το σκυλί του, ακόμη και αν εμφανιστούν άλλοι κολυμβητές. 

Και ποιες είναι αυτές οι περίφημες «οργανωμένες παραλίες», σύμφωνα με τους δικαστές; Μόνον εκείνες που διαθέτουν «λουτρικές εγκαταστάσεις». Ντουσιέρες, αποδυτήρια, ναυαγοσώστη, κάποια μορφή οργάνωσης. Αυτή η απόφαση -μια αληθινά πρωτοποριακή, συσταλτική ερμηνεία του παρωχημένου Γενικού Κανονισμού Λιμένων, που καταρτίστηκε το 1978- κατέπεσε επίσης στον Άρειο Πάγο. Ο οποίος γνωμοδότησε ότι, τελικά, παραλίες λουομένων και χώροι άβατοι για τα σκυλιά είναι όλες οι παραλίες όπου παρατηρείται «δραστηριότητα λουομένων». Πιο ασαφής ερμηνεία από το Ανώτατο Δικαστήριο της χώρας μας δεν γίνεται… 

Τελικά, τι ισχύει; Μπερδευτήκαμε. 

Ο περίπατος στην παραλία μάλλον επιτρέπεται γενικώς, αρκεί ο σκύλος σας να συνοδεύεται και να έχει μαζί του το βιβλιάριο υγείας. Μπάνιο σε απομακρυσμένες παραλίες μπορείτε να τον κάνετε, αρκεί να μην παραπονεθεί κάποιος λουόμενος ότι «του προσβάλλετε την προσωπικότητα», οπότε πρέπει να τον απομακρύνετε. Όσο για τη βεβαίωση της παράβασης, απ’ ό,τι φαίνεται, αρμόδιο όργανο για τη στεριά είναι η Αστυνομία και για τη θάλασσα το Λιμενικό.

Όμως, καθώς στον νομικό μας πολιτισμό δεν ισχύει απαρέγκλιτα το δεδικασμένο, δεν αποκλείεται, στην επόμενη εμπλοκή του νόμου σε παρόμοια υπόθεση, κάποιος ανώτατος δικαστής να αποφανθεί ότι μια παραλία στην άκρη του Θεού είναι εντέλει κατάλληλος τόπος για να κολυμπήσει και το σκυλί σας. Μη βιαστείτε να χαρείτε. 

Κι αυτή θα είναι μια μοναδική περίπτωση δικαστικής απόφασης, τουλάχιστον μέχρι να πιέσουμε για έναν σαφή νόμο που να επιτρέπει τα σκυλιά στη θάλασσα, αν όλοι σέβονται την κοινή λογική: τα σκυλιά να μην ενοχλούν, να μην τρομοκρατούν τους άλλους τριγύρω και τα αφεντικά τους να αποδεχτούν το αναπόδραστο: ότι μερικοί άνθρωποι πιστεύουν ακόμα πως η θάλασσα μπορεί να μολυνθεί ανεπανόρθωτα από την παρουσία τους! 

Ψυχραιμία, καλά μπάνια και καλό καλοκαίρι!

trihes.gr
o-klooun.com

Η αξέχαστη ομιλία του Άρη Σταθάκη για την οδική ασφάλεια

Ο Άρης Σταθάκης είναι ο άνθρωπος που παρότρυνε όσο κανείς άλλος τους Έλληνες, να ενδιαφερθούν για την οδική ασφάλεια. 

Για πολλούς είναι αυτός που μας έμαθε να φοράμε ζώνες ασφαλείας στα αυτοκίνητα και κράνος στα δίκυκλα, κάτι που οδήγησε και στη βράβευσή του από το Ίδρυμα Μπότση. Οι εκπομπές του στην τηλεόραση (Από τη θέση του οδηγού) και το ραδιόφωνο (Οδηγώντας) του ΑΝΤ1, θα μείνουν αξεπέραστες, τόσο σε τηλεθέαση, όσο και -κυρίως- στα μηνύματα που πέρασαν στους τηλεθεατές.

Αντί άλλου αφιερώματος, σας καλούμε να ακούσετε μια από τις τελευταίες ομιλίες του για την οδική ασφάλεια, μέσα από την οποία προκύπτουν όλα όσα θα μπορούσαν να ελαχιστοποιήσουν την μάστιγα των τροχαίων δυστυχημάτων, που αποδεκατίζει το ανθρώπινο δυναμικό της χώρας, αλλά και τεράστια κονδύλια από το ανύπαρκτο κρατικό αποθεματικό. Αντί επικήδειου, ας αφιερώσουμε μισή ώρα από τη ζωή μας, ακούγοντας τον αξεπέραστο Άρη Σταθάκη να λέει αλήθειες που σώζουν ζωές.

(από το δέκατο λεπτό ο κ.Σταθάκης)

newsbeast.gr

Θα χαρίσουμε τους «μπάτσους» στη Χ.Α.;

04/06/2013

Κατερίνα Παναγοπούλου 

Δεκέμβριος. Τετάρτη απόγευμα, στο κακοφωτισμένο κέντρο της Αθήνας. Η παράσταση του Εθνικού έχει μόλις τελειώσει και οι θεατές βγαίνουν από το θέατρο. 

Κατηφορίζοντας την Κωνσταντινουπόλεως δύο μηχανές της ομάδας ΔΙ.ΑΣ. περιπολούν και δύο κυρίες γύρω στα 50 τούς φωνάζουν «να ’στε καλά, ρε παιδιά, που υπάρχετε!». Η μηχανή σταματά και ο ένας από τους δύο νεαρούς αστυνομικούς βγάζει το κράνος του, «σας ευχαριστούμε πολύ! Να ξέρατε τι ακούμε...». 

6 μήνες μετά, η φράση του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Νίκου Βούτση μού έφερε στο μυαλό αυτήν ακριβώς τη στιχομυθία. Και εκείνα τα βλέμματα. Εκατέρωθεν. 

«Θα ήμουν θετικός σε μια συζήτηση στο να απαγορευθεί γενικώς η οπλοφορία στην κοινωνία. Το να λέμε μόνο για τους βουλευτές και να έχει όπλο ο τελευταίος μπάτσος, μπράβος και οτιδήποτε κυκλοφορεί στη χώρα, την επικινδυνότητα για τον απλό πολίτη δυστυχώς τη μειώνουμε κατ’ ελάχιστο». 

Για κάποιους –όχι λίγους– οι αστυνομικοί ακόμα και σήμερα είναι «μπάτσοι». Φάνηκε, άλλωστε, από τη διευκρινιστική δήλωση του βουλευτή: «Αναφορικά με τη χτεσινή δήλωσή μου διευκρινίζω ότι αφορούσε στην ανάγκη γενικότερης απαγόρευσης της οπλοχρησίας των πολιτών, προφανώς εκτός όσων αστυνομικών βρίσκονται σε ώρα υπηρεσίας, ιδιαίτερα δε, σε όσους, λίγους ενδεχομένως, οπλοφορούν σε υπηρεσίες παντοειδούς “προστασίας”». Για τον όρο «μπάτσοι», καμία ανασκευή.

Αυτό που κατάλαβε ο βουλευτής από το θόρυβο που προκλήθηκε και από την έκρηξη στα social media ήταν ότι το πρόβλημα της δήλωσης εστιάζεται αποκλειστικά στο αν θα οπλοφορούν ή όχι. Το ότι ένας βουλευτής αποκάλεσε σε δημόσιες δηλώσεις του στο περιστύλιο της Βουλής μπάτσους τα σώματα ασφαλείας της χώρας ήταν ψιλά γράμματα. «Το έχουν κατακτήσει με το σπαθί τους να τους λέμε μπάτσους» διαβάζω στο twitter. 

Και θα συνεχίσουν να το κατακτούν, όσο συνεχίζουμε να τους αποκαλούμε έτσι. Τους
νομιμοποιούμε να συμπεριφέρονται έτσι. Όσο τους εξισώνουμε με μπράβους, όσο τους απαξιώνουμε και τους αντιμετωπίζουμε σαν βασανιστές. Τους το κάνουμε εύκολο. Όσο τα κόμματα της Αριστεράς συνεχίζουν να θεωρούν πιστοποιητικό αριστεροφροσύνης το να καθυβρίζει κανείς και να κατηγορεί τους αστυνομικούς. Όσο οι ιδεοληψίες και τα κατάλοιπα του παρελθόντος λειτουργούν ως πυξίδα για το παρόν. Όσο το να είσαι εσύ «Αριστερός» πρέπει να ταυτίζεται με την παραδοχή ότι αυτοί είναι «μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι». Όταν εν έτει 2013 έχουμε ρητορική και σκέψη δεκαετίας ’70 και θεωρούμε πράξη επαναστατικότητας το να ρίχνουμε μολότοφ σε αστυνομικά τμήματα. Όσο κι αν είναι κατανοητή και σεβαστή η υποσυνείδητη αντιπάθεια προς την αστυνομία από ανθρώπους που έχουν ζήσει τα χρόνια του μετεμφυλιακού «κράτους της δεξιάς». 

Άλλωστε, η οικονομική κρίση, σαρώνοντας τα πάντα, τείνει να αναιρέσει ακόμα και την υπόθεση πως «για να γίνεται κανείς αστυνομικός, έχει ακροδεξιά ροπή». Όπως έδειξαν και τα τελευταία στοιχεία, η καλπάζουσα ανεργία και η αβεβαιότητα της επαγγελματικής αποκατάστασης των νέων, έχουν εκτοξεύσει τις βάσεις εισαγωγής στα σώματα ασφαλείας, καθώς τα παιδιά ξέρουν ότι εκεί θα έχουν εξασφαλισμένο μισθό, αλλά και αμοιβή από την πρώτη ημέρα. Για κάποιους σνομπ «διανοούμενους» αυτοί είναι ελάσσονος σημασίας λόγοι, αλλά για πολλά φτωχά παιδιά, μείζονος. Και η αλήθεια είναι πως αν κάτι θα μπορούσαν να προσφέρουν όλοι αυτοί οι «φωτισμένοι» δημοσιολόγοι θα ήταν η αποκατάσταση των «μπάτσων» στα μάτια της κοινωνίας. Η έμφαση στο ότι είναι όργανα της συντεταγμένης πολιτείας και ως εκ τούτου όχι κάποιοι περιθωριακοί τύποι φασιστικών αντιλήψεων που ηδονίζονται να βαράνε. Γιατί όσο απαξιώνονται στο δημόσιο διάλογο, όσο αντιμετωπίζονται ως φασίστες μπάτσοι, τόσο θα ωθούνται σε αυτή τη συμπεριφορά και κατ’ επέκταση στην ακροδεξιά ιδεολογία. 

Τα ποσοστά της Χ.Α. στα σώματα ασφαλείας στις τελευταίες εκλογές είναι αποκαλυπτικά και καταδεικνύουν τις καταστροφικές συνέπειες αυτής της ρητορικής.

Οι αστυνομικοί ψήφισαν σε μεγάλο ποσοστό Χ.Α. γιατί στρεβλά τους έχει δοθεί να καταλάβουν ότι η Χ.Α. τους προστατεύει.

Ότι δεν τους αντιμετωπίζει ως «μπάτσους». 

Πριν από 1 μήνα περίπου σε επίκαιρη ερώτηση του Ηλία Κασιδιάρη προς τον υπουργό Δικαιοσύνης, ο βουλευτής της Χ.Α. εξήρε τον επαγγελματισμό και την ανδρεία των Ελλήνων αστυνομικών, οι οποίοι, όπως έλεγε, δίνουν απροστάτευτοι και χωρίς τα κατάλληλα μέσα μάχη απέναντι σε αδίστακτους εγκληματίες. Ποιος βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ ή του ΚΚΕ εξάρει το έργο της ελληνικής αστυνομίας; (εξαίρεση η εμφάνιση της Ρένας Δούρου σε πορεία για μισθολογικά αιτήματα, κάτι που όμως εντάσσεται στην μόνιμη πολιτική τακτική του ΣΥΡΙΖΑ να στηρίζει οποιονδήποτε διαμαρτύρεται για οιονδήποτε λόγο και με οποιαδήποτε αφορμή κατά της κυβέρνησης). 

Το μόνο αποτέλεσμα, λοιπόν, που έχει η απαξίωση των αστυνομικών είναι η μαζική στροφή τους προς την ακροδεξιά.

Που θα ενταθεί, όσο αφήνουμε τη Χ.Α. να παριστάνει τον προστάτη των σωμάτων ασφαλείας της χώρας. Πώς θα εμπνευστούν από τη ρητορική αυτών που τους αποκαλούν «μπάτσους»; Αυτών που τους τοποθετούν απέναντι; 

Σε χιουμοριστικό βίντεο που προβλήθηκε προ 3 μηνών περίπου στο Ράδιο Αρβύλα, ο βουλευτής της ΝΔ Άδωνις Γεωργιάδης έλεγε «εγώ πήγα για να στηρίξω τα ματ, όπως κάνω πάντα, άλλωστε, γιατί τα
λατρεύω!» «Τα ματ; Είναι τόσο κακό και ψυχρό πράγμα τα ματ, ποιος άνθρωπος λατρεύει τα ματ;» αναρωτιόταν αμέσως μετά ο Αντώνης Κανάκης. Και πράγματι το βίντεο προκαλούσε γέλιο, διότι στη συνείδηση του μέσου Έλληνα τα ματ και η αστυνομία είναι κάτι αντιπαθητικό, απωθητικό. Δεν είναι το όργανο του κράτους που προστατεύει, που επεμβαίνει προς όφελος του πολίτη. Που με τη δράση του ο πολίτης μπορεί να νιώθει ασφαλής. 

Το θέμα, λοιπόν, δεν είναι μόνο ο χαρακτηρισμός, αλλά η γενικότερη αίσθηση που διαχέεται πως η αστυνομία είναι εχθρός και όχι προστάτης. Τα εγκληματικά λάθη, βέβαια, και οι ευθύνες των ίδιων των αστυνομικών είναι πολλά, όπως και οι παραλήψεις, η απολύτως καταδικαστέα κατάχρηση εξουσίας, η παράβαση καθήκοντος και κανείς δεν μπορεί να ξεχάσει ή να απαξιώσει περιστατικά τύπου ζαρντινιέρα. Κανείς δεν μπορεί να βγάλει από το μυαλό του τις σοκαριστικές, απάνθρωπες σκηνές ωμής βίας από το τμήμα Ομονοίας, κανείς δεν μπορεί να ξεχάσει τους «αστυνομικούς» που προσφέρουν προστασία σε νυχτερινά μαγαζιά ή την πρόσφατη εξάρθρωση κυκλώματος ναρκωτικών σε Θεσσαλονίκη, Βόλο και Αγρίνιο με επικεφαλής αστυνομικούς, ακόμα και τον διοικητή της δίωξης! Και τόσα άλλα. 

Επίορκοι υπάρχουν σε όλους τους χώρους. Και πρέπει να τιμωρούνται σε όλους τους χώρους και όταν χρειάζεται, αυστηρά. Αν, όμως, θέλουμε οι αστυνομικοί να μη συμπεριφέρονται όλοι ως «μπάτσοι» δεν μπορούμε να τους αποκαλούμε έτσι. Πρέπει να λέμε εμφατικά ότι είναι όργανα του κράτους γιατί από αυτή την παραδοχή κατοχυρώνονται και οι υποχρεώσεις τους. 

Πρέπει, δηλαδή, κάποια στιγμή να αποφασίσουμε: θα χαρίσουμε τους «μπάτσους» στην Χ.Α.;

athensvoice.gr/

Είναι υποχρεωτική η ψήφος στις ερχόμενες εκλογές;

25-04-2014 

Γράφει ο Ισαάκ Απ. Γεροντίδης* 

Κατά τις ημέρες του Πάσχα στη Σπάρτη σε συζητήσεις με φίλους – συντοπίτες, τέθηκε κατ’ επανάληψη το ερώτημα αν η ψήφος στις ερχόμενες αυτοδιοικητικές εκλογές, καθώς και σε εκείνες για την ανάδειξη των αντιπροσώπων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, είναι υποχρεωτική από το νόμο. Το ίδιο το ερώτημα ξενίζει με την εγγενή του παραδοξότητα: Πώς είναι δυνατόν το δικαίωμα του εκλέγειν να συνιστά ταυτόχρονα και υποχρέωση; Ωστόσο, το θεωρητικό υπόβαθρο του ζητήματος, δεν θα μπορούσε να παρουσιαστεί στο παρόν κείμενο (βλ. πάντως σχετικά Κ. Μαυριά, Συνταγματικό Δίκαιο, 4η έκδ., 2005, σ. 414 επ.∙ Αθ. Ράικο, Συνταγματικό Δίκαιο, 3η έκδ., 2009, σ. 285∙ A. Malkopoulou, Lost Voters: Participation in the EU elections and the case for compulsory voting, 2009, pp. 8-10, όπου και συγκριτική επισκόπηση αλλοδαπών δικαίων). Με την υπόθεση, όμως, ότι το ζήτημα έχει ευρύτερο ενδιαφέρον, στις παρακάτω γραμμές επιχειρείται μια πολύ συνοπτική παρουσίαση: α) της ισχύουσας σχετικής νομοθεσίας και β) της μέχρι σήμερα ερμηνείας και εφαρμογής της. 

Η γενική ρύθμιση τίθεται στην κορυφή της ιεραρχίας ισχύος των κανόνων δικαίου. Σύμφωνα με το άρθρο 51 παρ. 5 του Συντάγματος, η άσκηση του εκλογικού δικαιώματος είναι υποχρεωτική. Πώς, όμως, η συνταγματική αυτή πρόβλεψη εκφράζεται στο επίπεδο του κοινού νόμου; 

Ειδικά για τις εκλογές των δημοτικών και περιφερειακών αρχών, το άρθρο 11 παρ. 2 του ν. 3852/2010, ορίζει ότι η ψήφος είναι υποχρεωτική. Εξαίρεση εισάγεται για τους εκλογείς που κατοικούν στο εξωτερικό, για όσους έχουν ηλικία άνω των 70 ετών και, τέλος, για εκείνους που κατά την ημέρα των εκλογών βρίσκονται σε απόσταση μεγαλύτερη των 200 χλμ. από το εκλογικό τμήμα στο οποίο ψηφίζουν. Τι γίνεται, εντούτοις, στην περίπτωση που κάποιος, παρότι δεν εμπίπτει στις παραπάνω εξαιρέσεις, δεν προσέλθει να ψηφίσει, χωρίς να δικαιολογήσει την απουσία του βάσει άλλου λόγου ανωτέρας βίας; 

Το άρθρο 116 παρ. 1 του ν. 3852/2010 παραπέμπει σχετικά στην ισχύουσα «εκλογική νομοθεσία». Σήμερα, δηλαδή, στο ΠΔ 26/2012. Το δε άρθρο 117 του τελευταίου ανάγει τη μη άσκηση του εκλογικού δικαιώματος σε πλημμέλημα με πλαίσιο ποινής από ένα μήνα μέχρι ένα έτος, ενώ προβλέπει και τη δυνατότητα επιβολής της παρεπόμενης ποινής της στέρησης των πολιτικών δικαιωμάτων από ένα μέχρι τρία έτη. Συμπερασματικά, σύμφωνα με το νόμο, αν κάποιος δεν ψηφίσει στις αυτοδιοικητικές εκλογές μπορεί να καταδικαστεί σε φυλάκιση μέχρι ένα έτος και να στερηθεί τα πολιτικά του δικαιώματα από ένα έως τρία έτη. 

Ειδικά για τις εκλογές για τους αντιπροσώπους στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, το άρθρο 1 παρ. 1 του ν. 4255/2014, ορίζει (επίσης) ότι η ψήφος είναι υποχρεωτική. Οι δε συνέπειες από τη μη τήρηση της υποχρέωσης αυτής προκύπτουν από τη συνδυαστική εφαρμογή των άρθρων 9 παρ. 5 του ν. 4255/2014 και 117 παρ. 1 και 2 του ΠΔ 26/2012. Σύμφωνα με αυτά, με την εξαίρεση όσων εκλογέων είναι ηλικίας μεγαλύτερης των 70 ετών και όσων κατοικούν στο εξωτερικό, για εκείνους που δεν θα ψηφίσουν στις ευρωεκλογές ο νομοθέτης προβλέπει (όπως ακριβώς και στις αυτοδιοικητικές εκλογές) ποινή φυλάκισης από ένα μήνα μέχρι ένα έτος και στέρηση των πολιτικών δικαιωμάτων από ένα μέχρι τρία έτη. 

Όπως μπορεί να παρατηρηθεί, οι διατάξεις αυτές μετρούν πολύ λίγο χρόνο ζωής. Επαναλαμβάνουν, ωστόσο, τις ρυθμίσεις της παλαιότερης νομοθεσίας, η οποία επίσης προέβλεπε ποινές. Σε κάθε περίπτωση, φαίνεται ότι είτε με τη νομοθεσία του πρόσφατου παρελθόντος είτε με τη σημερινή, δεν υπάρχει δικαστική απόφαση που να εφαρμόζει το νόμο επιβάλλοντας ποινές. Στην επιστήμη, μάλιστα, οι σχετικές διατάξεις νόμων ελέγχονται ως σιωπηρώς καταργημένες, μετά την εκτεταμένη συνταγματική αναθεώρηση του 2001 (βλ. Κ. Μαυριά, ό.π.) Το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους, πάντως, στη σχετική με αριθμό 277/2002 γνωμοδότησή του, γνωμοδοτώντας επί παρόμοιων ρυθμίσεων του παρελθόντος αποφάνθηκε (με πλειοψηφία 5-2) υπέρ της διατήρησής τους σε ισχύ και βάσει του ισχύοντος Συντάγματος. 

Αντί επιλόγου, όμως, και ανεξάρτητα από το ζήτημα της νομικής υποχρέωσης, μπορεί κανείς να αναρωτηθεί: Τι πράγματι θα κερδίσει και, το κυριότερο, τι πράγματι θα προσφέρει, αν από «άποψη» δεν ψηφίσει; Μπορούμε να αψηφήσουμε την υποχρέωσή μας για ενάσκηση του δικαιώματος ψήφου στη σημερινή συγκυρία; Πριν την πολυεπίπεδη κρίση που βιώνουμε, η εποχή που το δικαίωμα στην ψήφο δεν αποτελούσε πραγματικότητα, αλλά ευχή και διεκδίκηση, ίσως νοούνταν μόνο ως ιστορία. Σήμερα, θα πρέπει να έχει πια εμπεδωθεί, ότι η ιστορία μπορεί πράγματι να επαναληφθεί, και όχι μόνο ως φάρσα. Τόσο στα πεπερασμένα όρια του Δήμου και της Περιφέρειας, όσο και στον ευρωπαϊκό χώρο, στις ημέρες μας περισσότερο από οποτεδήποτε στο πρόσφατο παρελθόν, το δικαίωμα στην ψήφο καθαυτό έχει μια αξία αυτοτελή. Μια αξία, που ο νομοθέτης μας υποδεικνύει να μην υποτιμήσουμε, αν πράγματι θέλουμε να τη διαφυλάξουμε.

*ο Ισαάκ Απ. Γεροντίδης, είναι Δικηγόρος ΔΣΑ, ΜΔΕ Νομικής Σχολής Αθηνών, μέλος της PLA Greece

www.notospress.gr/

Τι θα κάνατε στη θέση αυτών των αστυνομικών; (video)

3 συγκλονιστικά βίντεο για τις δύσκολες αποφάσεις

Η Ομοσπονδία Αστυνομικών της Σκωτίας κυκλοφόρησε τρία βίντεο για τις δύσκολες αποφάσεις που καλούνται να πάρουν οι Αστυνομικοί εν ώρα υπηρεσίας. Τα τρία βίντεο είναι βασισμένα σε τρία διαφορετικά μεταξύ τους, αληθινά σενάρια. 

Το πρώτο αφορά ένα τροχαίο ατύχημα, το δεύτερο ένα άγριο περιστατικό ενδοοικογενειακής βίας και το τρίτο τσακωμούς σε μπαρ. Ιδιαίτερα στο πρώτο και το δεύτερο βίντεο από την απόφαση που θα πάρουν κρέμεται και η ζωή τους, ενώ ταυτόχρονα σε όλα, δίνονται βασικά στοιχεία της οικογενειακής κατάστασης των Αστυνομικών. 

Στη σελίδα της Ομοσπονδία Αστυνομικών της Σκωτίας τα βίντεο συμπληρώνονται με τη φράση: «Βάζουμε τον εαυτό μας σε κίνδυνο για να μη χρειαστεί να το κάνετε εσείς». 

Δείτε τα 3 βίντεο:

"WE  PLACE  OURSELVES  IN  HARM'S  WAY  SO YOU  DON'T  HAVE  TO

What would you do?"

athensvoice.gr

Τα παιδιά των μπάτσων

Γράφει η Σοφία Ισμήνη.

Είναι Κυριακή βράδυ, γύρω στις έντεκα και δυο πιτσιρίκια παίζουν με τον πατέρα τους ξεσηκώνοντας τον τόπο. Η μαμά γελάει και μαλώνει ταυτόχρονα, κάνει όμως και τα στραβά μάτια γιατί ξέρει πόσο τους λείπει ο άντρας που τάχα παλεύουν στο πάτωμα. 

Χτυπάει το τηλέφωνο, το παιχνίδι σταματά όπως και το γέλιο.  ‘’Έρχομαι’’ απαντάει σοβαρά, κλείνει βιαστικά και αρπάζει τη στολή του. Δευτερόλεπτα αργότερα ακούγονται σειρήνες, το ζευγάρι λέει δυο τρείς κουβέντες ψιθυριστά για να μην ανησυχήσουν τα παιδιά, όμως το μεγαλύτερο καταλαβαίνει πως κάτι δεν πάει καλά και τον προλαβαίνει στην πόρτα. ‘’Μπαμπά μην πάς...‘’ τον παρακαλά και δάκρυα τρέχουν στο παιδικό προσωπάκι που πριν απο λίγα λεπτά ήταν τόσο χαρούμενο. Ήξερε πως αυτό δεν γινόταν, ήξερε πως ο πατέρας του έπρεπε να φύγει, μα ήλπιζε πως ίσως τα κατάφερνε να του αλλάξει γνώμη. Εκείνος, χαμογελαστός προσπάθησε να το καθησυχάσει, ήξερε καλά να κρύβεται κι όμως δεν ήταν σίγουρος στ’αλήθεια πως όλα θα πήγαιναν καλά, πως θα επέστρεφε σπίτι να τους πάρει και πάλι στην αγκαλιά του. 

Το σπίτι γέμισε σιωπή, τα δυο παιδιά κοιμήθηκαν αποκαμωμένα και η γυναίκα έμεινε ξύπνια να βολοδέρνει πέρα δώθε μέχρι να ακούσει το κλειδί στην πόρτα. Ο μπαμπάς, όταν σχολούσε από τη νυχτερινή του βάρδια τους πήγαινε πάντα μπουγάτσα και σοκολατούχο γάλα και τους ξυπνούσε με χίλια ζόρια για να φάνε και να τους χαρεί πριν πέσει για ύπνο. 

Εκείνο το πρωί δεν τους ξύπνησε εκείνος, αλλά η φωνή της μητέρας τους όταν τον είδε να μπαίνει στο σπίτι με τη στολή σκισμένη. Τον έψαχνε κλαίγοντας με τα χέρια της για να σιγουρευτεί ότι ήταν καλά κι εκείνος ταλαιπωρημένος προσπαθούσε για χάρη της να βρεί τη ζωντάνια του λέγοντάς της ‘’ηρέμησε είμαι καλά, όλα καλά‘’. 

Θυμάμαι. Έχω πολλά να θυμάμαι. Την αγωνία της μάνας μου, τις χαμένες Κυριακές, Χριστούγεννα, Πάσχα, γενέθλια και γιορτές που δεν μπορούσαμε να είμαστε μαζί, γέλια που κόπηκαν, παιχνίδια που σταμάτησαν απότομα. Τον ρατσισμό που βίωσα ως παιδί αστυνομικού, τον πατέρα μου να προσπαθεί να μου μάθει να μην τρώω την ψυχή μου κάθε που άκουγα το γνωστό ποιηματάκι ‘’μπάτσοι γουρούνια ‘’ και με έπνιγε το άδικο που ξεχείλιζε την οργή και την αποστροφή μου για τον τρόπο που σκέφτονται ορισμένοι άνθρωποι. Κι ενώ πρωταρχικός σκοπός του ήταν να με ηρεμήσει, την αμέσως επόμενη στιγμή μου τόνιζε αυστηρά, ‘’μην τυχόν ακούσω ότι μάλωσες με κάποιο παιδί και είπες ο μπαμπάς μου είναι αστυνομικός και θα σου δείξω εγώ, γιατί θα έχουμε κακά ξεμπερδέματα‘’. 

Θυμάμαι επίσης, τον ‘’δάσκαλό’’ μου και υποδιευθυντή του δημοτικού να τον απειλεί πως θα τον στείλει στην Γυάρο (ακατοίκητο νησί των Κυκλάδων που χρησιμοποιούσαν κάποτε σαν τόπο εξορίας) επειδή τόλμησε να του ζητήσει τον λόγο που δεν τον ειδοποίησε για να παραλάβει το παιδί του από το σχολείο και το κράτησε εκεί έξι ώρες με το χέρι σπασμένο μετά από κάποιο ατύχημα στην αυλή. Βέβαια μετά από αυτό, φέρνω στο νού μου ένα πατέρα θηρίο ανήμερο...αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία. 

Μέσα σε όλα αυτά τα λίγα, γιατί η λίστα είναι τόσο μεγάλη όσο και το έργο της Αστυνομίας που δεν χωράει σε λίγες παραγράφους, θυμάμαι δυστυχώς και τον πατέρα του φίλου μου που δεν κατάφερε να επιστρέψει σπίτι. 

Στο δια ταύτα. Κανείς δεν είπε ότι οι αστυνομικοί είναι αψεγάδιαστοι, αλίμονο, παντού τα πάντα. Σε όλους τους τομείς, σε όλα τα επαγγέλματα, σε όλες τις πτυχές της ζωής. Το νόμισμα έχει πάντα δυο όψεις κι όμως, σε ό,τι αφορά την αστυνομία αρκετοί είναι αυτοί που επιμένουν να κοιτάζουν την πλευρά που τους βολεύει γιατί κάπου, κάποτε, κάποιος εκπρόσωπός της τους ‘’ξεβόλεψε’’. Είναι εύκολο να γινόμαστε απόλυτοι όμως οι άνθρωποι που ξέρουν να σκέφτονται όχι μόνο σε πρώτο επίπεδο, πρέπει να ψάχνουν και να ψάχνονται γενικότερα και όχι να υιοθετούν αβίαστα συμπεριφορές και ισοπεδωτικούς τρόπους σκέψης. Όποια θέση και αν πάρουν εν τέλει. 

Κάποιοι θα πουν ότι υποστηρίζουμε το Σώμα της Αστυνομίας επειδή έχουμε γονείς, φίλους, συντρόφους, παιδιά αστυνομικούς. Το υποστηρίζουμε επειδή βιωματικά έχουμε λόγους και απτές αποδείξεις για να το κάνουμε. Αν θέλετε, επειδή είμαστε μέσα στο χορό και επειδή η φωτιά καίει εκεί όπου πέφτει. Και κυρίως, επειδή έχουμε πολλά να θυμόμαστε.

πηγή